Blackangel

Εν αρχή είναι η ……… οργή

2010-05-08T17:25:00.018+03:00

“Η κραυγή” (“The Scream”, “Le Krito” - 1893) του Edvard Munch

Αφετηριακό συναίσθημα αντίδρασης. Λειτουργούμε πρωτίστως με το συναίσθημα και κατόπιν με τη λογική. Η λογική συνήθως μας φέρνει σε μια κατάσταση ουδετερότητας μια και το πνεύμα καθυποτάσσει τα πρωτόλεια συναισθήματα, απόρροια ακραίων καταστάσεων. Η σκέψη είναι και αυτή απόρροια της οργής, της αγανάκτησης και της διαπίστωσης της αδικίας. Ο θεωρητικός στοχασμός «γεννιέται» από αυτό το άναρθρο ψέλλισμα δυσαρέσκειας. Μια αρνητικότητα που υποδηλώνει το κυρίαρχο συναίσθημα μας.

Ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει αυτό το συναίσθημα ποικιλοτρόπως. Εκμετάλλευση στους εργασιακούς χώρους, χαμηλοί μισθοί, υψηλό κόστος ζωής, διακρίσεις, αναξιοκρατία, κρατική βία, κατευθυνόμενη δημοσιογραφία, ανύπαρκτη πολιτική ζωή, αφερέγγυοι πολιτικοί, καλπάζων φασισμός και ρατσισμός κ.α., δημιουργούν έντονη πίεση στο άτομο που βιώνει άγχος, αδικία, ένδεια και άλλα δεινά.

Πολλές φορές συμβαίνει το εξής: ή συμμετέχουμε στην οργή ή παρακολουθούμε αυτούς που οργίζονται δίνοντας τους δίκιο ή άδικο. Το δεύτερο είναι αποτέλεσμα της λογικής και της προσπάθειας μας να «φανούμε» αντικειμενικοί ενώ ουσιαστικά λειτουργούμε ως υποτελείς ("αυτός είναι ο κόσμος και δε μπορούμε να τον αλλάξουμε"). Αν δεχτούμε μια κοινωνία που θα επικρατεί δικαιοσύνη, αξιοκρατία, ισότητα ευκαιριών ως ουτοπική, τουλάχιστον ας παραδεχτούμε ότι μια κοινωνία αδικίας είναι πραγματικότητα και ας το θέσουμε ως αφετηρία. Ο καθηγητής Holloway υποστηρίζει ότι: «{…} δεν μας ενδιαφέρει εάν η υποκειμενικότητα μας είναι μια κοινωνική κατασκευή: αυτή είναι η κραυγή μας, αυτός είναι ο πόνος μας, αυτά είναι τα δάκρυα μας. Δεν θα επιτρέψουμε να μετριαστεί η οργή μας από την πραγματικότητα, αντίθετα η πραγματικότητα πρέπει να υποχωρήσει μπροστά στην κραυγή μας». Οι σύγχρονες κοινωνίες διακατέχονται από τη ρήση του Machiavelli θεμελιωτή ενός ρεαλισμού που υποχρεώνει το άτομο - από το 16ο αιώνα παρακαλώ - να ενδιαφέρεται μόνο για την πραγματικότητα και όχι για εκείνο που θα ευχόμασταν να υπήρχε. Του κάνουμε το “χατίρι” και αυτό πράττουμε. Ασχολούμαστε με την πραγματικότητα και με το τι συναισθήματα μας επιφέρει.

Η παράδοξη υποκειμενικότητα μας είναι ουσιαστικά και η παγίδα μας. Ένας εγκλωβισμός που επιτάσσεται από την ανακόλουθη παραδοχή της πραγματικότητας ως πραγματικής, την ίδια στιγμή που η παραδοχή της αδικίας επιτάσσει και συνέχεια. Βλέπουμε ή ακόμη και βιώνουμε την αδικία αλλά για χάρη της ψυχικής μας υγείας ή του συμφέροντος μας, προσποιούμαστε ότι δεν τη βλέπουμε. Στρουθοκαμηλίζουμε κοινώς. Εξυγιαίνουμε την ίδια μας τη συνείδηση με μια λογική παρόμοια «{…} με τη μουσική υπόκρουση με την οποία τα SS αρέσκονταν να καταπνίγουν τις κραυγές των θυμάτων τους» σύμφωνα με τον Adorno. Η οργή μας δεν είναι εκδήλωση αδυναμίας που ως τέτοια μας επιβάλλει την υποταγή μας. Η οργή μας σημαίνει ότι αυτό που βιώνουμε δε μας αρέσει και δεν το επιθυμούμε στην πραγματικότητα μας. Είναι πραγματικά εφιαλτικό για αυτό δεν το επιθυμούμε. Το επέλεξαν κάποιοι άλλοι για εμάς και εμείς το αποδεχθήκαμε εν αγνοία μας ή εν συμφέρον μας (ποιητική αδεία).

Πολλοί υποστηρίζουν «έχω αρκετά προβλήματα για να ασχοληθώ και με άλλα», ξεχνώντας ότι σε μια περίοδο κοινωνικής ένδειας λειτουργεί η θεωρία του ντόμινο. Δε συμφωνώ με την εγωιστική τοποθέτηση αλλά την αποδέχομαι ως πραγματική. Και προσπαθώ να βρω «φως στο τούνελ» με αφετηρία το τι έχουμε και όχι το τι θα γίνει μια και το δεύτερο, «κάποιοι» μας το έχουν απαγορεύσει ρητά και κατηγορηματικά είτε θεωρώντας το ουτοπικό, είτε προτείνοντας μας ένα εναλλακτικό εφιάλτη που ουσιαστικά απενεργοποιεί την ίδια την πραγματικότητα. Το ότι απορρίπτουμε ένα κόσμο που δε μας αρέσει δε σημαίνει απαραίτητα ότι έχουμε και την εφαρμόσιμη αντιπρόταση. Η απόγνωση μας είναι η αρχή. Είναι η αρχή της απόρριψης και εκεί πρέπει να εστιάσουμε. Μετά θα ακολουθήσει ο λογισμός και η «κατασκευή» της νέας κοινωνίας. Μιας κοινωνίας για τους πολίτες. Το αυτονόητο δηλαδή και όχι μία ουτοπία όπως μας τη «βάπτισαν». Μέσα σε αυτό το σαθρό περιβάλλον ο μόνος φανός ελπίδας είναι η ίδια μας η απόγνωση. Η κραυγή, η διαμαρτυρία, η οργή.

Η αρνητικότητα – δεν το κρύβω – είναι μαρξιστική αρχή. Έτσι γεννήθηκε ο μαρξισμός και για αυτό αντιπαλεύονται ακόμη και σήμερα αυτές τις αρχές οι «δυνάμεις του σκότους» όπως ονομάζω εγώ την αντεπανάσταση. Απλά ο μαρξιστικός «εναγκαλισμός» αυτών των συναισθημάτων ουσιαστικά αντί να τις ελευθερώσει, τις εγκλώβισε σε ένα ιστό που αναχαίτισε το ΟΧΙ μας (το γιατί δεν είναι κάτι που θα μας απασχολήσει τώρα).

«I don't know what's worth fighting for

Or why I have to scream

I don't know why I instigate

And say what I don't mean

I don't know how I got this way

I know it's not alright

So I'm breaking the habit

I'm breaking the habit

Tonight»

Μια και ανέφερα το μαρξισμό, για πολλούς ανθρώπους η απουσία ικανοποιητικής αντιπρότασης στον καπιταλισμό είναι μια αιτία που επιφέρει ακραία συναισθήματα και μας αναγκάζει να «αποδεχόμαστε» ως πραγματικό το φρικτό. Για αυτό είναι ανάγκη περισσότερο από ποτέ να περιφρουρήσουμε αυτή την αρνητικότητα μας και να την κληροδοτήσουμε σε μια νέα ανθρωπιστική θεωρία που να μπορεί όμως να γίνει όμως και πράξη. Είναι βασική μας υποχρέωση να διατηρήσουμε την οργή μας ακόμη και αν δε ξέρουμε πως να τη διαχειριστούμε. Είναι η ΑΡΧΗ……….

«Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός

βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη.

Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος

η χαραυγή θα σε ξεκάνει.

Πίσω απ' τους λόφους, πίσω απ' τα βλέφαρα

υπάρχει τόπος και για σένα.»

Υ.Γ.1 Δε θέλω να αναφερθώ/καπηλευτώ τον τραγικό θάνατο τριών συνανθρώπων μας, ούτε να εστιάσω στους «δολοφόνους» άμεσους και έμμεσους. Ας δώσουμε ένα τέλος σε αυτή την ανθρωποφαγία και ας…..οργιστούμε.

Υ.Γ.2 Σκύλος μαχητής (μου το έστειλε μία φίλη και την ευχαριστώ πολύ - "αξίζει" να διαβάσετε και τα σχόλια)

Υ.Γ.3 "Θετική η πλειοψηφία των Ελλήνων στα μέτρα" αναφέρει το σχετικό άρθρο των ΝΕΩΝ. Βλέπετε το δίλημμα που τίθεται είναι περικοπή μισθών ή χρεοκοπία. Για το γεγονός πως "{...} οργανώνουν {...} τη λεηλασία των φτωχότερων υπέρ των πλουσιότερων και αυτό το ονομάζουν μηχανισμό για την υπέρτατη σωτηρία {...} " (όπως μας αναφέρει ο Καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης σε ένα θαυμάσιο άρθρο επίσης στην ίδια εφημερίδα) ΟΥΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ. Οργιστείτε ελεύθερα. :-))

Υ.Γ.4 Για το ίδιο θέμα (βλ. ΥΓ. 3) "εμφανίζεται" δημοσκόπηση στην Καθημερινή της Κυριακής, της Public Issue σύμφωνα με την οποία δύο στους τρεις πολίτες, τάσσονται κατά των οικονομικών μέτρων. Αποφασίστε παιδιά. Σταματήστε να μας αντιμετωπίζετε ως πολίτες τρίτης κατηγορίας. Νισάφι πια με τις δημοσκοπήσεις κατά παραγγελία. Εντάξει τη δεύτερη την "καταλαβαίνω". Την πρώτη, την έκαναν ανάμεσα σε υπουργούς της σημερινής κυβέρνησης; Αυτή η "ιστορία" λαμβάνει χώρα ΚΑΙ στις εκλογές αλλά και όπου αλλού τίθεται θέμα χειράγωγησης της μάζας. Μια θεμελιακή σύγκρουση που ο Sartre συνήθισε να χαρακτηρίζει "το βλέμμα του άλλου". Ένας αγώνας κυριαρχίας του απόλυτου υποκειμένου. Του υπαρξιακού ΕΓΩ. Μια προσπάθεια καθήλωσης της ίδιας της συνείδησης μας, ένας διαρκής βιασμός από την πλευρά των συλλογικών στερεότυπων. Η καταδυνάστευση του ΕΓΩ από τη συμβατική ορθροσύνη και την ηθικότητα που θέλουν να καταργήσουν την αυθορμησία και τη φυσικότητα, με σκοπό τον έλεγχο τους από της εξουσία. Ο άνθρωπος που διαμαρτύρεται είναι ένας "εγκληματίας" - σύμφωνα με το Γάλλο φιλόσοφο - που ροκανίζει τα υποστηλώματα μιας καταπιεστικής κοινωνίας. Πόσο δίκιο είχε.

Κινητοποιήσεις

2010-05-04T15:28:00.003+03:00

"Από την Τετάρτη κατάληψη του κέντρου της Αθήνας και όλων των μεγάλων πόλεων.

Από την ώρα της πορείας στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τις μεγάλες πόλεις με αφορμή την πανελλαδική απεργία, να καταλάβουμε τις πόλεις. Να μην φύγει κανείς μέχρι να πάρουν πίσω τα μέτρα. Καθιστική διαμαρτυρία, ειρηνική που θα κλείσει το κέντρο των πόλεων για όσο χρειαστεί. Να μετατρέψουμε με το έτσι θέλω την απεργία σε διαρκείας και να μην κουνηθούμε αν δεν νικήσουμε! Στην Αθήνα να ξεκινήσουμε αποκλείοντας τη Βουλή, την Ομόνοια και τους σταθμούς του ΜΕΤΡΟ στο κέντρο.

Οι μπλόγκερς προσππάθησαν να "πουν" κάτι πριν από καιρό και τώρα πρέπει με την κίνησή τους να "φωνάξουν" δυνατά...

Υπάρχει ομάδα στο φατσοβιβλίο. Προωθήστε το σε όσους νομίζετε, ανεβάστε το στα μπλογκς που διαβάζετε, στους δικούς σας χώρους. Μέσα σε τρεις μέρες πρέπει να το έχουν μάθει όλοι, σε όλη την Ελλάδα. Κάτι πρέπει να κάνουμε. Ας αρχίσουμε από κάπου!"

Η πόρνη και....."φιλάκι";

2010-03-16T01:06:00.000+02:00

Η πόρνη εξεγείρεται, σύμφωνα με τον Baudelaire, ενάντια στην αστική κοινωνία και της ηθικής της που βασίζεται στο θεσμό της οικογένειας. Υπάρχει συμπόνια για την πόρνη και την παρακμία της; Είναι η στάση της μία – έστω άθελα της – έκφραση εναντίον της θεσμικής μορφής του έρωτα και της πνευματικής του μορφής; Η παράνομη και αντάρτισσα πόρνη καταστρέφει – επιμένω, με ανιδιοτέλεια – την ηθική και κοινωνική οργάνωση, αλλά τι γίνεται με τα θεμέλια του αισθήματος; Ψυχρή σε στιγμές πάθους, μοναχική και απαθής την ίδια ώρα που οι άλλοι εκστασιάζονται, παρομοιάστηκε πολλές φορές στο παρελθόν με τη ψυχή ενός καλλιτέχνη. Ίσως επειδή και εκείνοι εκπορνεύονται από τη στιγμή που οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς εισχώρησαν στο δικό τους «στίβο» (ή πάντα έτσι ήταν;).

Υ.Γ. Η απόφαση της πλουτοκρατίας «κάποιοι» να γίνουν φτωχότεροι και οι ίδιοι πλουσιότεροι, μου θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο που ο απατεώνας τύπος κάνει τη μοιρασιά: «δικό μου, δικό μου, δικό μου, δικό μου…….φιλάκι;»

Merry Christmas and Happy New Capitalism

2009-12-24T23:29:00.002+02:00

Οι φωτογραφίες αντλήθηκαν από........τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, το φασισμό, το ρατσισμό και την αδικία αυτού του κόσμου.

Υ.Γ.1 Υπήρχε και κείμενο αλλά χάθηκε μέσα στις φωτογραφίες.

Υ.Γ.2 Ναι. "Ονομάζεται" θετικός λαϊκισμός. Χρειάζεται που και που.

Αστικές Εξεγέρσεις

2009-12-14T02:02:00.016+02:00

Στην ιστορία έχουν καταγραφεί διάφορες εξεγέρσεις σε αστικό περιβάλλον και για διάφορους λόγους. Αναταραχή και πόλη είναι στενά συνδεδεμένες μια και είναι ο χώρος που στεγάζονται τόσο η εξουσία, όσο και ο πληθυσμός που καταπιέζεται ποικιλοτρόπως από την πρώτη.

Η αποτελεσματικότητα των ταραχών είναι κυρίως πολεοδομικό θέμα: πόσο εύκολα μπορούν να κινητοποιηθούν οι εξεγερμένοι, πόσο ευάλωτα είναι τα κέντρα εξουσίας και πόσο εύκολα η εξουσία μπορεί να καταστείλει τους «ταραχοποιούς». Η πολεοδομία στηρίζεται από θεσμικούς μηχανισμούς που με τη σειρά τους ελέγχονται από την εξουσία. Οι επαναστάσεις αποφασίζονται στις μεγάλες πόλεις πλέον και έτσι η εξουσία αποφασίζει να αλλάξει τον πολεοδομικό χάρτη ώστε να αντιμετωπίσει τις εξεγέρσεις. Στο Παρίσι του 19ου αιώνα (πόλη με μεγάλη παράδοση σε αστικές «ανταρσίες»), δίνεται το χρίσμα ανακατασκευής ουσιαστικά της πόλης σε ένα νομάρχη τον Hausmann. Ο Hausmann, ευνοούμενος του Αυτοκράτορα και έχοντας υπό τις διαταγές του όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, απαλλοτριώνει τα στενάκια που αποτελούσαν χώρους διαφυγής για τους κυνηγημένους επαναστάτες και τα αντικαθιστά με ευθείς δρόμους που οδηγούν σε πλατείες. Δημιουργούνται για αυτό το σκοπό τριγωνικά οδικά δίκτυα με προνομιακή γωνιακή θέση (όποιος έχει επισκεφτεί το Παρίσι θα το διαπιστώσει αυτό ιδίοις όμμασι), τα γνωστά βουλεβάρτα, που διευκολύνουν το έργο των δυνάμεων καταστολής (δεν αλλάζει ο ρόλος τους δυστυχώς), μια και δε χρειάζεται να οδηγηθούν στα στενά με σκοπό να κυνηγήσουν το εξεγερμένο πλήθος, αλλά απλά περιμένουν τους επαναστάτες με τα οπλισμένα κανόνια τους στις πλατείες. Το Παρίσι αλλά και πολλές άλλες δυτικοευρωπαϊκές πόλεις αλλάζουν με γνώμονα μια στρατιωτική και κατασταλτική ανοικοδόμηση. Η πόλη τύπου Hausmann είναι γεγονός. Στην αστική αυτή αλλαγή, οι εξεγερμένοι δεν έμειναν απαθείς και ανενεργοί. Μελέτησαν το νέο αστικό τοπίο αλλάζοντας και τις τακτικές δράσης τους.

Διανοούμενοι και άλλες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής όπως ο Balzac, ο Hugo, ο Dickens, βρίσκουν χυδαίες τις μεταρρυθμίσεις του Hausmann, την ίδια στιγμή που βαρόνοι της εποχής όπως ο Von Moltke ή ο βουλευτής Picard, εκτιμούν το έργο του δηλώνοντας πως «οι σφαίρες δε ξέρουν να στρίβουν». Ο Bauntelaire, στο έργο του Les Fleurs du Mal (Τα Άνθη του Κακού), που αφιερώνει στον Hugo, αποτυπώνει τα συναισθήματα που προκαλεί η νέου τύπου πόλη (που σημειωτέον για χάρη της ασφάλειας που προσφέρει στην εκάστοτε εξουσία καταστρέφει ουσιαστικά τα περισσότερα αρχαία κτίρια που συνήθως ήταν «συνωστισμένα» στα απαλλοτριωμένα στενά), που αλλάζει, μια αλλαγή που η καρδιά του ανθρώπου δε μπορεί να ακολουθήσει.

Αστικές αναταραχές παρατηρούνται από το Μεσαίωνα και πιο συγκεκριμένα από τη στιγμή που έχουμε ανάπτυξη των πόλεων και συγκέντρωση μεγάλου αριθμού κατοίκων μέσα σε αυτές. Οι περιοχές γύρω από τον Καθεδρικό ναό κατά κύριο λόγο αλλά και την αγορά, ήταν ιδανικές για εξεγέρσεις μια και συναθροίζονταν ο κύριος όγκος των πολιτών της πόλης-κράτους. Και στη προβιομηχανική περίοδο έχουμε μεγάλες αστικές αναταράξεις με την πτώση της Bastille να δεσπόζει (Γαλλική Επανάσταση), αλλά και το Palermo της Ιταλίας, στο οποίο μάλιστα έχουν καταγραφεί οι περισσότερες εξεγέρσεις (δώδεκα τον αριθμό). Η βιομηχανοποίηση της παραγωγής, η αύξηση του πληθυσμού και η μάζωξη της εργατικής κυρίως τάξης (για την πλειοψηφία δηλαδή) κάτω από άθλιες συνθήκες στο κλεινόν άστυ, προσδίδει ένα επαναστατικό χαρακτήρα, σε αυτές τις διαδηλώσεις που συνήθως «αποκρούονται» βίαια από το καθεστώς. Απλά σε αυτή την περίοδο ο καμβάς της πολεοδομικής ανάπτυξης που εμπεριέχει από τη μια μεσοαστικά οικήματα και από την άλλη μια αμιγώς βιομηχανική ζώνη, εξελίσσεται στα δύο αντίθετα άκρα της πόλης με αποτέλεσμα να επιδρά αρνητικά στη συνοχή μιας εξέγερσης. Βλέπουμε τόσο στο Λονδίνο («east end» με «west end», όσο και στο Paris («Concorde» με «Republique»), διαφορετικές περιοχές γεωγραφικά, κοινωνικά και πνευματικά. Δεν είναι τυχαίο που οι εξεγέρσεις που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα έχουν αφετηρία μια συγκεκριμένη περιοχή. Η εξουσία γνωρίζει το ρόλο τόσο αυτών των περιοχών όσο και των πανεπιστημίων για αυτό συχνά πυκνά (πολλές φορές και με προβοκατόρικες μεθόδους) «στοχοποιούνται» με σκοπό το «σκούπισμα» ή την κατάργηση του ασύλου.

Οι δημοτικές αρχές παρουσιάζονται ευάλωτες στις εξεγέρσεις καθώς εκπροσωπούν την πεποίθηση ότι εξυπηρετούν τους πολίτες και όχι την εξουσία. Δεν είναι τυχαίο που οι εξεγερμένοι συνήθως κινούνται προς το δημαρχείο, τουλάχιστον σύμφωνα με το Γαλλικό πρότυπο εξέγερσης. Το μόνο «όπλο» της δημοτικής αρχής είναι ο πολεοδομικός μηχανισμός που αναφέραμε παραπάνω. Και για αυτόν τον «ενεργοποιούν» έχοντας πάντα υπόψη τους και αυτόν τον παράγοντα. Π.χ. οι συνοικίες του Brooklyn απέχουν εξεπίτηδες πολύ από το Δημαρχείο της New York. Είναι μια πολεοδομική επιλογή της δημοτικής αρχής για την αντιμετώπιση πιθανής εξέγερσης του πληθυσμού που κατοικεί υπό δυσμενείς συνθήκες στην εν λόγω περιοχή. Τέλος, οι κάτοικοι μιας περιοχής με δήμο, έχουν αναπτύξει έντονα το συναίσθημα της συμμετοχής στα κοινά. Για αυτό και προσπαθούν να κατηγοριοποιήσουν την
«αγορά» (με την έννοια της ελεύθερης συνάθροισης διαφορετικών ανθρώπων) και να δημιουργήσουν περιοχές που η κάθε μία εξυπηρετεί και ένα σκοπό. Στην Ελλάδα έχουμε πχ το Γκάζι για διασκέδαση, το Παπάγου για ησυχία (εξου και το “υπνούπολη”), το Κολωνάκι για ψευτοπολυτέλεια κοκ. Με αυτό τον τρόπο «καταργούν» την αγορά με την αρχαία έννοια του όρου και όχι την εμπορική ιδιότητα μιας περιοχής. Το μόνο «αρνητικό» που έχει για την εξουσία η συγκεκριμένη επιλογή είναι πως ουσιαστικά κατηγοριοποιούν και τις κοινωνικές τάξεις με αποτέλεσμα να έχουν ορισμένες φορές αντίθετα αποτελέσματα από το επιθυμητό μια και με αυτόν τον τρόπο ενισχύουν την κοινωνική συνοχή του λαϊκού κινήματος. Μόνο «όπλο» της εξουσίας σε αυτή την περίπτωση είναι η αστική ανάπλαση των φτωχογειτονιών (για αυτό βλέπετε και στην Ελλάδα πρώην φτωχογειτονιές που η αριστερά είχε μεγάλη εκλογική παράδοση, να βρίσκεται στα «χέρια» συντηρητικών κομμάτων).

Αντίθετα πόλεις που είχαν βασιλική εξουσία, έχουν μεγάλες πλατείες και φαρδείς δρόμους ώστε να παρελαύνει ο Βασιλιάς και να χειροκροτούν οι υπήκοοι. Οι κάτοικοι αυτών των περιοχών υιοθετούν μια παθητική και θεατρική στάση. Ο πολίτης σε ρόλο θεατή – χειροκροτητή, μη μπορώντας να εξωτερικεύσει τα συναισθήματα που του γεννιούνται (βέβαια το θέατρο γεννά προβληματισμούς, ενώ μια παρέλαση ή η τηλεόραση στο σύνολο της ΟΧΙ). Η Washington D.C., τα ανάκτορα του Buckingham, η Sans Elysee, είναι μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η αποτελεσματικότητα βέβαια της συγκεκριμένης πολεοδομικής επιλογής αμφισβητήθηκε από το γεγονός ότι οι πλατείες και οι μεγάλοι δρόμοι έγιναν ιδανικοί τόποι συγκέντρωσης μεγάλων αριθμών κατοίκων, ενισχύοντας ουσιαστικά το λαϊκό κίνημα και τη συνοχή του.

Υπάρχουν βέβαια και περιοχές όπως η Prague, η Vienna, κλπ που ο αυτοκρατορικός δρόμος «συγγενεύει» με φτωχογειτονιές δημιουργώντας τον ιδανικό καμβά αναταραχής. Στο παρελθόν, οι βασιλιάδες αποσύρονταν στις εξοχικές τους κατοικίες και περίμεναν να καταλαγιάσει ο θόρυβος. Πέρα από το να στείλουν τις κατασταλτικές τους ομάδες εναντίον του εξεγερμένου όχλου, μια άλλη προσφιλής τους τακτική ήταν να επιστρατεύουν με διάφορες μεθόδους τους ευυπόληπτους πολίτες ενάντια στους «ανήσυχους» (σας θυμίζει κάτι αυτό;).

Μια και αναφέρθηκα στο παρελθόν, είναι σημαντικό θαρρώ να αναφέρω πως οι εξεγέρσεις είχαν ένα χαρακτήρα προστασίας της εκκλησιαστικής έδρας από τους άθεους. Για αυτό είναι πολύ σημαντική η Γαλλική Επανάσταση. Γιατί μετά το 1789 «ενεργοποιείται» ο όρος κοινωνική εξέγερση για θέματα που αφορούν την ελευθερία, την ισότητα, τη φτώχεια κλπ κλπ. Για αυτό και οι απανταχού συντηρητικοί «πολεμούν» τη Γαλλική Επανάσταση και ότι αυτή μεταλαμπάδευσε στις επόμενες γενιές.

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση η εξουσία ενίσχυσε την άμυνα της με την αυξημένη παρουσία στρατώνων μέσα στις πόλεις και λίγο αργότερα (τον 19ο αιώνα) με τη δημιουργία των πρώτων αστυνομικών σωμάτων (απόδειξη ότι η αστυνομία δε δημιουργήθηκε με σκοπό να προστατεύει αλλά να καταστέλλει).

Στη σημερινή εποχή, τα μέσα μεταφοράς έχει αποδειχθεί ότι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο (κυρίως τα αυτοκίνητα) επειδή ανατρέπονται σχετικά εύκολα, καίγονται και χρησιμοποιούνται ως οδοφράγματα (λάβετε ως παράδειγμα τις αναταραχές στο Παρίσι όταν Δήμαρχος ήταν ο Σαρκοζί). Τα αυτοκίνητα επίσης χρησιμοποιούνται από τους αστούς για μια ειρηνική διαδήλωση (βλέπε τις κόρνες των Γάλλων αστών που διαλαλούσαν ότι οι Αλγερινοί είναι Γάλλοι), αλλά και εμποδίζουν το έργο της αστυνομίας (για αυτό και η αστυνομία σε περίοδο που υποπτεύεται κοινωνική αναταραχή, αποκλείει τα εποχούμενα από το κέντρο). Με τα μέσα μαζικής μεταφοράς (λεωφορεία, τρένα, τραμ, μετρό κλπ) μπορούν να διαδοθούν τα νέα μιας εξέγερσης αλλά και να καλυφθούν σχετικά γρήγορα οι τεράστιες αποστάσεις των σύγχρονων μεγαλουπόλεων.

Η τεχνολογία επίσης αποτελεί «όπλο» στα χέρια τόσο της εξουσίας, όσο και των εξεγερμένων. Η αστυνομία με τη χρήση της τεχνολογίας μπορεί να διατελέσει πιο αποτελεσματικά το έργο της, όπως και οι διαδηλωτές όμως, μια και μπορούν πλέον να διαδώσουν τις θέσεις τους, το σημείο εκκίνησης, την ημερομηνία και άλλες πληροφορίες τόσο ενημερωτικές όσο και οργανωτικές.

Τα Πανεπιστήμια που βρίσκονται στο κέντρο της πόλης αποτελούν επικίνδυνα (για την εξουσία) κέντρα αναταραχών για αυτό και αν παρατηρήσετε τα περισσότερα αμερικάνικα πανεπιστήμια βρίσκονται αποκεντρωμένα σε campus. Τα Πανεπιστήμια λόγω της έντονης πολιτικοποίησης τους, ως χώρος ελεύθερων ιδεών, αλλά και λόγω του ασύλου (που καλώς υπάρχει) αποτελούν εστίες δημιουργίας αναταραχών. Αυτό είναι εμφανές και δια γυμνού οφθαλμού τη σήμερον ημέρα.

Οι κατοικίες επίσης των σύγχρονων «αθλίων», ιδίως αυτές που βρίσκονται κοντά στο κέντρο της πόλης αποτελούν κέντρα αναταραχών, διαφυγής αλλά και ανεφοδιασμού. Οι ένοικοι αυτών των κατοικιών γίνονται πιο επικίνδυνοι όχι μόνο λόγω ίδιας κοινωνικής κατάστασης, ένδειας κλπ αλλά και λόγω ίδιας φυλετικής σύνθεσης (βλέπε μετανάστες από την ίδια χώρα), με αποτέλεσμα την κοινωνική συνοχή ακόμη και σε ετερογενή πληθυσμό.

Η ιδανική πόλη για αναταραχές θα πρέπει να είναι πυκνοκατοικημένη και όχι μεγάλη σε έκταση (το κέντρο της Αθήνας νομίζω πως αποτελεί ιδανικό παράδειγμα), να δύναται να τη διασχίσει κάποιος πεζοπορώντας, ενώ δε θα πρέπει να τη διασχίζει κάποιο ποτάμι γιατί είναι εύκολο για την αστυνομία να ελέγξει τις όχθες, αλλά και επειδή είναι παρατηρημένο κοινωνιολογικά πως οι άνθρωποι που ζουν στις αντίθετες πλευρές των ποταμών διατείνονται εχθρικά μεταξύ τους, με συνέπεια να διακυβεύεται η κοινωνική συνοχή της εξέγερσης (τρανό παράδειγμα η περιοχή του Λονδίνου γύρω από τον Τάμεση και του Παρισιού από τον Σηκουάνα). Το μέγεθος της πόλης επιδρά στη συνοχή της εξέγερσης. Είναι ευνόητο πως οι τεράστιες σημερινές μεγαλουπόλεις δεν είναι το ιδανικό τοπίο για αναστάτωση λόγω ακριβώς του γεωγραφικού τους μεγέθους.

Έχει αποδειχθεί ότι οι αστικές αυτές αναταραχές δεν έχουν μεγάλη χρονική διάρκεια με αποτέλεσμα η πίεση που δέχεται η έδρα της πολιτικής εξουσίας να μην είναι μεγάλη. Η εκάστοτε εξουσία φοβάται εκτράχυνση των αναταραχών, όχι επειδή ανησυχεί για την ασφάλεια των πολιτών της, αλλά από το φόβο κατάλυσης της ίδιας της εξουσίας.

Η χρονική διάρκεια επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό και από τους «στόχους» των διαδηλωτών που στις σύγχρονες πόλεις έχουν πολλαπλό χαρακτήρα. Ενώ οι πλούσιοι και γενικά οι σύγχρονοι «άρχοντες» έχουν προνοήσει και διαμένουν σε περιοχές απομακρυσμένες από το κέντρο, στο τελευταίο παραμένουν διάφορα δημόσια διοικητικά κτίρια, πανεπιστήμια, το δημαρχείο, δημοσιογραφικά κτίρια, έδρες πολυεθνικών εταιρειών, τράπεζες, και γενικά κτίρια που αντιπροσωπεύουν την ίδια την εξουσία. Με το γεωγραφικό μέγεθος της πόλης έχουμε μαθηματική αύξηση των στόχων, μια «ποικιλία» που δυσκολεύει τόσο την εξουσία όσο και τους διαδηλωτές όμως. Για την εξουσία αλλά και το εξεγερμένο πλήθος ένα κτίριο μιας πολυεθνικής έχει την ίδια αξία όσο και ένα δημόσιο κτίριο που στεγάζεται ένα υπουργείο. Για αυτό παρατηρούμε σε ορισμένα εξουσιαστικά κτίρια μια πολυτέλεια που παραπέμπει σε μεσαιωνικό κάστρο, δημιουργώντας πέρα από αίγλη, δέος και φόβο σε όποιον τα πλησιάσει. Τίποτε δεν είναι τυχαίο.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε – όπως και να υποτιμούμε – πως τα λαϊκά κινήματα και εξεγέρσεις έχουν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα και πως η πόλη αποτελεί το αναγκαίο φόντο που αυτά εξελίσσονται.

Υ.Γ.1. Χρησιμοποιήθηκε υλικό από την πλούσια βιβλιογραφία του Eric Hobsbawm, "Η Πόλη στην Ευρώπη" του Leonardo Benevolo, "Αντεπανάσταση και εξέγερση" του Χέρμπερτ Μαρκούζε, "Θεωρία και πρακτική της εξέγερσης" και "Κυριαρχία & εξέγερση" του Αλφρέντο Μπονάνο, "Από την ιστορία στην πράξη" του Howard Zinn κλπ. Sky is the limit όσον αφορά τη βιβλιογραφία αδέλφια. ;-)

Υ.Γ.2 Το "The Revolution Will Not Be Televised" που ακούγεται στο βίντεο από το YouTube στην αρχή του κειμένου έχει τη δική του ιστορία. Αξίζει να τη δείτε εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/The_Revolution_Will_Not_Be_Televised

Υ.Γ.3 Όλες οι φωτογραφίες αντλήθηκαν από το δικτυακό τόπο: www.flickr.com, εκτός από το αρκουδάκι με τη μολότωφ που είναι έργο του γνωστού Αναρχικού Βρετανού γραφίστα Bansky.

Υ.Γ. 4 Ότι αναφέρθηκε στο παρών δοκίμιο αποτελεί την υποκειμενική μου ματιά ιστορικών και όχι μόνο πεπραγμένων. Σκοπός μου δεν είναι σας πείσω για το αληθές, το αλάθητο ή την αυθεντία της γνώμης μου, αλλά να με αμφισβητήσετε και να ψάξετε τη δική σας αλήθεια. Αν πάλι δεν το επιθυμείτε, απλά αγνοήστε με. Θα "λάβω" το μήνυμα ακριβώς όπως οι πολιτικοί μας. ;-)

Υ.Γ. 5 Ο Μάης του '68 είναι μια αστική εξέγερση με πολύ βαθύ ιδεολογικό υπόβαθρο. Δεν αναφέρθηκα τόσο στον "Μάη", όσο και στο "δικό μας" Πολυτεχνείο, καθώς και σε αστικές εξεγέρσεις που έλαβαν χώρα σε όλο τον κόσμο για καθαρά πρακτικούς λόγους (θα έγραφα βιβλίο και θα ήταν δυσανάγνωστο) ενώ τέλος, επιθυμώ να κάνω κάποια στιγμή ξεχωριστά αφιερώματα για τις προαναφερόμενες εξεγέρσεις (για το Πολυτεχνείο έχω κάνει, αλλά νομίζω πως είναι ένα θέμα που είναι ανεξάνλτητο - όσο και αν επιδιώκεται τεχνηέντως μια προσπάθεια απομυθοποίησης του - και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, ιδίως από τα νέα παιδιά που ακολουθούν το δρόμο που χάραξε η νεολαία του '74, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο).

Edit: Ξέρει κανείς πως μπορώ να αφαιρέσω τη διαφήμιση που βρίσκεται στο μενού δεξιά, κάτω ακριβώς από το ψηφιακό τζουκ μποξ; Στο "συμφωνητικό" ελεύθερης χρήσης των ιστολογίων τους γράφει ότι μπορεί η Google να βάζει αυθαίρετα διαφημίσεις; Αν ξέρει κανείς, παρακαλώ να μου στείλει email. Ευχαριστώ πολύ.

Βία

2009-10-29T16:21:00.008+02:00

«Όλοι μιλούν για αυτήν, κανένας δεν σκέφτεται γι’ αυτήν.» (Eric Hobsbawm).

Η Διεθνής εγκυκλοπαίδεια των Κοινωνικών Επιστημών δεν περιέχει κανένα λήμμα με αυτή τη λέξη, ίσως επειδή η ανθρωπότητα δυσκολεύεται να τη κατανοήσει ως ένα ιστορικό και κοινωνικό φαινόμενο παρόλο που η ζωή μας (έστω και έμμεσα) κατακλύζεται από αυτήν (ΜΜΕ, ψυχαγωγικά θεάματα κλπ).

Ο φιλελευθερισμός (η ιδεολογική πλατφόρμα που στηρίζεται το καπιταλιστικό σύστημα που δεσπόζει σήμερα παγκοσμίως), κάνει ένα εξωπραγματικό διαχωρισμό και μια υπεραπλούστευση ανάμεσα στη βία και τη μη βία, χομπσιανής προέλευσης (έχω τη δύναμη να σε σκοτώσω, έχεις τη δύναμη να με σκοτώσεις, δε συμφέρει κανέναν μας, άρα συμφωνούμε πως το πιο φρόνιμο είναι να μην το πράξουμε). Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι συνυφασμένες με τη βία για διάφορους λόγους η κάθε μία και έχουν επίγνωση των «κανόνων» που διέπουν τις βίαιες συμπεριφορές.

Στις σημερινές φιλελεύθερες κοινωνίες, οι δημόσιες αρχές αναβίωσαν τακτικές που είχαμε να δούμε από το Μεσαίωνα (σε προσαρμογή πάντοτε). Οι δυνάμεις καταστολής χρησιμοποιούν τη λεγόμενη «ελεγχόμενη βία». Φορούν κράνη, ειδικές στολές, θώρακες, ασπίδες, επαναφέροντας το μεσαιωνισμό που ανέφερα προηγουμένως και φυσικά δεν αρκούνται στον εξοπλισμό αλλά μιμούνται πολλές φορές τη μεσαιωνικού τύπου βία, όπως τα βασανιστήρια ή τη χρήση ειδικών όπλων (πλαστικές σφαίρες, αέρια κ.α.). Την ίδια στιγμή, η "αξιοσέβαστη" κοινωνία επιθυμεί υστερικά την άσκηση περισσότερης κρατικής βίας.

Η κρατική βία γεννάει την αντιεξουσιαστική βία και όχι το αντίθετο. Η αντιεξουσιαστική βία είναι και αυτή όμως βία. Μια τυφλή μορφή βίας με ιδεολογικό υπόβαθρο μεν, αλλά με πολιτικό όμως αποτέλεσμα αντίθετο από το προσδοκώμενο. Για τους περιθωριακούς, τους κοινωνικά αδύναμους, τους ανυπεράσπιστους, η άσκηση ωμής βίας είναι το υποκατάστατο της ιδιωτικής επιτυχίας και της κοινωνικής εξουσίας.

Οι κοινωνικές συγκρούσεις γεννούν βία στο εσωτερικό των κοινωνιών. Οι σημερινοί πολίτες γαλουχημένοι από τα καπιταλιστικά ιδεώδη υπεισέρχονται σε ρητορείες και όχι στην ουσία του προβλήματος. Έχουμε «μάθει» να είμαστε θεατές της βίας και την αντιμετωπίζουμε αρκετά φετιχιστικά θα έλεγα με αποτέλεσμα να γαλουχούμε νέες γενιές ανθρώπων με το να θεωρούν την άσκηση βίας (είτε συντηρητικά, είτε επαναστατικά) ως λύση για τα προβλήματα τους.

Η πολιτεία σκοπίμως κωφεύει στο θέμα της βίας (συνηθίζει μόνο να δείχνει με το δείκτη προς την «άλλη πλευρά») γιατί τότε θα πρέπει να δικαιολογηθεί για τη δική της άσκηση βίας. Οι πολίτες ζουν μέσα στο φόβο και δέχονται το συντηρητικό συμβιβασμό, την ίδια στιγμή που «βομβαρδίζονται» ανηλεώς από εικόνες βίας όπως ανέφερα παραπάνω.

Το θέμα της βίας πρέπει να απασχολήσει ουσιαστικά την κοινωνία μας. Οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν όχι μόνο το ηθικοπλαστικό χαρακτήρα της (είναι «κακό» κλπ) αλλά και το ΓΙΑΤΙ ασκείται βία και ποια τα αποτελέσματα της. Οι μαθητές συνηθίζουν να διαβάζουν για ηρωικά κατορθώματα, για μάχες, πολέμους, μεγάλους στρατηλάτες, όλα όσα περιέχουν βία. Αποκρύπτεται συνήθως πίσω από ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός η ουσία. Τι απέγιναν οι άνθρωποι που δέχθηκαν ή άσκησαν βία τη συγκεκριμένη περίοδο? Γιατί το έπραξαν? Τι αντίκτυπο είχε στη ζωή τους και άλλα πολλά ερωτήματα με ανθρωποκεντρικό κυρίως χαρακτήρα. Ως τώρα, απλά δικαιώνουμε τη ρήση του μεγάλου ιστορικού Hobsbawm που «φιλοξενείται» στην αρχή του κειμένου.

Και εις βία με υγεία.

(αφορμή για αυτή τη δημοσίευση στάθηκαν τα κρούσματα βίας που απασχόλησαν την Ελληνική κοινωνία το τελευταίο διάστημα)

Υ.Γ. Η πρώτη φωτογραφία είναι το γνωστό έργο του Picasso «Guernica», ενώ οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι από κομίστες από όλο τον κόσμο με θέμα τη βία.

Law and Order

2009-10-22T14:35:00.011+03:00

Διαβάζω:

“Ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, πρώην ισχυρός άνδρας της Siemens, αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές του Στάλτενχαϊμ της Γερμανίας, καταβάλλοντας χρηματική εγγύηση 250.000 ευρώ.

Από την προηγούμενη εβδομάδα, οι δικηγόροι του κ. Χριστοφοράκου ξεκίνησαν διαδικασίες για την αποφυλάκιση του, κάτι που πραγματοποιήθηκε σήμερα, με την απόφαση του Εφετείου της Βαμβέργης.

Το γερμανικό δικαστήριο ανέστειλε την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που έχουν εκδώσει οι ελληνικές αρχές, παρ' όλα αυτά, όμως, η υπόθεση δεν έχει κλείσει.

Από εδώ και στο εξής, ο πρώην μάνατζερ της εταιρείας, που ενεπλάκη σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς των τελευταίων δεκαετιών, θα πρέπει να εμφανίζεται ενώπιον των γερμανικών αρχών ανά τακτά χρονικά διαστήματα.”

Λίγο αργότερα ξαναδιαβάζω:

“Πέντε διαδηλωτές απολογούνται σήμερα ενώπιον του ανακριτή Πειραιά, κατηγορούμενοι για διατάραξη της κοινής ειρήνης σε βαθμό κακουργήματος, βάσει του νόμου που ψηφίστηκε το καλοκαίρι και ποινικοποίησε την κουκούλα, αναβαθμίζοντας τις κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα σε κακουργήματα, με ενδεχόμενο 18μηνης προφυλάκισης μέχρι τη διεξαγωγή της δίκης.

Το Σάββατο 17 Οκτώβρη κατά τη διάρκεια διαδήλωσης αναρχικών/αντιεξουσιαστών στη Νίκαια, ως διαμαρτυρία για το θάνατο του 25χρονου μετανάστη από το Πακιστάν, Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, έπειτα από καταγγελίες για βασανισμό του στο αστυνομικό τμήμα Νίκαιας.

Η πορεία, αποτελούμενη από περίπου 500 άτομα, κινήθηκε μέσα από κεντρικούς δρόμους της Νίκαιας, πέρασε από το σπίτι του δολοφονημένου και κατευθυνόμενη προς το αστυνομικό τμήμα δέχθηκε επίθεση, σε πυκνοκατοικημένο σημείο της περιοχής, από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις με γκλομπς, ασφυξιογόνα χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, υπό τις έντονες αποδοκιμασίες κατοίκων κατά των αστυνομικών. Δύο διαδηλωτές οι οποίοι αποκόπηκαν από τον κύριο όγκο της πορείας λόγω της ασφυξίας από τα χημικά, ξυλοκοπήθηκαν άγρια και προσήχθησαν, ενώ η πορεία ανασυγκροτήθηκε και εξαιτίας των προσαγωγών ένα μεγάλο μέρος των συγκεντρωμένων προχώρησε σε κατάληψη του Δημαρχείου Νίκαιας, με αίτημα την άμεση απελευθέρωση των προσαχθέντων και την περαιτέρω δημοσιοποίηση του θανάτου του μετανάστη. Ανάμεσα στους τραυματίες βρέθηκε και δημοσιογράφος που κάλυπτε τη διαδήλωση, του οποίου αστυνομικοί έσπασαν τα δόντια και ο οποίος αργότερα κατέθεσε σχετική μήνυση.”

και:

“Στη φυλακή βρέθηκαν τα μεσάνυχτα της Τετάρτης (21/10) στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία προσήχθησαν, μετά τα επεισόδια που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια παρουσίασης βιβλίου στα Εξάρχεια. Χρειάστηκε η παρέμβαση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη για να αφεθούν ελεύθεροι.

Σύμφωνα με την αστυνομία ξαφνικά περίπου 30 νεαροί κουκουλοφόροι βγήκαν από την Οδό Λόντουκαι επιτέθηκαν με πέτρες, τούβλα και άλλα αντικείμενα εναντίον 4 αστυνομικών που εκτελούσαν περιπολία στη διασταύρωση των οδών Σόλωνος και Ζωοδόχου Πηγής.

Σε βοήθειά τους έτρεξαν άνδρες της ομάδας Δέλτα και των ΜΑΤ που καταδίωξαν τους νεαρούς, ενώ κάποιοι αστυνομικοί έφτασαν μέχρι το καφέ - βιβλιοπωλείο Φλωράλ στην Οδό Θεμιστοκλέους, όπου γινόταν παρουσίαση του βιβλίου του Χριστόφορου Κάσδαγλη "Η Αριστερά και ο κακός ο λύκος".

Στα γεγονότα αντέδρασαν έντονα οι παρευρισκόμενοι στην παρουσίαση του βιβλίου, και οι αστυνομικοί σε πλήρη άγνοια και σε μια χωρίς λόγο αντίδραση προσήγαγαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση τον συγγραφέα και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαχρήστο, το μέλος του ΣΥΝ Στέλιο Ελληνιάδη και έναν δημοσιογράφο της ΕΡΤ που κατέγραφε τις σκηνές με το κινητό του τηλέφωνο.

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοίδης, αμέσως μόλις πληροφορήθηκε το συμβάν επικοινώνησε με τον κ. Παπαχρήστο και παράλληλα έδωσε εντολή να αφεθούν όλοι ελεύθεροι. Παράλληλα ζήτησε να διερευνηθεί ποιός έδωσε την εντολή για αυτές τις προσαγωγές.”

(Η μπαλακλάβα)

Και σκέφτομαι πως από τη μια μεριά έχουμε έναν άνθρωπο που έκανε μπίζνες με το ελληνικό δημόσιο με συνέπεια να έχουμε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς πολιτικών της μεταπολίτευσης, ο οποίος δικάστηκε στη Γερμανία και αφέθηκε ελεύθερος (καταβάλλοντας ένα εγγυητικό ποσό, «ψίχουλα» σε σχέση με την αμοιβή του), έστω και με περιοριστικά μέτρα, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή μαζί με Έλληνες πολιτικούς που συνεργάστηκαν μαζί του στο σκάνδαλο «Siemens» και από την άλλη έχουμε το ξυλοκόπημα και τη φυλάκιση πολιτών που άσκησαν ένα συνταγματικό τους δικαίωμα. Μια δίκαιη διαμαρτυρία που αφορά το θάνατο ενός μετανάστη που βασανίστηκε μέσα σε αστυνομικό τμήμα. Μια δίκαιη διαμαρτυρία για τη σύλληψη στελεχών πολιτικού κόμματος σε καιρό δημοκρατίας.

Αυτή είναι η αστυνομία δυστυχώς. Υπάρχει για να καταστέλλει. Αποτελεί ένα πειθήνιο όργανο στις διαταγές της εκάστοτε εξουσίας.

Αυτός είναι ο ρόλος της εξουσίας, επίσης δυστυχώς. Θέλει πολίτες ήσυχους και σιωπηλούς. Αν είσαι πρόβατο και κάθεσαι όλη μέρα ανενεργός μπροστά στην τηλεόραση δε θα έχεις κανένα πρόβλημα. Σας το εγγυώμαι.

Αυτός είναι όμως ο ρόλος της δικαιοσύνης? Ποιος είναι ο ρόλος των νόμων? Γιατί υπακούομε στο νόμο?

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις αρχαίες κοινωνίες και αργότερα το Μεσαίωνα, επικρατούσε το δίκιο του αρχηγού τη φυλής, του Μονάρχη, του Φεουδάρχη κλπ. Το δίκιο ενός προσώπου δηλαδή. Το 1215 μ.Χ. όμως, εμφανίζεται ένα λατινικό κείμενο με την ονομασία Magna Carta (Μεγάλο Χαρτί) (Magna Carta Libertatum ή «Μεγάλος Χάρτης των Ελευθεριών» στα Ελληνικά), που «ζητούσε από το Βασιλιά να αποκηρύξει κάποια δικαιώματά του, να σεβαστεί τις νομικές διαδικασίες και να αποδεχτεί ότι θα δεσμεύεται από τους νόμους και προστάτευε δικαιώματα των υπηκόων του Βασιλιά, ιδιαίτερα από την παράνομη φυλάκιση» (μας αναφέρει πολύ εύστοχα η βίκιπαίδεια).

(Η Magna Carta)

Η άνοδος της αστικής τάξης στα χρόνια που ακολούθησαν, οδήγησε τις σύγχρονες κοινωνίες στη δημιουργία γραμμένων κανόνων (νόμων). Ο νόμος, απρόσωπος και ουδέτερος εμφανιζόταν πλέον δημοκρατικός και ισότιμα εφαρμοσμένος έναντι όλων των πολιτών. Ίσχυσε όμως στην πράξη κάτι τέτοιο? Με ελάχιστες εξαιρέσεις, τις περισσότερες φορές επικράτησε ο νόμος του ισχυρού και οι ανίσχυροι, οι φτωχοί, οι ανήσυχοι άνθρωποι που διαμαρτύρονταν στις παράλογες ταγές της εξουσίας, έπεφταν θύματα ξυλοδαρμών, φυλακίζονταν, θανατώνονταν ακριβώς όπως και στις αρχαίες κοινωνίες και το Μεσαίωνα. Η ουδετερότητα του νόμου νομιμοποίησε την αδικία. Οι άνθρωποι δυσκολεύονται πλέον να ενοχοποιήσουν κάποιον όταν αδικούνται, λόγω του ουδέτερου και απρόσωπου νόμου. Ο νόμος συντελεί στη διατήρηση της ανισότητας πλούτου και δύναμης (χαρακτηριστικό των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών), επιβάλλοντας φόρους στις αδύναμες κοινωνικά ομάδες, ελαττώνοντας την ίδια στιγμή τη φορολογία στις μεγάλες επιχειρήσεις με την αιτιολογία ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας ή χορηγώντας τις με υπέρογκα ποσά κλπ κλπ (τα παραδείγματα πολλά και δε θα σταθώ σε αυτόν τον τομέα γιατί θα πλατιάσω).

Οι απλοί άνθρωποι όταν έχουν ένα νομικό πρόβλημα απευθύνονται στους δικηγόρους. Το πρόβλημα με την πλειοψηφία του συγκεκριμένου κλάδου είναι ότι πρωτίστως επιλέγονται με τέτοια κριτήρια που εξασφαλίζεται η συντηρητικότητα τους και δευτερευόντως ενδιαφέρονται περισσότερο για την «επαγγελματικότητα» τους παρά για την απονομή της δικαιοσύνης. Έχει ένα πολύ ωραίο ο χωρίο ο Howard Zinn στις “Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας” όπου ένας φοιτητής νομικής αναφέρει σχετικά:

«Η ουσία της διαδικασίας απόκτησης του επαγγελματσμού είναι ο διαχωρισμός του νόμου από την πολιτική, η εξύψωση της τεχνικής και της επιδεξιότητας πάνω από την εξουσία, η αναζήτηση “ουδέτερων αρχών” και η άρνηση ιδεολογικών σκοπών».

Οι Δικαστές πάλι προέρχονται από «τζάκια» πλουσίων οικογενειών εξασφαλίζοντας έτσι σε ένα μεγάλο ποσοστό ότι δε θα «αδικηθεί» ένας όμοιος τους, ενώ είναι στην πλειοψηφία τους συντηρητικοί και απεχθάνονται κάθε ριζοσπαστική πράξη. Ο Δικαστής είναι εξουσία και τελεί το έργο που κάθε εξουσία έχει αναλάβει. Ελέγχει τους μάρτυρες, τα στοιχεία, την ερμηνεία του ίδιου του νόμου.

Ο πολίτης χωρίς εξουσία ή πλούτο είναι ηττημένος στις περισσότερες περιπτώσεις (ξέρω ότι υπάρχουν δικαστικές υποθέσεις που απλοί πολίτες κέρδισαν υποθέσεις απέναντι σε εταιρείες «μεγαθήρια» αλλά δυστυχώς είναι εξαιρέσεις που δεν αποτελούν τον κανόνα, ενώ υπάρχει και μια λογική εξήγηση που αφορά αυτές τις εξαιρέσεις που ίσως τις συζητήσουμε αν θέλετε στο σχολιασμό του κειμένου).

Γιατί?

Επειδή οι μηχανισμοί είναι γνωστοί. Οι έχοντες, ελέγχουν τα μέσα επικοινωνίας, χρηματοδοτούν το κράτος, αγοράζουν αλλά και πουλάνε τους πολιτικούς υποψήφιους. Είναι μια «δίκαιη» ανταλλαγή (για αυτούς).

Η ανυπακοή στο νόμο γεννά πολλές φορές στους ανθρώπους το φόβο ότι θα επικρατήσει χάος και αναρχία. Το νόμος και τάξη (LAW & ORDER) βασίζεται ακριβώς πάνω σε αυτό το φόβο. Η τυφλή υποταγή στο νόμο οδηγεί τελικά στην εφαρμογή της πραγματικής δικαιοσύνης? Σίγουρα η εφαρμογή του νόμου έχει θετικά αποτελέσματα απέναντι στην τάξη (αναφέρομαι στην πρακτική εφαρμογή της τάξης και όχι στο τι σημαίνει αυτό για τους πολίτες μια χώρας). Τι γίνεται όμως με το νόμο = δικαιοσύνη? Προσωπικά βλέπω το νόμο ως ένα μέσο και τίποτα παραπάνω. Η ίδια η ζωή και η ελευθερία των πολιτών είναι ο σκοπός. Τι γίνεται όταν μια πολιτεία δεν εξασφαλίζει δικαιοσύνη στους πολίτες της παρά μόνο την εφαρμογή της τάξης? Είναι χρέος των πολιτών να την αλλάξουν? Επιστρέφω στο γνωστό φόβο. Η ίδια ιστορία μας δίδαξε ότι η ανυπακοή στο νόμο αποτέλεσε εφαλτήριο σημαντικών αλλαγών που αφορούσε κυρίως κοινωνικά δικαιώματα (οι γυναίκες από το νόμο δεν είχαν δικαίωμα ψήφου αντέδρασαν και δικαιώθηκαν, οι αφροαμερικάνοι ήταν δούλοι από το νόμο αντέδρασαν και επίσης δικαιώθηκαν και άλλα πολλά παραδείγματα). Ο φόβος ότι οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες, το μποϋκοτάζ της εργασίας (δεν αναφέρομαι σε κρούσματα βίας τα οποία καταδικάζω) θα οδηγήσει σε ανομία και χάος είναι αβάσιμος. Πάλι δανειζόμενος ιστορικά γεγονότα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η πολιτική ανυπακοή οδηγεί σε ένα υγιή επανακαθορισμό των κοινωνικών τάξεων με προσανατολισμό τη δικαιοσύνη και την ανάγκη για ισότητα (ευκαιριών, δικαιοσύνης κλπ κλπ). Η ιστορία επίσης μας δίδαξε ότι η εφαρμογή του περίφημου Law & Order οδήγησε πολλές φορές την ανθρωπότητα στον πόλεμο, στη βία κλπ. Ο Χίτλερ, ο Bush και άλλοι πολλοί τύραννοι χρησιμοποίησαν αυτή την επωδό για να πείσουν τα πλήθη για τα οφέλη του Νόμος και Τάξη.

Για να μην παρεξηγηθώ, δε θεωρώ όλους τους νόμους άχρηστους. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις φόνων, βιασμών, υποθέσεις παιδεραστίας κλπ που και απαραίτητος είναι ο νόμος και σε πολλές περιπτώσεις εφαρμόζεται (όπως εφαρμόζεται τέλος πάντων). Δεν προτείνεται με λίγα λόγια η ανυπακοή σε ΟΛΟΥΣ τους νόμους αλλά η άρνηση της τυφλής υποταγής σε αυτούς.

Εκείνο που προσδοκώ, γράφοντας ότι γράφοντας είναι να προβληματιστούμε, με γνώμονα κυρίως την ηθική, αν νόμος συνεπάγεται και δικαιοσύνη που είναι και το προκείμενο. Να μπορέσουμε να διαχωρίσουμε τον καλό νόμο από τον κακό νόμο. Τον δίκαιο από τον άδικο νόμο.

Προσδοκώ επίσης και στην πολιτική ανυπακοή. Στην εξάλειψη των γνωστών φόβων όχι με ψυχολογικά κριτήρια αλλά κυρίως ηθικά (και πάλι). Είναι χρέος μας προς τις νέες γενιές να δημιουργήσουμε πρότυπα. Πρότυπα ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων κλπ. Είναι σίγουρα προτιμότερη από τη ζωή του Ιβάν Ίλιτς του ήρωα του Τολστόι από το «Ο Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» που ευρισκόμενος στο κρεβάτι του θανάτου λίγο πριν το τέλος του, όντας πετυχημένος δικαστής και άνθρωπος που έζησε όλη του τη ζωή υπηρετώντας το νόμο και το «σωστό», αναρωτιέται: «Ίσως δεν έζησα όπως θα έπρεπε…Αλλά πως γίνεται αυτό, αφού έκανα τα πάντα σωστά?..»

Υ.Γ. «Δανείστηκα» πολλές πληροφορίες κυρίως για το αμερικάνικο δικαστικό σύστημα από την πλούσια βιβλιογραφία των Howard Zinn και Noam Chomsky, των οποίων ο τρόπος σκέψης με έχει σαφέστατα επηρεάσει.

Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία

2009-10-08T01:39:00.010+03:00

Η αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση εμφανίστηκε τον 17ο και 18ο αιώνα, όταν και η μεσαία τάξη (έμποροι, βιοτέχνες κλπ που μετακινιόντουσαν στις μεγάλες πόλεις) αμφισβήτησε την κυριαρχία των Βασιλιάδων και των Φεουδαρχών. Ο Τζον Λοκ (John Locke, 1632 - 1704) [1] ήταν ένας από τους εκφραστές του νέου αυτού τρόπου σκέψης. Ο Λοκ έκανε αναφορά στα πλεονεκτήματα του αντιπροσωπευτικού τρόπου διακυβέρνησης, σύμφωνα με τα οποία η κοινότητα είναι πρόθυμη να επιλέξει ανθρώπους που θα την εκπροσωπούν ώστε να υπάρχει περισσότερη τάξη και ασφάλεια για τη ζωή, την ελευθερία και την ιδιοκτησία. Στη αρχαία χρόνια, όταν οι άνθρωποι βρίσκονταν στη φύση, αναφέρει ο Άγγλος φιλόσοφος, τα πήγαιναν αρκετά καλά, αλλά αυτό διαταράχθηκε από την επαφή τους με τα χρήματα και το εμπόριο, γεννώντας την απληστία και τη διαφθορά. Αργότερα, όταν ήλθε η μοναρχία, οι Βασιλείς συμπεριφερόταν σαν να ήταν στη φύση και δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για την κοινότητα. Έτσι, ήταν απαραίτητη η δημιουργία κανόνων (νόμων), γραμμένων από ανθρώπους (δικαστές) και μια κοινωνία που θα επιθυμούσε την αντιπροσώπευση της από τους εκπροσώπους του στη νομοθετική βουλή. Η βουλή ως ανώτερη εξουσία θα έπρεπε να συμμορφώνεται με τους όρους του «κοινωνικού συμβολαίου» ανάμεσα στα συμβαλλόμενα μέρη (λαός – εξουσία) και να προάγει την ασφάλεια, την ειρήνη και το κοινό καλό, ενώ αν η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση παραβίαζε αυτό το συμβόλαιο, τότε θα ήταν δικαιολογημένη η όποια εξέγερση από την πλευρά του λαού. Η πολιτική φιλοσοφία του Άγγλου φιλόσοφου, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την Αμερικανική Επανάσταση, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, την Γαλλική Επανάσταση καθώς και το πρώτο Σύνταγμα της Γαλλίας και τα Συντάγματα των περισσοτέρων φιλελευθέρων κρατών (μας αναφέρει η βίκιπαίδεια).

Όλα ωραία και καλά έως εδώ. Αλλά ήταν έτσι τα πράγματα και στην πράξη? Γιατί οι απόψεις του Λοκ, προϋπόθεταν μια κοινότητα που τα μέλη της συμφωνούσαν καθολικά στην αντιπροσώπευση τους από πολιτικούς σε μια συνταγματική βουλή. Η καθολικότητα αυτή όμως δεν υπήρξε ποτέ στην πράξη. Τόσο στην Αγγλία, όσο και στην Αμερική (και στον υπόλοιπο κόσμο αργότερα) υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί και οι τελευταίοι δεν ήταν σε θέση να υπογράψουν το κοινωνικό συμβόλαιο με ίσους όρους με τους πλούσιους. Θεωρητικά λοιπόν η ελευθερία και η ιδιοκτησία προστατευόταν από το Σύνταγμα, αλλά στην πράξη, αυτό που προστατευόταν ήταν η ελευθερία και η ιδιοκτησία των ισχυρών. Ο Howard Zinn [2] μας δίνει ένα πολύ ωραίο παράδειγμα που έχει να κάνει με το Αμερικάνικο Σύνταγμα:

«…τη δεκαετία του 1660, του ανατέθηκε (του Λοκ) η εργασία της συγγραφής ενός συντάγματος για τις δύο Καρολίνες (ακόμη η Βόρεια και η Νότια ήταν μία). Το σύνταγμα του οργάνωσε ένα φεουδαρχικό σύστημα, στο οποίο οκτώ βαρόνοι θα είχαν στην ιδιοκτησία τους το 40% της γης• ένας απ’ αυτούς τους βαρόνους θα ήταν κυβερνήτης. Το σύνταγμα του Λοκ περιείχε επίσης και αυτήν τη δήλωση: “κάθε ελεύθερος άνθρωπος της Καρολίνας θα έχει απόλυτη εξουσία πάνω στους νέγρους σκλάβους του…”».

Οι λευκοί ήταν ευγνώμονες για την «ελευθερία» τους την ίδια στιγμή που συμπολίτες τους ήταν «ιδιοκτησία» τους. Οι αμερικανοί επαναστάτες είχαν ανατρέψει τη μοναρχία και είχαν εγκαταστήσει μια «δημοκρατική» κυβέρνηση με λαϊκή υποστήριξη που θα αντιπροσώπευε όμως τα συμφέροντα των πλουσίων. Στη σύνταξη του αμερικάνικου συντάγματος δε συμμετείχαν οι αφρομερικάνοι, οι γυναίκες (ο μισός πληθυσμός), οι ινδιάνοι και οι λευκοί χωρίς περιουσία (πάνω από το 80% του πληθυσμού). Σημειωτέον ότι τόσο οι αφρομερικάνοι, όσο και οι ινδιάνοι είχαν πολεμήσει στο πλευρό των λευκών για την «ελευθερία». Ο Howard Zinn μας δίνει περισσότερα στοιχεία, αναφέροντας μας ότι η βουλή της Μασαχουσέτης μοίραζε χρηματικές αμοιβές του στυλ: «..για κάθε σκαλπ αρσενικού Ινδιάνου…σαράντα λίρες. Για κάθε σκαλπ θηλυκού ή αρσενικού κάτω από την ηλικία των δώδεκα ετών…..είκοσι λίρες».

Μπορεί από την Αμερικάνικη Επανάσταση και τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας των πλουσίων μέχρι τη σημερινή εποχή να κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι παγκοσμίως αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι ναι μεν η αντιπροσωπευτική δημοκρατία μπορεί να προωθήσει ορισμένες μεταρρυθμίσεις με σκοπό την πρόοδο, αλλά κυρίως, χρησιμοποιείται από τους ισχυρούς του κόσμου, όπου με ένα δημοκρατικό προσωπείο ελέγχουν την κοινωνία και θέτουν φραγμούς σε κάθε απαίτηση που απειλεί τα συμφέροντα τους. Μεταρρυθμίσεις που είναι «κερδισμένες» με το αίμα και τον αγώνα απλών ανθρώπων που οι κινητοποιήσεις τους ανάγκασαν την πλουτοκρατία να ενδώσει σε μέτρα που υπό άλλες συνθήκες δε θα παραχωρούσε.

Ο Φρέντερικ Ντάγκλας σε μια ομιλία του το 1857 τόνισε σχετικά:

«…Ολόκληρη η ιστορία της προόδους της ανθρώπινης ελευθερίας δείχνει ότι όλες οι παραχωρήσεις που έγιναν προς όφελος της μέχρι τώρα έγιναν με αγώνες…Χωρίς αγώνες δεν υπάρχει πρόοδος. Εκείνοι που λένε ότι υποστηρίζουν την ελευθερία και, παρόλα αυτά, απορρίπτουν την αγωνιστική δράση είναι άνθρωποι που θέλουν να θερίσουν χωρίς να σπείρουν. Θέλουν βροχή χωρίς κεραυνούς και αστραπές. Θέλουν ωκεανό χωρίς τον τρομακτικό βρυχηθμό των κυμάτων του. Ο αγώνας μπορεί να πνευματικός ή και σωματικός. Μπορεί να είναι και τα δύο, αλλά πρέπει να είναι αγώνας. Η εξουσία δεν παραχωρεί τίποτα χωρίς απαίτηση. Δεν το έκανε ποτέ και δε θα το κάνει ποτέ..».

Πόσες φορές απλοί πολίτες δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά άσκηση του συνταγματικού τους δικαιώματος να διαμαρτυρηθούν, να διαδηλώσουν, να συγκεντρωθούν, να μιλήσουν δημόσια, να μποϋκοτάρουν την εργασία τους κλπ και κυνηγήθηκαν, χτυπήθηκαν, φυλακίστηκαν κλπ από τα όργανα δημοσίας τάξης, τα όργανα καταστολής της εξουσίας μετά από εντολή της φυσικά.

Ο Ζαν Ζακ Ρουσώ (Jean Jacques Rousseau, 1712-1778), [3] στο κοινωνικό του συμβόλαιο αναφέρει ότι η αρχή της αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης είναι ελαττωματική, ενώ ο ίδιος αναζητούσε μια πιο άμεση δημοκρατία όπου η «πλειοψηφία» των πλουσίων δε θα μπορούσε να σπρώξει την πλειοψηφία των φτωχών και ανήμπορων στη δουλεία ή στην ένδεια. Ο Ρουσώ προβληματίστηκε πριν 3 σχεδόν αιώνες για κάτι που μας απασχολεί σήμερα. Τότε, η μετάβαση από τη μοναρχία στην αντιπροσωπευτικού τύπου διακυβέρνηση ήταν ένα τεράστιο άλμα αναμφισβήτητα, μια πρόοδος σαφώς προτιμότερη από τη δικτατορία. Πάραυτα, ενέχει σημαντικά προβλήματα. Οι αντιπρόσωποι του λαού, δε μπορούν να τον αντιπροσωπεύσουν γιατί έχουν την τάση να δημιουργούν μια ειδική ελίτ, αποκτούν προνόμια που μειώνουν το όποιο αίσθημα ευθύνης νιώθουν απέναντι σε αυτούς που χρωστούν την ύπαρξη τους, ενώ οι απλοί πολίτες χάνουν τη δύναμη τους μέσα από τα «φίλτρα» του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Οι εκλεγμένοι αναπτύσσουν ικανότητες και επιδεξιότητες που αφορούν τη ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ τους και μόνο, ενώ αναλώνουν περισσότερο χρόνο σε συζητήσεις με ομοίους τους παρά με τους εκλογείς τους. Συνιστούν ένα κλειστό κλαμπ που ο Ρόμπερτ Μίχελς αποκάλεσε «συμβόλαιο αμοιβαίας ασφάλειας» απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία. Οι εκλεγμένοι, χρειάζονται χρήματα για την εκλογή τους. Χρήματα που ξοδεύονται για την αγορά υλικού, τηλεοπτικού χρόνου κλπ για να διαφημίσουν την εικόνα τους. Κάποιοι αναλαμβάνουν την κάλυψη αυτών των τεράστιων εξόδων όχι με ανιδιοτέλεια. Ο εκλεγμένος, έχει υποχρέωση να «ανταποδώσει» στους χρηματοδότες του.

Οι άνθρωποι που είναι στην εξουσία και όσοι διαθέτουν τον πλούτο σήμερα δεν επιθυμούν την αλλαγή του συστήματος για ευνόητους λόγους. Κανείς τους δεν επιθυμεί την απεμπόληση κυρίαρχων δικαιωμάτων που «κέρδισαν» ξεγελώντας το λαό με πρόσχημα ένα δημοκρατικό προσωπείο.

Μια άμεση δημοκρατία θα ήταν μια λύση. Ήδη μικρές ομάδες ανθρώπων συγκεντρώνονται, συζητούν, συμφωνούν ή διαφωνούν και λειτουργούν δημοκρατικά λαμβάνοντας αποφάσεις για διάφορα θέματα. Δείτε τις οικολογικές οργανώσεις, τους διάφορους ακτιβιστές, τις εξωκοινοβουλευτικές πολιτικές ομάδες, κλπ κλπ. Γιατί να μη γίνει κάτι ανάλογο και σε πραγματικό πολιτικό επίπεδο αναγνωρίζοντας τόσο τα φυσικά εμπόδια, όσο και τα όποια πρακτικά προβλήματα προκύπτουν από μια τέτοια γενναία απόφαση που είναι σίγουρα προτιμότερη από την έσχατη λύση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που εφαρμόζεται ανεπιτυχώς έως τώρα. Όσο δε θα προχωράμε σε μια τέτοια λύση, τόσο οι έχοντες σε αυτόν τον κόσμο θα κυριαρχούν σε κάθε διαδικασία ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν.

Κλείνοντας το «σεντόνι» μου (είχα να γράψω εξάλλου κοντά δύο μήνες ο τεμπέλης), σας υπενθυμίζω αυτό που διαβάζουμε συχνά στους τοίχους:

ΑΝ Η ΨΗΦΟΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ

[1] Άγγλος φιλόσοφος και κύριος αντιπρόσωπος του αγγλικού κινήματος του εμπειρισμού. Μαζί με τον Ντέιβιντ Χιουμ (1711-1776) και τον Τζώρτζ Μπέρκλεϋ (1684-1753) σχηματίζει το τρίπτυχο των φιλοσόφων του αγγλικού Διαφωτισμού και του επερχόμενου εμπειρισμού. (από βίκιπαίδεια)

[2] Αμερικανοεβραίος Ακαδημαϊκός, Ιστορικός, Πολιτικός στοχαστής, θεατρικός συγγραφέας (Ο Μαρξ στο Σόχο), ηλικίας 87 ετών παρακαλώ, αναρχομαρξιστής, με πλούσιο βιβλιογραφικό έργο υλικό εκ του οποίου άντλησα πληροφορίες και κυρίως από τα έργα του «Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας» και «Η Ιστορία του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής», τα οποία σας τα συνιστώ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ.

[3] Ελβετός φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός θεωρητικός, και αυτοδίδακτος συνθέτης στην περίοδο του Διαφωτισμού. Οι πολιτικές ιδέες του Ρουσσώ επηρέασαν τη γαλλική επανάσταση, την ανάπτυξη της κομμουνιστικής και σοσιαλιστικής θεωρίας, και την ιδεολογία του εθνικισμού. (από βίκιπαίδεια επίσης)

Φωτός: Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από τη βίκιπαίδεια (Ελληνική και Αγγλική)

Οι Μικροί Πρίγκιπες και οι Μεγάλοι Υπήκοοί τους

2009-08-08T02:24:00.016+03:00

Δε συνηθίζω να «εκθέτω» την προσωπική μου ζωή μέσω αυτού χώρου, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που κρίνω ως άξια αναφοράς. Αφορμή για αυτή την ανάρτηση αποτέλεσε μια δημοσίευση της αγαπητής (συγνώμη για τη ρουφιανιά) Συνοδοιπόρος* σχετικά με τα παιδιά μας.

Για να σας βάλω στο κλίμα χωρίς να σας κουράσω, η συζήτηση μας κινήθηκε γύρω από το πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά τον κόσμο. Ανέφερε η Συνοδοιπόρος ένα προσωπικό παράδειγμα, απάντησα εγώ με ένα «δικό» μου (ζητώ συγνώμη από τα παιδιά μου για την αυθαίρετη καπηλεία) και «πήγε λέγοντας».

Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παιδιών θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της ανάρτησης, για τον οποίο πολλά έχουν γραφτεί και πολλά θα γραφτούν. Είναι ένα κόσμος που πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να "φθονεί".

Αυτή την εποχή, τα τέκνα μου γνωρίζουν τη λογοτεχνία και επειδή είχαν συνηθίσει να τους διαβάζω διάφορα παραμύθια τα βράδια, «μαζεύω» (πραγματικό παιδομάζωμα) και τους τρεις μπόμπιρες, παίρνω στα χέρια μου τον "Μικρό Πρίγκιπα" και του «δίνω και καταλαβαίνει». Μια κάνω τον Πιλότο, μια το γεροσοφό Βασιλιά, την άλλη το άνθος κλπ κλπ και αυτά το απολαμβάνουν. Στα μάτια τους καθρεπτίζεται η ψυχή τους. Η διάθεση, η λαχτάρα να εξερευνήσουν και να μάθουν τον κόσμο. Η ευαισθησία που επιδεικνύουν (δακρύζουν πχ με το μικρό άνθος στον αστεροειδή του Μικρού Πρίγκιπα) κλπ κλπ είναι αξιομνημόνευτη και αξιοπερίεργη για ένα μεγάλο. Τι να μας πουν τα συναισθήματα; Ο κόσμος της λογικής τα έχει καλύψει, τα έχει απονευρώσει όλα. Αλλά όχι μόνο. Και οι ρυθμοί της σύγχρονης ζωής. Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε για να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι πραγματικά ζούμε μόλις σταματάμε. Τότε, εν ηρεμία φιλοσοφούμε, γνωρίζουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους άλλους. Τότε ερωτευόμαστε. Τότε ενεργοποιούμαστε κοινωνικά. Τις υπόλοιπες φορές απλά παίζουμε ένα παιχνίδι με τον πανδαμάτωρ χρόνο. Μη ρωτήσετε ποιος είναι ο ηττημένος. Το λέει η ίδια η λέξη. Πανδαμάτωρ είναι ο χρόνος που η επίδραση του είναι καταλυτική. Ο απόλυτος (θηριο) δαμαστής.

Αλλά το θέμα μας είναι τα παιδιά ΣΥΓΝΩΜΗ.

Βλέποντας τα, σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να μπορώ να αφουγκράζομαι τον κόσμο έτσι. Απλοϊκά μεν, ευαίσθητα δε. Είναι μάθημα ζωής για έναν μεγάλο ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο ένα παιδί. Τα κοιτώ και σκέφτομαι πως είμαι ένας ημιμαθής ξερόλας. Ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί πολύ τη λογική του (ή έτσι νομίζει) και τις γνώσεις του (επίσης έτσι νομίζει) και πολύ λίγο τα συναισθήματα που τον λούζουν καθημερινά με τη δικαιολογία της έλλειψης χρόνου ή των μεγαλεπήβολων σχεδίων (τα νεκροταφεία είναι γεμάτα ανθρώπους με μεγαλεπήβολα σχέδια). Μεγάλο μάθημα, ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ.

Μικρός Πρίγκιπας: "Αχ αυτοί οι μεγάλοι, αντιλαμβάνονται τον κόσμο μόνο με αριθμούς".

"Μπαμπά πόσο ακόμη θα μας διαβάσεις; Θα μας διαβάσεις μέχρι που επισκέπτεται τον επόμενο αστεροειδή; τι απέγινε το άνθος;"

"Θα σας διαβάσω......μέχρι τη σελίδα....41"

;-)

* Το blog της Συνοδοιπόρος είναι ένα θαυμάσιο blog (επισκεφτείτε το και θα καταλάβετε το γιατί) στο οποίο μπορεί να μη σχολιάζω όσες φορές θα ήθελα, αλλά επισκέπτομαι σχεδόν καθημερινά. Ζητώ συγνώμη από ΟΛΟΥΣ τους συνbloggers (sic!!!) που δεν έχω στο ιστολόγιο μου το Blogs I Follow. Θα οδηγηθώ και εγώ στη δημιουργία μιας αντίστοιχης λίστας για κοινωνικούς κυρίως λόγους αλλά και για λόγους ευγένειας. Δε θα παρεξηγήσω δε, κανέναν που θα αποφασίσει να μην «με» έχει στη «λίστα» του. ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ. Τα blogs που πραγματικά διαβάζω είναι αυτά που κατά καιρούς κάνω αναφορά.

Πόσο αξίζει η ζωή ενός εργάτη;

2009-08-03T02:44:00.006+03:00

Διαβάζω στα χθεσινά νέα:

“Τριανταπεντάχρονη εργάτρια έχασε τη ζωή της, ενώ τουλάχιστον άλλα δέκα άτομα διακομίστηκαν με αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο Κοζάνης, από διαρροή μεγάλης ποσότητας αμμωνίας που σημειώθηκε σε εργοστάσιο παραγωγής προϊόντων ζύμης.

Η άτυχη εργάτρια δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί έγκαιρα από το σημείο της διαρροής και έχασε τη ζωή της. Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι μεταφέρθηκαν με ασθενοφόρα και αυτοκίνητα στο «Μαμάτσειο» νοσοκομείο, ενώ το εργοστάσιο, που απασχολεί 100 περίπου άτομα, εκκενώθηκε.”

και λίγες μέρες πριν:

“Ένας 36χρονος εργαζόμενος στο εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα απανθρακώθηκε και τρεις συνάδελφοί του τραυματίστηκαν ελαφρά, σε εργατικό ατύχημα στην υψικάμινο του εργοστασίου.

Οι τρεις τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Λαμίας.

Το τραγικό γεγονός δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο στη Λάρκο και θεωρείται αποτέλεσμα των άσχημων συνθηκών εργασίας και της έλλειψης στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας των εργαζομένων.”

και:

“Σοβαρό εργατικό ατύχημα σημειώθηκε γύρω στις 12 το μεσημέρι της Τρίτης στο εργοτάξιο κατασκευής του Βιοτεχνικού Πάρκου της Πάτρας, με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό ενός 40χρονου εργάτη, πατέρα δύο ανήλικων παιδιών, ο οποίος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο ΠΓΝΠΤ”

(Πηγή: ΑΠΕ)

και, και, και, και, και………
(τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά, απλά οι ενδείξεις αγνοούνται σκοπίμως)

και αναρωτιέμαι…..

ΠΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙ Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗ;

Όσο ένα Cohibas ενός χοντρού καπιταλιστή; Όσα τα καύσιμα μισού μιλίου του γιοτ του; 1/100000000000 της εξαγοράς ενός δημοσιογράφου ή ενός πολιτικού; Όσο μια αστακομακαρονάδα ή μια ομπρέλα με τα παρελκόμενα στην Ψαρρού; Όσο ένα δαχτυλίδι στην ερωμένη του κλπ κλπ (ε βάλτε και εσείς τη φαντασία να «δουλέψει», δεν είναι και δύσκολο);

Νομίζετε ότι κάνω πλάκα;

Στην Ελλάδα των Βλαστών, των σκανδάλων και της μίζας, των διεφθαρμένων πολιτικών κυβερνώντων αλλά και αντιπολιτευομένων (πριν λίγες μέρες όλοι θαυμάσαμε τη βίλα του πρώην υπουργού στη Σύρο), των επιδημιών εθελούσιας εξόδου (νέο φρούτο - μαλάκες έχουμε επιδημία φτώχειας και δεν έχετε πάρει ένα μέτρο προστασίας), στην Ελλάδα που δεύτερο της μέλημα (πρώτο είναι η κονόμα είπαμε) είναι να δημιουργήσει νέα Γκουαντανάμο για τους μετανάστες, να ενισχύσει την αστυνομία της όχι για προστασία αλλά για καταστολή (τώρα καταλαβαίνω γιατί η νέα επιδημία ονομάστηκε και γρίπη των χοίρων), στην Ελλάδα που τρίτο της μέλημα (πρώτο είναι η κονόμα είπαμε) είναι η καταστρατήγηση των ατομικών ελευθεριών (προχθές, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, έκρινε ως αντισυνταγματική τη νομοθετική τροπολογία για τη χρήση καμερών που «πέρασε» η κυβέρνηση), στην Ελλάδα που αντί να προσβλέπει στην προστασία και την ευημερία του κοινωνικού ΣΥΝΟΛΟΥ (νοσοκομεία, ερευνητικά κέντρα, σχολεία, κλπ), η εφαρμογή στοιχειωδών μέτρων προστασίας της σωματικής ακεραιότητας των εργατών της, θεωρείται πολυτέλεια. Συγνώμη λάθος. ΟΥΔΕΙΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ.

ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ, καθώς το κύριο μέλημα ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων που είχαμε έως τώρα (άντε να εξαιρέσω την πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου όχι τόσο για την αποτελεσματικότητα της όσο για τη διάθεση της) είναι η προστασία και η ευημερία των ΛΙΓΩΝ.

Γιατί;

Γιατί έχουμε ολιγαρχική δημοκρατία. Και η πλάκα είναι με τη δική μας αρωγή. Συγνώμη, αλλά ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ όσες Καρέτα-Καρέτα και να σώσουμε, όσες φορές και να σβήσουμε τα φώτα μας ή να πλυθούμε με λίγο νερό. Καλή η ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης αλλά αναρωτηθείτε και λίγο γιατί τα «μέσα» δεν προπαγάνδισαν ΠΟΤΕ μια αντίστοιχη ανάπτυξη κοινωνικής συνείδησης; Οικοφοβικοί όλου του κόσμου ενωθείτε. Ξοδέψτε λιγότερο νερό αλλά «σώστε» και καμιά ανθρώπινη ζωή. Γιατί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση «σκοτώνετε» μυριάδες.

Όπως έχω ξαναγράψει, ξέρετε τώρα τι θα γίνει.

Θα μπει το μαχαίρι βαθιά στο κόκαλο. Τόσο βαθιά που – όπως πολύ σωστά λέει και ο Λαζόπουλος – πιστεύω πως η χώρα μας δεν έχει κόκαλο πλέον.

Ω τι κόσμος Μπαμπά!!

2009-07-18T15:08:00.018+03:00

«Ισραηλινοί στρατιώτες ανέφεραν ότι κατά την εισβολή τους τον Ιανουάριο στη Γάζα είχαν διαταγές να πυροβολούν αδιακρίτως, χωρίς να ενδιαφέρονται εάν απέναντί τους ήταν άμαχοι ή παλαιστίνιοι μαχητές.

Οι καταγγελίες, από περίπου 26 στρατιώτες, έγιναν από την οργάνωση "Break the Silence" ("Σπάστε τη σιωπή") εγγράφως και σε μορφή βίντεο τονίζοντας ότι στόχος του στρατού των Ισραηλινών ήταν να ελαχιστοποιήσει τις απώλειές του, διασφαλίζοντας παράλληλα την επιδοκιμασία της κοινής γνώμης.

Το Ισραήλ, πάντως, αρνείται επισήμως ότι προέβη σε εκτέλεση αμάχων και καταδίκασε την αναφορά, θεωρώντας την ως "φήμες".

Οι καταγγελίες της οργάνωσης "Break the Silence" ταυτίζονται με αυτές των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σύμφωνα με τις οποίες, τα χτυπήματα των Ισραηλινών στη Γάζα ήταν αδιάκριτα. "Καλύτερα να χτυπήσετε έναν αθώο, παρά να διστάσετε να χτυπήσετε τον εχθρό" ανέφερε χαρακτηριστικά στρατιώτης.

Εν τω μεταξύ, μία ερευνητική ομάδα εξουσιοδοτημένη από την Αραβική Ένωση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την παραπομπή του ισραηλινού στρατού για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, θεωρώντας ότι "και η πολιτική ηγεσία του Ισραήλ είναι υπεύθυνη γι' αυτά."»

Πηγή: BBC

Η εφαρμογή επιλεκτικής δικαιοσύνης από την πλευρά του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και των αρμόδιων οργάνων της, αλλά και άλλων «οργανισμών» που εστιάζουν σε θέματα επιβολής της δικαιοσύνης, δε μπορούν παρά να «γεννούν» αντίποινα. Ο κόσμος θα έχει αλλάξει προς το καλύτερο όταν ΜΙΑ……μόνο ΜΙΑ….φορά, οι ηγέτες των ΗΠΑ (και της αδελφής Βρετανίας) και του Ισραήλ καταδικαστούν για εγκλήματα πολέμου όπως επιλεκτικά εκδιώχθηκαν και καταδικάστηκαν ηγέτες άλλων χωρών μη φίλα προσκείμενες στους παγκόσμιους χωροφύλακες.

Υ.Γ. Οι εικόνες είναι από έκθεση comic με θέμα τη Γάζα. Αξίζει κάποια στιγμή να της παραθέσω ΟΛΕΣ (έχω κάνει απλώς μια μικρή επιλογή) γιατί είναι φοβερά εμπνευσμένες δουλειές από το δράμα – δυστυχώς – αυτού του λαού (που δεν είναι ο μόνος).

Η αρχή και το τέλος

2009-07-08T15:54:00.008+03:00

Η δημιουργία του κόσμου* (και πιθανότατα και η καταστροφή του αλλά αυτό είναι άλλο «κεφάλαιο»):

Περί ανισότητας** (το "τέλος" του κόσμου....):

" ...Ο πρώτος που περιέφραξε ένα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει, αυτό είναι δικό μου... αυτός είναι ο πραγματικός ιδρυτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα, πόσους πολέμους, πόσους φόνους, πόσες αθλιότητες και από πόσα αίσχη θα είχε απαλλάξει το ανθρώπινο γένος, αυτός που βγάζοντας τους πασσάλους ή μπαζώνοντας το χαντάκι, είχε φωνάξει στους συνανθρώπους του: προσοχή, μην ακούτε αυτόν τον απατεώνα! Είστε χαμένοι αν ξεχάσετε πώς οι καρποί ανήκουν σε όλους και πώς η γη δεν ανήκει σε κανέναν... "

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και παρόλο που ήθελα να μιλήσω για donuts, για τον Michael και άλλα θέματα της επικαιρότητας.

* έργο του Gustave Courbet (1819-1877), "L’Origine du monde".

** Jean-Jacques Rousseau (1712–1778), "Discourse on Inequality" (1754), δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1755 στην Ολλανδία.

Υ.Γ. Πρώτη φορά κατάφερα να "ενσωματώσω" σε μία μου δημοσίευση δύο μου, καίριες "ανησυχίες". :-)

πφ.......πολιτικοί παιδί μου

2009-06-08T16:57:00.010+03:00

Αποχή (η) 1. (α) η συνειδητή αποφυγή ενός πράγματος (αν δε μπορείς να το αποφύγεις, χαλάρωσε για να το απολαύσεις), το να μην υποκύπτει (ποτέ μην κύπτεις μπροστά σε ένα πολιτικό ποτέ δε ξέρεις…..ξέρεις τι είναι να πέσει πάνω σου π.χ. ο Πάγκαλος;) κανείς σε πειρασμούς (μη χαίρεσαι, διάβασε παρακάτω): ~ από κρέας / οινοπνευματώδη (δε σας τα είπα;) (β) (ειδικότ.) η συνειδητή αποφυγή κάθε σεξουαλικής δραστηριότητας (από εμάς, όχι από αυτούς): μερικοί πιστεύουν ότι είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης του AIDS (κολλάς Aids από ψηφοφορία; Ναι, αν μπερδέψεις τις σχισμές) (γ) η συνειδητή αποφυγή απολαύσεων (χαχαχαχα, μου αρέσουν οι χωρατζήδες), η εγκράτεια (καλά από δαύτη να δεις) που αποσκοπεί στη γαλήνη της ψυχής (ναι και στην αγάπη και γύρνα το μάγουλο σου και πλύνε και τον κώλο σου καλού κακού) και τη νηφαλιότητα του πνεύματος (Ο Πατήρ και ο Υιός, α ρε Μπάμπι πόσο μπροστά είσαι; ) 2. (α) η συνειδητή άρνηση συμμετοχής κάποιου σε συλλογική δραστηριότητα: ~ από συζήτηση / ψηφοφορία / την πολιτική (β) η εκούσια κύρια άρνηση των εκλογέων να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα: σε αυτές τις εκλογές (γ) η άρνηση συμμετοχής στα μαθήματα ως έκφραση διαμαρτυρίας (προσπάθησα να μην το καβλαντίσω, ήμουν σοβαρός) 3. το σημείο του βυθού όπου τελειώνει ένας βράχος ή μια πλάκα και αρχίζει αμμώδης ή χαλικιώδης βυθός (το πιάσατε το υπονούμενο ε; Scuba Diving με μια πέτρα….στο λαιμό).

Κάλπη (η) το (συνήθως ξύλινο, καλά μην ορκίζεσαι) κιβώτιο, μέσα στο οποίο ρίχνουν τα ψηφοδέλτια τους οι ψηφοφόροι (το κουτί της Πανδώρας…….εσύ ρίχνεις στην αρχή και μετά σου «ρίχνουν» αυτοί….συνήθως στα αυτιά λένε, αλλά νεότερες επιστημονικές έρευνες υποστηρίζουν ότι στοχεύουν πιο χαμηλά).

Μπανανία (η) (υποτιμ) τριτοκοσμική κυρ. χώρα, δικτατορία ή κατ’ επίφαση δημοκρατία (πόσα ξέρεις, πόσα ξέρεις), με εκτεταμένη επέμβαση του ξένου παράγοντα στα εσωτερικά της (πόσα δε μάθαμε, πόσα δε μάθαμε), αλλιώς δημοκρατία της μπανανίας (πόσα μαθαίνουμε, πόσα μαθαίνουμε).

Μπάνιο (το) 1. το πλύσιμο του σώματος με νερό και σαπούνι (νάτα και τα υπονούμενα….) ή αφροντούς // αφρόλουτρο (μπορούν να το κάνουν και αυτό; Πόσο έχει προχωρήσει η επιστήμη σήμερα;) κλπ 2. το δωμάτιο σπιτιού, ξενοδοχείου (προτιμώ το εκλογικό κέντρο, είμαι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας εξάλλου) κλπ που είναι διαμορφωμένο κατάλληλα (η φαντασία μου καλπάζει) ώστε να χρησιμεύει στην εξυπηρέτηση των προσωπικών αναγκών ( :-)) ) και στην προσωπική υγιεινή (θα τον πλύνω μην ανησυχείτε) 3. η επιμήκης (πόσο επιμήκης; Το μέγεθος μετράει τελικά ε?) λεκάνη για το πλύσιμο και την περιποίηση του σώματος (βρε μανία……ΘΑ ΤΟΝ ΠΛΥΝΩ ΕΙΠΑΜΕ) 4. (α) ομαδικές (τρελά γούστα που λέει και η φίλη μου η Λευκή) ημερήσιες εκδρομές (στις Τ.Ο. μη φαντάζεστε τίποτα άλλο) σε παραθαλάσσια μέρη (ένα θεματάκι με το νερό το έχουμε πάντως, βρε χαζά όταν σας λέμε βρωμιάρηδες δεν εννούμε αυτό), οργανωμένες (να οργανωθούμε γιατί εγώ ψηφίζω και αυτοί ...............) για να κάνουν μπάνιο άνθρωποι των λαϊκών στρωμάτων (μπάνια του λαού) (είμαι στη λίστα οκ) (β) η περίοδος (βρε ανώμαλοι, ακόμα και τότε?) του καλοκαιριού, όταν οι περισσότεροι εργαζόμενοι παίρνουν άδεια (το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις? Τι? Α συγνώμη δεν κατάλαβα. Μόνιμες άδειες εννοείς. Οκεκ then) και πηγαίνουν μαζικά (που? που? Μη με κρατάς σε αγωνία? Να πλυθώ? Γιατί δεν το είπες και ανησύχησα) για διακοπές στη θάλασσα (όλο υποσχέσεις είσαι….πφ......πολιτικοί παιδί μου) 5. (τα) λουτρά (αίματος? Σπλατσεριά πάλι?) σε ιαματικές πηγές για τη θεραπεία ρευματικών κυρ. παθήσεων (αν πονάει ο κώλος μου μπορώ να πάω ΑΙΔΗΨΟ?).

Φασισμός (ο) 1. ιδεολογία και πολιτικό σύστημα εθνικιστικού και ολοκληρωτικού χαρακτήρα, το οποίο εγκαθίδρυσε στην Ιταλία ο Μουσολίνι το 1922 2. οποιαδήποτε ιδεολογία ή πολιτικό σύστημα εθνικιστικού και ολοκληρωτικού χαρακτήρα, όπως στη χιτλερική Γερμανία 3. οποιαδήποτε σύστημα ή μορφή καταπίεσης, αυθαιρεσίας.

Μήνυμα (το) 1, 2, 3. το βαθύτερο (πόσο βαθύ?) νόημα γεγονότος, κατάστασης, λογοτεχνικού ή άλλου έργου (μεταμεσονύκτιου φαντάζομαι) 4,5……..6,7,8,9,10,……1440!!!!!!!!

(από Μπάμπι….όχι το ελαφάκι)

"Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε" (Winston Churchill)

Ya basta*

2009-04-21T14:42:00.020+03:00

Αφορμή για αυτή την δημοσίευση αποτέλεσε ένα σχόλιο του αγαπητού Rizobreaker στην προηγούμενη μου ανάρτηση, σύμφωνα με το οποίο «δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία (σύμφωνα με τους Ζαπατίστας)» και «Πως να αλλάξεις κάτι μέσα σε ένα σύστημα του οποίου τους θεσμούς ελέγχει από το 0 ως το 100 μια συγκεκριμένη τάξη (η αστική);»

Πριν ξεκινήσω να γράφω όσα γράφω, οφείλω να σας πω ότι την άποψη μου αυτή έχουν διαμορφώσει (και συνεχίζουν να διαμορφώνουν) πέντε πράγματα: α) η πραγματολογική ένδειξη ότι η Πολιτική και οι Πολιτικοί είναι διεφθαρμένη και διαφθαρμένοι με την εξουσία να «αναλαμβάνει» αυτό τον «μεταρρυθμιστικό» ρόλο, β) τα όλο και αυξανόμενα μαζικά και αντιεξουσιαστικά κινήματα ανά την υφήλιο, γ) το κίνημα των Ζαπατίστας, δ) το ομώνυμο βιβλίο του μαρξιστή Αμερικανού Καθηγητή, John Holloway** και ε) το τέλος του κρατικού μαρξισμού.

Ξεκινάμε λοιπόν από μία ανάγκη. Ποιά είναι αυτή; Μα να αλλάξουμε τον κόσμο μέσω μιας παγκόσμιας επανάστασης. Είναι καθαρά μαρξιστική μανία αυτή, η αλλαγή δηλαδή προς το καλύτερο που τις περισσότερες φορές απέτυχε (ως μαρξιστής δε τολμώ να πω ΟΛΕΣ) γιατί προσέκρουσε στον ύφαλο της εξουσίας που στο όνομα της υποτάχθηκαν ακόμα και οι πιο ιδεολόγοι από τους ιδεολόγους. Έχοντας λοιπόν ως γνώμονα όλα τα παραπάνω προσπαθώ να αντιστρέψω τη βασική αυτή μαρξιστική λογική και να δανειστώ τα λόγια του Holloway που αναφέρει σχετικά: «Ο μόνος τρόπος που μπορούμε να φανταστούμε σήμερα την επανάσταση δεν είναι ως κατάληψη της εξουσίας αλλά ως κατάλυση της εξουσίας». Εξάλλου η πολιτική και δη ο μαρξισμός είναι ζωντανά κύτταρα ενός συνεχώς μεταλλασσόμενου κοινωνικού ιστού και δεν «χωράνε» τελεολογίες και δογματισμοί του τύπου «αυτό είναι το σωστό, τελεία και παύλα Αλέκα (παράδειγμα) είσαι κ…α.». Ακούγεται αναρχικό; Ίσως. Ίσως είναι αναρχομαρξιστικό. Αλλά ας προσπαθήσουμε να μην το εντάξουμε κάπου.

Έχουμε λοιπόν από τη μια την εξουσία και από την άλλη όλους εμάς που είμαστε υπό την επήρρεια της. Η ανάγκη για αντίδραση είναι εμφανής. Το 99% των blogs σήμερα αυτό υποδηλώνουν άμεσα ή έμμεσα. Πάλι θα «δανειστώ» τη θεωρία του καθηγητή και θα πω ότι τα μαρξιστικά κινήματα που γνωρίσαμε ήταν αντικατοπτρισμοί της εξουσίας. Ένα αντί με σκοπό να γίνει επί. Αυτό έγινε λοιπόν και απέτυχε. Εδώ εισάγεται ο προβληματισμός να αλλάξουν λογική και οπτική τα σύγχρονα μαζικά κοινωνικά κινήματα. Η ανάγκη να κτιστούν σήμερα κοινωνίες που να λειτουργούν διαφορετικά από ότι οι καπιταλιστικές κοινωνίες είναι περισσότερο από εμφανής. Άλλο θέλω και άλλο έχω ανάγκη. Η ανάγκη μπορεί να κινητοποιήσει και πληθυσμούς που δεν έχουν ταξική ή πολιτική συνείδηση. Ο Holloway κάνει αναφορά σε αυτή την ανάγκη και λέει ότι εκδηλώνεται μέσω μιας κραυγής (ακραίο συναίσθημα έτσι; Η λογική υποτάσσεται στο συναίσθημα) και πιο συγκεκριμένα: «Δεν υπάρχει λόγος να περιορίσουμε την κραυγή σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Είναι μια κραυγή-ενάντια που υπάρχει μέσα σε όλους μας, εφόσον όλοι μας καταπιεζόμαστε από τον καπιταλισμό».

Η επανάσταση δεν έχει συνταγές. Κάνουμε αυτό και εκείνο με βασικό στόχο τι; Να γίνουμε σαν αυτούς που κοροϊδεύουμε; Έχουμε μάθει ως άνθρωποι να τα βάζουμε όλα σε κουτάκια με αρχή, μέση, τέλος, ίσως επειδή έτσι είναι η ίδια μας η ζωή. Ας προσπαθήσουμε να εντάξουμε αυτή τη λογική σε ένα πολυδιάστατο κόσμο. Ζούμε σε ένα κόσμο δυισμού. Έχουμε μάθει μόνο στο δίπολο εξουσία, αντιεξουσία. Το σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργούμε και αλληλεπιδρούμε μας ωθεί να διαλέξουμε πλευρά. Εξουσία ή αντεξουσία. Καταπιεστής ή καταπιεζόμενος. Έχουμε σκεφτεί ποτέ ότι η σχέση εξουσιαστή – αντεξουσιαστή είναι αμφίδρομη; Ο πρώτος δημιουργεί τον δεύτερο αλλά και ο δεύτερος κατοχυρώνει και επιβεβαιώνει τον πρώτο. «Η πάλη ενάντια στο κεφάλαιο είναι πάλη ενάντια στην ταυτοποίηση, ενάντια στην εξουσία που ταυτοποιεί για να υποτάσσει και να εντάσσει», υποστηρίζει ο Holloway που προκλητικά αρνείται την ένταξη μας σε κοινωνικές ομάδες μια και αυτές τις δημιουργεί το ίδιο το σύστημα με το περίφημο «Δεν παλεύουμε ως εργατική τάξη, παλεύουμε ενάντια στο να είμαστε εργατική τάξη, ενάντια στην ταξινόμησή μας. Αποτελούμε γνήσια τέκνα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής και αυτό επιθυμούμε να το αλλάξουμε».

Δεν έχει νόημα η επανάσταση αν δε ξεκινήσει πρώτα μέσα μας, αν δε συμπεριλάβει την επανάσταση της εφησυχασμένης και υποτελής συνείδησης, μιας συνείδησης που έχουν διαμορφώσει άλλοι με σκοπό να την ελέγχουν. Το ΕΓΩ υποτάσσεται στο ΕΜΕΙΣ, αφού πρώτα αυτοπροσδιοριστεί. Όλα αυτά μέσα από ένα δρόμο αξιοπρέπειας. Ρωτώ και εγώ ρητορικά με τη σειρά μου, μπορούμε να πετύχουμε όλες αυτές τις αλλαγές χωρίς την κατάληψη της εξουσίας; Ο Holloway υποστηρίζει ότι «δεν ξέρουμε προκαταβολικά τις τροπές που θα πάρει ένας τέτοιος αγώνας. Πρέπει να αποδεχτούμε τις ανομοιομορφίες, τα κενά και τις ασυνέχειες. Η ώθηση προς τον αυτοπροσδιορισμό είναι η μόνη πραγματική δύναμη, που δίνει το μέτρο και τη βάση στο όραμα της χειραφέτησης». Είναι επιτακτική ανάγκη και όχι απλά επιθυμία η δημιουργία ενός «νέου κόσμου» όσο ελαττώνονται και οι επιλογές δημιουργίας του.

«Ο θάνατος του καπιταλισμού δεν θα είναι το αποτέλεσμα μιας μαχαιριάς στην καρδιά, θα προκύψει από ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας. Αυτά τα τσιμπήματα είμαστε εμείς.» αναφέρει ο καθηγητής.

Rizobreaker δεν ξέρω αν ο Holloway είναι ο σύγχρονος Μαρξ (συγνώμη για την ιεροσυλία) αλλά σίγουρα μας δείχνει μια νέα οπτική που σου ζητεί να την προσεγγίσεις αρχικά με ένα ακραίο συναίσθημα (οργή, κραυγή που πρέπει να συνεχιστεί) και μετέπειτα με τη λογική (ως ένλογα όντα) απομακρυσμένοι από απολυτότητες και πολιτικούς μανιχαϊσμούς.

«Ας περπατήσουμε ρωτώντας» (και το αντίστροφο φυσικά) επισημαίνει ο καθηγητής.

Δε μένει παρά να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει κάποιος μαζί του.

Υ.Γ. Στο περιοδικό ΑΛΑΝΑ υπάρχουν πάρα πολλά ενδιαφέροντα άρθρα του Holloway μεταφρασμένα από την κόρη του Anna, που αξίζει να διαβάσετε.

Εικόνες (από πάνω προς τα κάτω):

1. Ένα πιτσιρικάκι με full face κουκούλα του EZLN*** (επαναστάτης από κούνια….αυτό που φοβάται η εξουσία….πιτσιρίκια με κουκούλες αντί για playstation και άλλους μηχανισμούς αποχαύνωσης)

2. Zapatistas

3. Ο Καθηγητής John Holloway

4. Η Κατάληψη της Βαστίλης

5. Γαλλική Επανάσταση

6. Οι περίφημοι Sans-culotte (πάλι Γαλλική Επανάσταση…..η μητέρα των Επαναστάσεων). Αν θέλετε να μάθετε για αυτούς, πατήστε εδώ

7. Επανάσταση στο Βερολίνο (1848)

8. Μπολσεβίκοι ( από την Οκτωβριανή Επανάσταση)

9. Οδοφράγματα στο Αλγέρι (1960). Από τον Γαλλοαλγερινό πόλεμο

-------------------------

* Ya basta = Φτάνει πια φτάνει (ισπανική φράση που έγινε σύνθημα στα χείλη των επαναστατημένων Zapatistas και που στα αγγλικά μεταφράζεται ως "Enough is enough!").

**Ο John Holloway είναι καθηγητής κοινωνιολογίας στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών της Puebla του Mexico.

*** EZLN = Zapatista Army of National Liberation (Ejército Zapatista de Liberación Nacional)

Κατάθλιψη στη μπλογκόσφαιρα

2009-04-16T01:45:00.006+03:00

Αυτή βίωσα Κοι και Κες τον τελευταίο μήνα και για αυτό δεν ήθελα να γράψω. Θέλεις το κοινωνικό blogging που ενεπλάκη τον τελευταίο καιρό, θέλεις ότι ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρωτάθλημα, το overdose των πληροφοριών, οι εξελίξεις στην Ελληνική πραγματικότητα που ως πολίτης τις παρακολουθώ αλλά ως blogger ΑΔΥΝΑΤΩ να τις σχολιάσω, θέλεις η ματαιότητα με την οποία πολλές φορές αντιμετωπίζω το blogging ως μία μόδα και όχι ως κάτι το ουσιαστικό (σίγουρα λανθάνω, σίγουρα είναι «εργαλείο», απλά αναφέρομαι στην «αίσθηση» και όχι στην ουσία), το γεγονός ότι πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να προδίδει τις όποιες αρχές έχω, με απομάκρυναν από το αγαπημένο μου «σπορ».

Λευκή μου σου χρωστάω μια απάντηση. Έγραψες ένα σχόλιο την τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε και το οποίο μου είχε δώσει αφορμή για σκέψη και για προβληματισμό. Είχες γράψει ότι: «Μα ακόμα και ο λαός όταν παίρνει την εξουσία (και μέσω επανάστασης) γίνεται ένα και το αυτό με τους εξουσιαστές-εξουσιόκαυλους. Υπάρχει άραγε χρυσή τομή?». Ήθελα να σου γράψω πολλά αλλά είμαι σε συγγραφική απραξία όπως θα έχεις καταλάβει. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι ο λαός δεν πήρε πραγματικά την εξουσία σε πολλές από τις επαναστάσεις που έλαβε μέρος. Κάποιοι άλλοι καπηλεύτηκαν τους αγώνες του. Θα ήταν άδικο βέβαια να ισοπεδώναμε τα πάντα, καθώς υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων που επαναστάτησαν ενάντια στο κατεστημένο απέκτησαν εξουσία και μετά τα μοίρασαν όλα στον λαό. Διάβασε όποτε έχεις όρεξη για τον Μπελογιάννη, τον Βελουχιώτη, τον Che, τον Ζαπάτα, διάβασε για το κίνημα των Ζαπατίστας που ευαγγελίζονται το περίφημο «μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία». Στο τελευταίο προσωπικά «ποντάρω» για αυτό στεναχωριέμαι όταν βλέπω ενεργοποίηση του κόσμου ΜΟΝΟ για φιλοζωικά ή οικολογικά θέματα και όχι για κοινωνικά (εξού και η προηγούμενη μου δημοσίευση). Γιατί? Μα γιατί κάνουν τζιζ. Γιατί μπορεί να βρεθείς ενάντια και στον ίδιο σου τον εαυτό. Ενώ για να σώσεις μια χελώνα ή τη Γη από την ενεργειακή κρίση, δεν έχεις να βρεθείς αντιμέτωπος με τους προσωπικούς σου δαίμονες (και ουχί μόνο).

Καλά να περάσετε.

Επιλεκτική Επανάσταση?

2009-03-13T15:35:00.007+02:00

"Ώρα της Γης το Σάββατο 29 Μαρτίου και η οργάνωση WWF μας καλεί να σβήσουμε τα φώτα από τις 8 έως τις 9 το βράδυ και να απενεργοποιήσουμε όλες τις ηλεκτρικές συσκευές.

Στην κίνηση που ξεκίνησε από την πρωτοβουλία του WWF της Αυστραλίας, μετέχουν πόλεις όπως το Σαν Φρανσίσκο, το Σικάγο, το Σίδνεϊ, το Δουβλίνο και το Τελ Αβίβ.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε πέρυσι στην Αυστραλία, όταν στις 31 Μαρτίου 2007, πάνω από δύο εκατομμύρια κάτοικοι και 2.100 επιχειρήσεις στο Σίδνεϊ έσβησαν τα φώτα για μία ώρα.
Η κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος μειώθηκε κατά 10,2%, μέγεθος που ισοδυναμεί με την απομάκρυνση 48.000 αυτοκινήτων από το δρόμο για μία ώρα.

Η Γη εκπέμπει SOS και 30 μεγάλες πόλεις προγραμματίζουν εκδηλώσεις που εστιάζονται στην αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών."

--------------------------------------------------------------
ΣΥΜΦΩΝΩ, ΕΓΚΡΙΝΩ ΚΑΙ ΕΠΑΥΞΑΝΩ.

Φτάνει όμως αυτό? Γιατί υπάρχουν χώρες που δεν έχουν επικυρώσει ακόμη το πρωτόκολλο του Κυότο. Και όλως τυχαίως αυτές οι χώρες έχουν βιομηχανίες που καίνε τα κερατά τους. Ε ας γίνω λίγο ρουφιάνος. Οι ΗΠΑ είναι.

Πόσο θα ήθελα όμως την ίδια ευαισθητοποίηση/κινητοποίηση και για κοινωνικά θέματα.

Βλέπετε εκεί δεν έχουμε αφιλοκερδείς Διεθνείς οργανισμούς αλλά κόμματα.

Και δικαίως επικρατεί δυσπιστία.

Μήπως λοιπόν κρίνεται απαραίτητη η δημιουργία οργανισμών με ουμανιστικές ανησυχίες? Το ξερω ότι υπάρχουν αλλά εμπλέκονται στα "γρανάζια" της εφαρμοσμένης πολιτικής και δεν εστιάζουν στην πηγή του προβλήματος που είναι το ίδιο το σύστημα.

Δείτε τις οργανώσεις για την προστασία των ζώων. Αν υπήρχε η αντίστοιχη ευαισθητοποίηση για τους ανθρώπους θα είχαμε κάνει πολλά βήματα μπροστά (μην παρεξηγηθώ, είμαι υπέρ αυτών των οργανώσεων).

Νομίζω πως αυτές οι κινήσεις μας δείχνουν το δρόμο πως με τη συμμετοχή όλων μας μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία. Δεν αναφέρομαι σε «φιλανθρωπίες» αλλά σε πολιτικές κινήσεις χωρίς όμως πολιτικά καπελώματα. Η πλειοψηφία εξάλλου στο ίδιο "καζάνι βράζει". Ο Μαρξ έλεγε ότι μια "επανάσταση" είναι εφικτή όταν αυτό που διακυβεύεται είναι μόνο οι αλυσίδες μας". Ε σε μας ας είναι τα νέα προϊόντα ομορφιάς της Clinique ή η 42'' Plasma της Sony. ;-)

Α, και όταν κάνουμε επανάσταση, είναι για όλα τα πράγματα.

Αλλιώς είναι επιλεκτική απολιτίκ επανάσταση.

Πες τα βρε Tracy:

Tracy Chapman - Talkin' Bout A Revolution

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper
Don't you know they're talking about a revolution
It sounds like a whisper

While they're standing in the welfare lines
Crying at the doorsteps of those armies of salvation
Wasting time in unemployment lines
Sitting around waiting for a promotion

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper

Poor people are gonna rise up
And get their share
Poor people are gonna rise up
And take what's theirs

Don't you know you better run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run
Oh I said you better run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run

Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution
Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no

While they're standing in the welfare lines
Crying at the doorsteps of those armies of salvation
Wasting time in unemployment lines
Sitting around waiting for a promotion

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper

And finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution
Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no

Μυστικό Μήνυμα

2009-03-12T14:40:00.006+02:00

Διαβάζω σήμερα στο cosmo.gr:

“Μυστικό μήνυμα στο ρολόι του Άμπρααμ Λίνκολν

Το ρολόι του προέδρου των ΗΠΑ, Άμπρααμ Λίνκολν περιείχε ένα κρυφό πολεμικό μήνυμα, για το οποίο ο ίδιος ο πρόεδρος που το φορούσε δεν γνώριζε τίποτα. Ο μόνος που ήξερε για το μήνυμα αυτό, ήταν ο ωρολογοποιός Τζόναθαν Ντίλον, ο οποίος είχε επισκευάσει το ρολόι το 1861 και το είχε χαράξει. Η ανακάλυψη έγινε από το μουσείο Smithsonian, στο οποίο από τον Ιανουάριο φιλοξενείται έκθεση αφιερωμένη στη ζωή του πιο σημαντικού προέδρου των ΗΠΑ, με τον τίτλο «Abraham Lincoln: An Extraordinary Life». Οι υπεύθυνοι του Μουσείου ενημερώθηκαν ότι είναι πολύ πιθανό το ρολόι να περιέχει μία μυστική επιγραφή, από τον έναν δισέγγονο του ωρολογοποιού. Ο John Stiles αποκάλυψε ότι ο προπαππούς του είχε χαράξει το ρολόι του προέδρου και οι υπεύθυνοι θέλησαν να το ελέγξουν.

Πραγματικά, όταν άνοιξαν το ρολόι βρήκαν μέσα μια επιγραφή με ημερομηνία «13 Απριλίου 1861» και την επιγραφή"……………η συνέχεια επί της εικόνας. :-)))

Όλο το άρθρο, εδώ. ;-)

Ο πληθυντικός της "φωνής"

2009-03-08T13:32:00.003+02:00

Ένας φίλος, ο GT, που συμμετέχει τακτικά στις συζητήσεις στο blog τον τελευταίο καιρό, έκανε μια δημοσίευση στα σχόλια του προηγούμενη θέματος που με «αναγκάζει» να το αναρτήσω στην κεντρική σελίδα - δίνοντας του όλα τα credits φυσικά – μια και λέει όσα θα ήθελα να πω και εγώ κάποια στιγμή, (ίσως και καλύτερα), μια και κάνει μια σύνοψη των σκανδάλων της τωρινής κυβέρνησης σε ένα πολύ καυστικό, εύστοχο και αρκετά κυνικό κείμενο. Το παραθέτω λοιπόν αυτούσιο με μεγάλη μου χαρά για τη συμμετοχή την οποία θεωρώ πολύ σημαντική:

«Ο κ. πρωθυπουργός ζητάει συναίνεση.
Δεν διευκρινίζει όμως σε τι.

Για να τον διευκολύνω, του θέτω μερικά θέματα τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο συναίνεσης.

- Το τελείωμα της ανέγερσης του αναψυκτηρίου του Μαγγίνα.

- Η συνέχεια των εργασιών της off-shore του Βουλγαράκη, αφού πρώτα αυτομαστιγωθεί στο Σύνταγμα. (το νόμιμον είναι και ηθικόν ?).

- Η συνέχεια της εύρυθμης λειτουργίας των νοσοκομείων υπό την εμπνευσμένη καθοδήγηση του Αβραμόπουλου.

- Η συνέχεια των εργασιών της εταιρείας real-estate Ρουσόπουλου-Εφραίμ & πλείστων λοιπών συνεργατών.

- Η συνέχεια της κερδοφόρου επένδυσης των αποθεματικών των Ταμείων σε τοξικά ομόλογα
(ότι έχει μείνει πλέον), μετά την διαχείριση Σημαιοφορίδη και λοιπών, οι οποίοι με άνωθεν εντολές έκαναν γιάμα τα αποθεματικά).

- Η συνέχεια της παρακολούθησης των τηλεφωνικών κυκλωμάτων ( Vodafon, Τσαλικίδη κλπ
- άκλαφτο πήγε το παλικάρι - υποσημείωση: ο δικηγόρος του, προβιβάσθηκε σε δικηγόρο του Εφραίμ ).

- Στην μονιμοποίηση του Μαρκογιαννάκη, στην θέση του υφυπουργού δημ. τάξης, ως επιβράβευση για την εξαιρετική αντιμετώπιση των Κρητών αγροτών άμα τη αφίξει των στο λιμάνι του Πειραιά.

- Στην αυστηρή τιμωρία των κουμπάρων, που κυκλοφορούν ελεύθεροι, αναβαθμίζοντας τα κονέ τους.

- Στην μείωση των συντάξεων που φαίνεται στον ορίζοντα, ή στην κατάργηση του εφ' άπαξ
που και αυτή φαίνεται στον ορίζοντα !

Ήδη μακρηγόρησα. Θα μπορούσα να γράφω έως αύριο το πρωί.

Ρίχνοντας μία ακόμα ιδέα να πω,

Θα μπορούσε να ζητήσει συναίνεση από τον Σημίτη, διότι αυτός έχει το know-how,
αφού ρευστοποιήθηκε με εντολή του χρυσός από το δημόσιο απόθεμα,
(όταν ήταν χαλίφης στην θέση του χαλίφη)

και συν τοις άλλοις, χειραγώγησε μαζί με τον Παπαντωνίου τούς ανίδεους, οι οποίοι έτρεχαν να επενδύσουν αποταμιεύσεις χρόνων στο χρηματιστήριο, διότι όπως τους έλεγαν
η άνοδος του χρηματιστηρίου ήταν απόδειξη της σφρυγηλότητας της ελληνικής οικονομίας,
ακριβώς όπως και οι τωρινοί μιλούν για θωρακισμένη οικονομία.

Στην πραγματικότητα, Δεν ψάχνουν για συναίνεση.

Κάλυψη ζητούν για τα μέτρα που θα πάρουν.

Τις ανομίες και την κακοδιαχείριση.
Πάνε να τις φορτώσουν στις πλάτες μας.

Αλίμονό μας.

Αν σας κούρασα ζητώ συγνώμη.
Ήταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα.

Καλό βόλι αδέλφια»

Δεν μας κούρασες GT. Οι "οάσεις" ποτέ δεν κουράζουν.

Εύχομαι τον GT να μιμηθούν και άλλοι αναγνώστες. Είναι πολύ σημαντικό να ενώσουμε τις φωνές μας. Είναι πολύ σημαντικό ο ένας να γίνει δύο, τρεις, κλπ κλπ. Είναι αυτό που φοβούνται οι έχοντες την εξουσία. Όποιος θέλει να δημοσιεύσει κείμενο του (αν είναι για τη Στέλλα Μπεζεντάκου ας συνοδευτεί και με τις αντίστοιχες φωτογραφίες παρακαλώ) μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου στο mavrosaggelos@gmail.com

Κλείνω με μια ατάκα του GT, που μου αρέσει πολύ:

ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ;-)

(μερικά πράγματα είναι «διαχρονικά» και ας προσπαθούν μερικοί να τα απομυθοποιήσουν. Οι αγώνες των λαών δεν υποβιβάζονται στο επίπεδο της νεοελληνικολαικοκουλτούρας και της κατευθυνόμενης μαζικής αποχαύνωσης)

Ένα e-mail.....

2009-02-26T12:31:00.016+02:00

Έλαβα από μία πολύ αγαπημένη φίλη λοιπόν το παρακάτω mail:

" *Sent:* Sunday, February 22, 2009 3:53 PM
Subject:* Fw: Πώς γίνεσαι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών !!

AMA DEN SE LENE *********, XESE MESA,.....

"Κύριε Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών απαντήστε.

Στο τμήμα ************* του Πανεπιστημίου ****** κοσμήτωρας είναι η ******* *********, καθηγητής ο *********. Από κει και πέρα παρακολουθήστε την πορεία της οικογένειας:

Η κόρη********** έλαβε διδακτορικό τον Αύγουστο του 2004 από τον πατέρα της ************ τότε Πρόεδρο του Τμήματος που ήταν επιβλέπων του διδακτορικού της, έχοντας αποτύχει στις προσπάθειές της για διδακτορικό στη Νομική Αθηνών και στη Νομική Θράκης. Σε λίγους μήνες εκλέγεται... κατ΄ ευθείαν επίκουρη καθηγήτρια, παρακάμπτοντας το νόμο που απαιτεί κάποια χρόνια διδασκαλίας σε ΑΕΙ μετά την απόκτηση του διδακτορικού. Χαρακτηρίστηκε διεθνούς κύρους επιστήμων!!! και άκουσον άκουσον μέσα σε τρία χρόνια το 2008 σε ηλικία 35 ετών γίνεται τακτική ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ!!!, παρακάμπτοντας πάλι το νόμο.

Στη συνέχεια ο γαμπρός ********* και σύζυγος της ************ εκλέγεται επίκουρος καθηγητής στο ίδιο Τμήμα. Ο αδελφός του γαμπρού *************** ετοιμάζεται και αυτός για άλλη θέση στο ίδιοΤμήμα.

Η άλλη κόρη του *******, ***********, ετοιμάζεται και αυτή για τη
Σχολή και πήρε θέμα διδακτορικού με επιβλέπουσα την αδελφή της, ***********.

Ο άλλος γιός ***********, ***********, πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας, δάσκαλος στην Κύπρο, χωρίς πτυχίο Θεολογίας και χωρίς μάστερ που είναι απαραίτητο, γίνεται και αυτός υποψήφιος διδάκτωρ και στην επιβλέπουσα επιτροπή ορίζεται πάλι ο καθηγητής **********.

Κύριε Πρύτανη τι έχετε να πείτε στους φοιτητές που αξίζουν και αγωνίζονται
τίμια αλλά δεν έχουν το προνόμιο να είναι παιδιά καθηγητών;

Τι έχετε να πείτε στους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς;

Γιατί συμφωνείτε με την προκλητική συμπεριφορά της οικογένειας **********;"

Λαμβάνω συχνά διάφορα ενημερωτικά mail με θέματα που αφορούν την επικαιρότητα και έχω την κακή συνήθεια να τα σχολιάζω στέλνοντας την απάντηση μου σε όλους, ευελπιστώντας σε ένα δημιουργικό διάλογο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ένιωσα την ανάγκη να απαντήσω αυτό:

"******** μου καταρχήν σε ευχαριστώ για την πληροφόρηση.

Σίγουρα όλοι όσοι διαβάσαμε το email σου θα αισθανθήκαμε λαλάκες που προσπαθούμε να ανελιχτούμε στις κοινωνικές βαθμίδες χρησιμοποιώνας μόνο ένα κομμάτι ξύλου με έναν τύπο πάνω. Είμαι δε σίγουρος ότι αυτή η περίπτωση (δεν είναι μόνη μία και έχει δημοσιευτεί και μια άλλη που αφορά την ******* και φυσικά θα υπάρχουν μυριάδες ακόμη) θα μας έκανε αρχικά να αισθανθούμε οργή για το περιστατικό και μετά θα ενεργοποίησε το συναίσθημα του φθόνου που δεν είμαστε η **********. Και φυσικά θα σπεύσουμε στις επόμενες εκλογές να ψηφίσουμε τους ίδιους λαλάκες που διατηρούν αυτή τη σαπίλα εδώ και χρόνια.

Τα βλέπω πολύ απλά τα πράγματα.

Όλα εξαρτώνται από εμάς.

Ή ανατρέπουμε το σύστημα που διατηρεί τους/τις ********** αυτού του κόσμου ή γινόμαστε και εμείς.........********* στον τομέα μας.

Επιλέγουμε ανάμεσα στον δρόμο της κάθαρσης ή τον δρόμο τη ντροπής (κάποιοι το ονόμασαν και επιβίωση και ίσως να έχουν δίκιο).

Παρά τα θρυλούμενα έχουμε ακόμη δύναμη. Απλά δεν τη χρησιμοποιούμε.

Τις καλημέρες μου σε όλα τα παιδιά και συγνώμη για την παρέμβαση μου.

Πάντα φιλικά,

********"

Ζητώ συγνώμη για την προσβολή από τους αστερίσκους.

Είναι παρθένα……

2009-02-25T12:05:00.010+02:00

Διαβάζω σήμερα από το news247.gr:

“Άγνωστος πέταξε χειροβομβίδα, λίγο πριν τις 11.00 χθες το βράδυ, στο στέκι μεταναστών που στεγάζεται στον ίδιο χώρο με το "Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα" στην οδό Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια.

Την ώρα εκείνη στο στέκι βρίσκονταν πολλά άτομα γιατί συνεδρίαζε ο σύνδεσμος αντιρρησιών συνείδησης, αλλά και στα υπόλοιπα γραφεία υπήρχαν διάφορα άτομα.
Η χειροβομβίδα χτύπησε στο παράθυρο, αλλά δεν πέρασε στο εσωτερικό του δωματίου καθώς υπήρχαν διπλά τζάμια. Έσπασε μόνο το εξωτερικό τζάμι, έπεσε στο πεζοδρόμιο όπου και εξερράγη.

Από τα θραύσματα προκλήθηκαν ζημιές σε τζάμι των γραφείων του στεκιού και του δικτύου καθώς και σε μια πολυκατοικία και μια καφετέρια που βρίσκονται ακριβώς απέναντι.

Αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν ότι είδαν ένα άτομο με ξυρισμένο κεφάλι να απομακρύνεται αμέσως μετά την έκρηξη προς τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Για την υπόθεση γίνεται έρευνα και προανάκριση από την κρατική ασφάλεια.”

……και μου έρχεται στο μυαλό το εξής σύνθημα:

-Είναι παρθένα;
-Είναι!
-Είναι παρθένα;
-Είναι!
-(ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ) Είναι παρθένα, του Φασίστα η χτένα, είναι παρθεεεένα, οεο είναι παρθεεεεένααααα...

Υ.Γ. Παραλλαγές του εν λόγω συνθήματος (π.χ. "Είναι άνεργος, είναι άνεργος, του φασίστα ο κουρέας " ή ακόμα καλύτερα, "Φασίστα, φασίστα, κάντα πιστολάκι") …….κλπ είναι ευπρόσδεκτα).

Αποδράστε και εσείς............

2009-02-23T14:17:00.002+02:00

....με κινηματογραφικό στυλ. :-))

Χορηγός η Ελληνική Αστυνομία και η Ελληνική Δικαιοσύνη.

Μόνο κάτι φουκαράδες μετανάστες ξέρουν να "ξεβρακώνουν", όπως και να χτυπούν φοιτητές, μαθητές, εργάτες, αγρότες, συνταξιούχους και λοιπά κοινωνικά στρώματα. Η δε δικαιοσύνη ξέρει μόνο να φυλακίζει 35χρονες και να αφήνει τα μεγάλα "ψάρια" έξω.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΑΣ.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΟΣΥΝΗ ΜΑΣ.

Πάνω από όλα όμως:

ΖΗΤΩ Η INTERJET. ;-)

“Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού εστί ”

2009-02-21T12:30:00.008+02:00

Ψες “έπρεπε” να παρευρεθώ σε μια συνεστίαση από αυτές που γνωρίζεις ντεμέκ (Λευκή, καλά δεν το λέω?) επιφανειακούς, τύπους (οι φελλοί που λέγαμε), να γελάσω με τα κρύα αστεία τους, να συμφωνήσω με τις γελοίες απόψεις τους (κατά τη γνώμη μου, μπορεί να είμαι εγώ ο γελοίος) κλπ κλπ. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι από εσάς “αναγκαστήκατε” κάποια στιγμή στην ζωή σας να υποστείτε το συγκεκριμένο μαρτύριο που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Στην υπέροχη αυτή βραδιά, είχα την “τιμή” να συναντήσω ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα Νεοέλληνα με παιδεία Λιακόπουλου που ξεκίναγε την πρόταση του ΠΑΝΤΑ με τα εξής λόγια: "Φιλαράκι έχεις λάθος.....άκου με εμένα που ξέρω". Έμαθα λοιπόν από αυτόν ότι ο πόλεμος είναι αναγκαίος, ότι ένα αρσενικό παιδί από την ηλικία των δέκα, είναι άντρας πολεμιστής σύμφωνα με τους Σπαρτιάτες, πολλά αρχαία ρητά με μιλιταριστική πάντα χροιά και άλλα πολλά που με ανάγκαζαν να ρωτάω συνεχώς την “παρέα” μου: "Να τον βρίσω αρχαία ελληνικά?" και λαμβάνοντας συνεχώς αρνητικές απαντήσεις σε άπταιστα νεοελληνικά. Ο “τύπος”, ήταν επίσης περήφανος για την ικανότητα του από τη μια να τρώει 12 σουβλάκια στην καθισιά του και από την άλλη να μειώνει το βάρος του κατά 30 κιλά μέσα σε ένα μήνα. Εδώ το είχα το "Παν Μέτρο Άριστον" ή "Βλακεία* Μήτηρ Πάσης Κακίας" αλλά σεβάστηκα τον χώρο (Ταβέρνα ψευτολαϊκοπολυτελείας στα Β.Π.) και τα πρόσωπα (σκυλιά με φωνή κορμάρα = άλλο δράμα και αυτό).

Τράπηκα σε φυγή γύρω στις μία μετά τα μεσάνυχτα πάνω στο “τσακίρ” κέφι σκεφτόμενος:

“Ό γέγονε, γέγονε” ή “Ενός κακού μύρια έπονται”?

Και σαν απάντηση λάμβανα από τον εαυτό μου:

“Ιδού η Ρόδος, Ιδού και το πήδημα” αλλά και “Ανέχου και απέχου”

* Το ξέρω αργία είναι, αλλά δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά γιατί δεν το είπαν στη Χολιγουντιανή ταινία «300».

** Τύφλα να’χει ο «μπουλούκος».

*** Οι εικόνες είναι από τα comics:

“Οι Κωμωδίες του Αριστοφάνη” σε κόμικς.
“300” του Frank Miller (comic)
“Σκέφτομαι και ας μην υπάρχω” του Αρκά.

**** φυσικά και αναφέρομαι στη συγκέντρωση της Παρασκευής και ουχί του Σαββάτου όπου πέρασα υπέροχα με τα "συντρόφια", παλιά και νέα.

***** Γεια σου βρε Κορίνα SSίνα μου εσύ. Είσαι απίθανη :-))

****** Η Λευκή μας κάνει θαυμάσια παρέα κάθε Σάββατο 20.00-22.00 και κάθε Δευτέρα 22.00-01.00 από το http://www.moodradio.net. Να την ακούτε. ;-)

Φελλοί

2009-02-17T22:32:00.006+02:00

“Ο φελλός χρησιμοποιείται για να σφραγίσει τα μπουκάλια κρασιού επειδή η δομή του το καθιστά ελαφρύ, ελαστικό και αδιαπέραστο από τα περισσότερα υγρά και αέρια και με αυτόν τον τρόπο διατηρείται η ποιότητα του κρασιού αναλλοίωτη. Οι φελλοί παράγονται χρησιμοποιώντας το φλοιό των δέντρων φελλού (ένας τύπος βαλανιδιάς, Quercus suber ) που ευδοκιμούν στη νοτιοδυτική Ευρώπη, ειδικά στην Πορτογαλία. Η συγκομιδή του φελλού είναι μοναδική δεδομένου ότι μπορεί να ξεφλουδιστεί από το δέντρο χωρίς να το βλάψει.

Ο φελλός είναι γνωστός από την αρχαιότητα και η χρήση του στην Ελλάδα και τη Ρώμη έχει ξεκινήσει περίπου εδώ και 2000 χρόνια. Στους μεσαιωνικούς χρόνους το ξύλο χρησιμοποιήθηκε γενικότερα ως πώμα για τους σάκους και τα δοχεία αγγειοπλαστικής. Όταν τα μπουκάλια γυαλιού άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρύτερα στο 17 ο αιώνα, το ξύλο σταμάτησε να χρησιμοποιείται ως πώμα. Ο φελλός ανακαλύφθηκε πάλι και χρησιμοποιείται από τότε.

Ο "πραγματικός" φελλός μπορεί μερικές φορές να αναπτύξει μούχλα γεγονός που καθιστά το κρασί ακατάλληλο προς κατανάλωση. Για να καταπολεμήσουν αυτό το γεγονός, διάφορες οινοποιίες στρέφονται στη χρήση συνθετικών πωμάτων που έχει τις ευεργετικές ιδιότητες του πραγματικού φελλού, αλλά δεν επιτρέπουν το σχηματισμό μούχλας.
Πηγή: http://www.wineintro.com/history/glassware/cork.html”

Αρσενικό Μοντέλο με τέλειους κοιλιακούς (όχι σαν τους δικούς μου), λέει το αστυνομικό ρεπορτάζ, πιάστηκε για διακίνηση κόκας. Ξανθιά ηθοποιός, εκβίαζε διάφορους άντρες αφού πρώτα κοιμόταν μαζί τους (σαν ανέκδοτο δεν ακούγεται?) με τη συνδρομή του φίλου της (δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι) που βιντεοσκοπούσε τις ερωτικές συνευρέσεις με τα «θύματα».

Καλά μου το έλεγε η Γιαγιά μου ότι στην “επιφάνεια” επιπλέουν μόνο οι φελλοί.

Και τα σκατά βρε Γιαγιά……..γιατί είσαι τόσο ρατσίστρια…………

ΟΡΓΗ

2009-02-10T00:06:00.015+02:00

«Οργή (η) {χωρ, πληθ} η έντονη ψυχική κατάσταση που προκαλείται από αδικία, προσβολή ή γενικότερα κάτι που δυσαρεστεί και εκδηλώνεται με επιθετική συμπεριφορά και επιθυμία για εκδίκηση, ο έντονος θυμός.» από το λεξικό του Μπαμπινιώτη.

Η οργή αποτελεί το συναίσθημα που ακολουθεί την αδικία. Αποτέλεσμα της οργής (και δη της συσσωρευμένης) αποτέλεσαν μεγάλες επαναστάσεις που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας (Αμερικάνικη Επανάσταση, Γαλλική, Οκτωβριανή κλπ) αλλά για να είμαστε δίκαιοι, συνέπεια της οργής ήταν και αποτρόπαιες πράξεις (το γνωστό ρητό «μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά»).

Το ακραίο αυτό συναίσθημα, πολλάκις το εκμεταλλεύονται επαγγελματίες «της οργής» και καλό θα ήταν να απομονωθούν από τους πραγματικά οργισμένους γιατί ειδάλλως θα πάρει και αυτούς η «μπάλα».

Υπάρχουν κριτήρια της οργής? ΦΥΣΙΚΑ. Δεν μπορώ να δεχτώ πχ την οργή των φασιστών ενάντια των μεταναστών με την δικαιολογία ότι τους «κλέβουν» τις δουλειές, όταν το ίδιο το κράτος έχει επιτρέψει την αθρόα εισροή μεταναστών για να τους «χρησιμοποιήσει» κατά το δοκούν (πχ να ρίξει τον πληθωρισμό, βλ. και μέτρο Σαμαρά τη δεκαετία του ’90) και όταν οι «λύσεις» που προτείνουν είναι μια ωραία αιτία για να οργιστείς.

Οργή νιώθουμε από τον αυθαίρετο βίο συμπολιτών μας που θεωρούν ότι αυτός ο κόσμος τους ανήκει.

Και η τρομοκρατία αποτέλεσμα οργής είναι. Μάλιστα αποτελεί και τον τρόμο της εκάστοτε εξουσίας.

Οργή μπορεί να νιώσει και ένας φίλαθλος για ένα πέναλτυ που δεν πήρε η ομάδα του ή μια νοικοκυρά που δεν της «έπιασε» το κατσικάκι. Δεν αναφέρομαι σε αυτή την οργή αλλά στην κοινωνική οργή που επιφέρει η καθημερινή αδικία που δεχόμαστε είτε από ένα κράτος που λειτουργεί εκτός ορίων ισονομίας και ισοπολιτείας όπως ευαγγελίζεται το σύνταγμα μας, είτε από άλλους παράγοντες όπως είναι ο τρόπος που παρουσιάζουν κάποια γεγονότα τα μήντια, εικόνες ανθρώπων που υποφέρουν επειδή είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε λάθος περιοχή (ναι μωρέ στην Παλαιστίνη αναφέρομαι, αλλά και στο Ιράκ και σε πολλές Αφρικανικές χώρες που οι δυτικοί απομυζούν για να ζουν αυτοί καλύτερα ενώ μετά συγκαλούν συσκέψεις για να τους «βοηθήσουν») και γενικά στον «τρίτο κόσμο» και σε πολλούς άλλους παράγοντες που χρειάζονται ένα ολόκληρο βιβλίο αν είναι να αναφερθούν.

Ωραία καταλάβαμε τι σημαίνει οργή (εσένα περιμέναμε).

So What?

What’s Next?

Τι λέει ο Μπάμπι για τη συνέχεια?

Και ΤΩΡΑ (που εφάγαμε το ζαρζαβατικό) τι πράττουμε?

Δεν έχω απαντήσεις μια και εγείρονται σημαντικά ηθικά διλήμματα σε περιπτώσεις όπου ο πολίτης «καλείται να πάρει το νόμο στα χέρια του».

Το θέμα είναι ότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση κανείς υπεύθυνος δεν θα μπορέσει να προβεί σε διάλογο.

Τότε θα είναι πολύ αργά για κροκοδείλια δάκρυα (Στέλλα).

Άρα?

Δε θα μπορούν οι «υπεύθυνοι» να προλάβουν το κακό γιατί δε θα μπορούν να το αντιμετωπίσουν (λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα).

Νομίζετε ότι δεν το ξέρουν?

Το ξέρουν μα για αυτό εξοπλίζουν τα ΜΑΤ.

Για «εμάς» νοιάζονται.

Δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο?

Επειδή είμαι βαθύς γνώστης της απληστίας τους αλλά και του ωφελιμιστικού τρόπου ζωής τους, θα μπορούσαν να πράξουν κάτι μόνο όταν θα έχουν να αντιμετωπίσουν μια συσσωρευμένη και οργανωμένη κοινωνική οργή που ούτε οι εκάστοτε δυνάμεις καταστολής τους (και οι ακροδεξιοί που «πολεμούν» στο πλευρό τους για να μην ξεχνιόμαστε) θα μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Μόνο τότε.

Άρα δεν πιστεύεις στη δημοκρατία μας?

Δεν πιστεύω σε κοινοβουλευτικές λύσεις που τις απαντήσεις έχουν καλοβολεμένοι αστοί, ενώ πιστεύω ότι η δημοκρατία μας έχει αδιέξοδα. Δεν έχω άλλες απαντήσεις γιατί το θέμα «δημοκρατία» είναι ΠΟΛΥ σοβαρό για να το προσπεράσεις έτσι. Απλά ας κοιταχτούμε στον καθρέπτη once και με το χέρι στην καρδιά να δούμε πρώτα αν λειτουργεί έτσι όπως λειτουργεί και δεύτερον ΠΟΙΟΥΣ ωφελεί έτσι όπως λειτουργεί και μετά εδώ είμαστε για να συζητήσουμε τα υπόλοιπα.

Τι?

Αυτό είναι Μανιφέστο?

ΟΧΙ σε διαβεβαιώνω.

ΟΡΓΗ είναι.

Υ.Γ. Εναλλακτικοί τίτλοι: «Της Οργής το Ανάγνωσμα», «Οργιστείτε Ελεύθερα…αλλά μετά πράξτε αναλόγως», «Σηκωθείτε από τους καναπέδες ΤΩΡΑ και οργιστείτε», «Μια οργή μας σώζει», «Μια οργή την ημέρα το κακό κράτος κάνει πέρα», «Κάποια οργή έχει η φάβα», «Εν αρχή είναι η οργή», «Άντε……οργιστείτε» κλπ…………..όποιες σχετικές ιδέες είναι ευπρόσδεκτες.

ΑΔΙΚΙΑ

2009-01-27T23:42:00.008+02:00

«Αδικία (η) (αδικιών) 1. η έλλειψη δικαιοσύνης, 2. πράξη που αντιβαίνει στους νομικούς ή ηθικούς κανόνες περί δικαίου, 3. γεγονός που αντιβαίνει σε αυτό που θα προσδοκούσε κανείς. Συνώνυμα: ανομία, παρανομία, άδικο και Αντίθετα: δικαιοσύνη, νομιμότητα.» από το λεξικό του Μπαμπινιώτη.

Πείτε μου, είναι το κυρίαρχο συναίσθημα σήμερα στον ΚΟΣΜΟ? Από Ανατολάς (εκεί να δεις) προς Δυσμάς (βλέπε και οικονομική κρίση)? Καλά για τη χώρα μας δεν το συζητώ.

Υπάρχει δυνατότητα αλλαγής του «σκηνικού»? Υπάρχει περίπτωση να να μην επικρατήσει ο νόμος του ισχυρού?

Όταν είμαι στις "καλές" μου, θυμάμαι τον Guevara: «να είστε ρεαλιστές, να επιζητείτε το αδύνατο».

Όταν είμαι στις "κακές" μου, θυμάμαι τον Καζαντζάκη: «δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος». Είμαι όμως?

Υ.Γ. Σε ευχαριστώ Αγγελάκι. ;-))

ΓΑΖΑ (στις "πληγές" μας)

2009-01-07T13:26:00.004+02:00

Τι να πρωτογράψεις για το Παλεστινιακό? Από που να ξεκινήσεις και που να καταλήξεις?
Που και πως να διοχετεύσεις όλη αυτή την οργή που μας προκαλεί ο βομβαρδισμός αμάχων και οι δολοφονίες παιδιών? Επέλεξα αντί να γράψω ένα άρθρο στο "πόδι", να σας παραθέσω ένα πολύ καλό και ενημερωτικό άρθρο που αλλίευα από την online έκδοση της εφημερίδος "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ", του Richard Folk, καθηγητή διεθνούς δικαίου στο πανεπιστήμιο Princeton:

"Η Γάζα, θύμα της γεωπολιτικής απανθρωπιάς

Του ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΦΟΛΚ*

Επί δεκαοχτώ μήνες, όλοι οι 1,5 εκατομμύριο κάτοικοι της Γάζας αντιμετώπισαν έναν αποκλεισμό που επιβλήθηκε από το Ισραήλ εν είδει τιμωρίας και βίωσαν ποικίλες τραυματικές προκλήσεις στην ομαλότητα της καθημερινής τους ζωής.

Μια αναλαμπή ελπίδας εμφανίστηκε πριν από έξι μήνες, όταν μια κανονισμένη από την Αίγυπτο εκεχειρία οδήγησε σε μια αποτελεσματική κατάπαυση του πυρός, που μηδένισε τις απώλειες των Ισραηλινών παρά την περιστασιακή διασυνοριακή εκτόξευση αυτοσχέδιων ρουκετών που έπεφταν χωρίς να πετυχαίνουν στόχους σε παρακείμενες ισραηλινές περιοχές και προκαλούσαν αναμφίβολα ανησυχία στη μεθοριακή πόλη Σντερότ. Οσο ήταν σε ισχύ η εκεχειρία, η ηγεσία της Χαμάς στη Γάζα προσφέρθηκε επανειλημμένα να επεκτείνει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, προτείνοντας ακόμη και μια περίοδο δέκα ετών, και ζήτησε να γίνει δεκτή πολιτική λύση που θα βασιζόταν στην αποδοχή των συνόρων του Ισραήλ του 1967. Το Ισραήλ αγνόησε αυτές τις διπλωματικές πρωτοβουλίες και απέτυχε να εφαρμόσει από τη δική του πλευρά τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία περιελάμβανε χαλάρωση του αποκλεισμού που επιτρέπει να μπαίνουν με το σταγονόμετρο στη Γάζα τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα.

Το Ισραήλ αρνείτο επίσης τις άδειες εξόδου σε φοιτητές με υποτροφίες από το εξωτερικό και σε δημοσιογράφους της Γάζας, όπως και σε εκπροσώπους αναγνωρισμένων ΜΚΟ. Ταυτόχρονα, έκανε όλο και δυσκολότερη την είσοδο δημοσιογράφων και εγώ ο ίδιος αποπέμφθηκα από το Ισραήλ πριν από λίγες εβδομάδες, όταν προσπάθησα να μπω για να εκτελέσω την εργασία μου στα Ηνωμένα Εθνη, εποπτεύοντας τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, δηλαδή στη Δυτική Οχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπως επίσης και στη Γάζα. Είναι ξεκάθαρο ότι πριν από την πρόσφατη κρίση, το Ισραήλ έκανε χρήση της εξουσίας του για να εμποδίζει αξιόπιστους παρατηρητές να δίνουν ακριβείς και ειλικρινείς απολογισμούς για την τρομερή ανθρωπιστική κρίση, η οποία τεκμαίρεται ήδη πλήττοντας τη φυσική κατάσταση και την ψυχική υγεία του πληθυσμού της Γάζας, με τον διαπιστωμένο υποσιτισμό των παιδιών και την απουσία των μέσων για την αντιμετώπιση μιας πληθώρας ασθενειών. Θα μπορούσε αυτό να αποτελεί έναν προεπιθετικό σχεδιασμό;

Οπως πάντα σε σχέση με την υποκείμενη σύγκρουση, τα γεγονότα που αποδίδονται στην πρόσφατη κρίση είναι ζοφερά όσο και αμφισβητούμενα, αν και ειδικά το αμερικανικό κοινό λαμβάνει το 99% της πληροφόρησής του φιλτραρισμένο μέσα από έναν υπέρμετρα φιλο-ισραηλινό φακό των μέσων ενημέρωσης. Η Χαμάς κατηγορείται για την κατάρρευση της εκεχειρίας εξαιτίας της υποτιθέμενης απροθυμίας της να ανανεωθεί αλλά και για τα κρούσματα επίθεσης με ρουκέτες, που φέρονται να αυξάνονται. Ομως η πραγματικότητα είναι πιο νεφελώδης. Δεν σημειώθηκε καμία σοβαρή εκτόξευση ρουκετών από τη Γάζα στη διάρκεια της κατάπαυσης του πυρός, μέχρι που το Ισραήλ εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των κατά τους ισχυρισμούς του Παλαιστινίων μαχητών στη Γάζα, σκοτώνοντας δεκάδες άτομα. Επίσης, ήταν η Χαμάς που σε πληθώρα περιπτώσεων δημοσίως απηύθυνε έκκληση για επέκταση της εκεχειρίας, με τις εκκλήσεις αυτές να μη λαμβάνονται ποτέ σοβαρά υπόψη, πολύ περισσότερο να μη γίνεται καμία κίνηση σε αυτή την κατεύθυνση από την ισραηλινή γραφειοκρατία. Πέρα απ' αυτό, η απόδοση των ρουκετών στη Χαμάς δεν είναι επίσης απολύτως πειστική. Πολλές ανεξάρτητες οργανώσεις μαχητών δρουν στη Γάζα, και κάποιες, όπως η Ταξιαρχία των Μαρτύρων του αλ-Ακσά, είναι εναντίον της Χαμάς και μπορεί με τη ρίψη ρουκετών να επιχειρούν να προκαλέσουν ή να νομιμοποιήσουν ουσιαστικά αντίποινα από το Ισραήλ. Είναι έτσι κι αλλιώς επιβεβαιωμένο ότι όταν η μετριοπαθής Φατάχ είχε τον έλεγχο της κυβερνητικής δομής της Γάζας, δεν ήταν σε θέση να ελέγξει τις επιθέσεις ρουκετών παρά τις προσπάθειές της.
Εκείνο που υποδεικνύει αυτό όλο το σκηνικό είναι ότι το Ισραήλ εξαπέλυσε τις αφανιστικές του επιθέσεις, που ξεκίνησαν στις 27 Δεκεμβρίου, όχι για να σταματήσει τις ρουκέτες ή σε αντίποινα, αλλά για μια σειρά από άλλους λόγους. Ηταν προφανές επί εβδομάδες πριν από τις ισραηλινές επιθέσεις ότι η ισραηλινή στρατιωτική και πολιτική ηγεσία προετοίμαζε το κοινό για μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Χαμάς. Ο χρόνος των επιθέσεων υπαγορεύτηκε από μια σειρά θεωρήσεων: πάνω απ' όλα, το συμφέρον των διεκδικητών της εξουσίας, του υπουργού Αμυνας Εχούντ Μπάρακ και της υπουργού Εξωτερικών Τσίπι Λίβνι, προκειμένου να επιδείξουν τη δύναμή τους ενόψει των εθνικών εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο.

Τέτοιες περιπτώσεις ισραηλινής επίδειξης ισχύος ήταν χαρακτηριστικές και σε προηγούμενες ισραηλινές προεκλογικές εκστρατείες και ειδικά σε αυτή την περίπτωση, η σημερινή κυβέρνηση αμφισβητήθηκε με επιτυχία από τον διαβόητο μιλιταριστή πολιτικό του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, για τις αποτυχίες των προσπαθειών της να διατηρήσει την ασφάλεια. Η ενίσχυση αυτών των εκλογικών κινήτρων ήταν η ελάχιστα καλυμμένη πίεση από τους Ισραηλινούς στρατιωτικούς διοικητές να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία στη Γάζα για να σβήσουν τις μνήμες της αποτυχίας τους να καταστρέψουν τη Χεζμπολάχ στον ολέθριο Πόλεμο του Λιβάνου το 2006, στον οποίο και αμαυρώθηκε η φήμη του Ισραήλ ως στρατιωτικής δύναμης και οδήγησε σε εκτεταμένη διεθνή καταδίκη για τους σκληρούς βομβαρδισμούς ανυπεράσπιστων λιβανέζικων χωριών και την ευρεία χρήση βομβών διασποράς σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.

Αξιοσέβαστοι και συντηρητικοί Ισραηλινοί σχολιαστές πηγαίνουν ακόμη πιο μακριά. Για παράδειγμα, ο διαπρεπής ιστορικός Μπένι Μόρις, γράφοντας στους «New York Times», πριν από λίγες μέρες, συνέδεσε την εκστρατεία στη Γάζα με μια σειρά βαθύτερων δυσοίωνων προβλέψεων στο Ισραήλ, κάτι που συγκρίνει με τη σκοτεινή διάθεση του κόσμου, που προηγήθηκε του Πολέμου του 1967, όταν οι Ισραηλινοί ένιωθαν ότι απειλούνται από τις κινητοποιήσεις Αράβων στα σύνορά τους.

Ο Μόρις επιμένει ότι παρά την ισραηλινή ευημερία των πρόσφατων ετών και τη σχετική ασφάλεια, πολλοί παράγοντες έχουν οδηγήσει το Ισραήλ να κινηθεί επιθετικά στη Γάζα: η άρνηση του αραβικού κόσμου ν' αποδεχτεί την ύπαρξη του Ισραήλ σε οποιονδήποτε πειστικό βαθμό. Οι εμπρηστικές απειλές του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ μαζί με την υποτιθέμενη προσπάθεια του Ιράν ν' αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Το γεγονός ότι οι μνήμες του Ολοκαυτώματος ξεθωριάζουν σε συνδυασμό με την αυξανόμενη δυτική συμπάθεια για τον παλαιστινιακό αγώνα. Πράγματι το Ισραήλ προσπαθεί, μέσω της συντριβής της Χαμάς στη Γάζα, να στείλει ένα ευρύτερο μήνυμα στην περιοχή ότι δεν θα σταματήσει πουθενά προκειμένου να υπερασπιστεί τις διεκδικήσεις του για εθνική κυριαρχία και ασφάλεια.

Προκύπτουν δύο συμπεράσματα: οι κάτοικοι της Γάζας γίνονται θύματα για λόγους που δεν σχετίζονται ιδιαίτερα με τις ρουκέτες και τις ανησυχίες για τη μεθοριακή ασφάλεια αλλά, όπως φαίνεται, για να βελτιωθούν οι εκλογικές προοπτικές της σημερινής ηγεσίας που βρίσκεται αντιμέτωπη με την ήττα και για να σταλεί μια προειδοποίηση προς άλλους στην περιοχή ότι το Ισραήλ δεν θα σταματήσει πουθενά εάν διακυβεύονται τα συμφέροντά του.

Το γεγονός ότι μπορεί να συμβεί μια τέτοια ανθρωπιστική καταστροφή με ελάχιστη εξωτερική παρέμβαση δείχνει επίσης την αδυναμία του διεθνούς δικαίου και των Ηνωμένων Εθνών καθώς επίσης και τις γεωπολιτικές προτεραιότητες των σημαντικών παικτών. Η παθητική υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης σε οτιδήποτε κάνει το Ισραήλ είναι και πάλι ο κρίσιμος παράγοντας, όπως ήταν και το 2006, όταν το Ισραήλ εξαπέλυσε επιθετικό πόλεμο κατά του Λιβάνου. Αυτό που είναι λιγότερο εμφανές είναι ότι τα κύρια αραβικά γειτονικά κράτη -Αίγυπτος, Ιορδανία και Σαουδική Αραβία- με την άκρως εχθρική τους στάση έναντι της Χαμάς -που θεωρείται ότι στηρίζεται από το Ιράν, τον βασικό τους αντίπαλο στην περιοχή- ήταν επίσης πρόθυμα να κάνουν στην άκρη την ώρα που η Γάζα δεχόταν μια τόσο βάναυση επίθεση.

Ο λαός της Γάζας είναι το θύμα της γεωπολιτικής στο αποκορύφωμα της απανθρωπιάς της: εξαπόλυση ενός «ολικού» πολέμου, όπως τον αποκαλεί το ίδιο το Ισραήλ, εναντίον μιας ουσιαστικά ανυπεράσπιστης κοινωνίας που στερείται οποιασδήποτε στρατιωτικής ικανότητας και είναι εντελώς ευάλωτη στις ισραηλινές επιθέσεις με βομβαρδιστικά F-16 και ελικόπτερα Απάτσι. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου μπαίνει ησύχως στην άκρη, καθώς το μακελειό συνεχίζεται και τα πτώματα συσσωρεύονται. Σημαίνει επιπλέον ότι ο ΟΗΕ αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ανίκανος όταν τα κύρια μέλη του τού στερούν την πολιτική βούληση να προστατεύσει έναν λαό που υφίσταται παράνομη χρήση βίας.

Τέλος, σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πορείες και να φωνάζουν σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά οι σκοτωμοί θα συνεχιστούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η εικόνα που ζωγραφίζεται μέρα με τη μέρα στη Γάζα είναι ουσιαστικά μια ικεσία για ανανέωση της δέσμευσης στο διεθνές δίκαιο και στην εξουσία του Χάρτη του ΟΗΕ, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ, ιδίως με τη νέα ηγεσία που έχει υποσχεθεί στους πολίτες της αλλαγή, συμπεριλαμβανομένης μιας λιγότερο μιλιταριστικής προσέγγισης στη διπλωματία.

* Ο Ρίτσαρντ Φολκ, ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, είναι ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Πριν από δύο εβδομάδες απελάθηκε από το Ισραήλ."

ΠΟΥ'ΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ?

ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ Ως ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΣΕΡΒΟΥΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΟΣΟΥΣ ΤΟΥΣ "ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΑΤΙ". ΚΑΝΤΕ ΜΙΑ ΑΡΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ.

ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΗΕ.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

2008-12-24T19:40:00.004+02:00

Η αλυσίδα πρέπει να σπάσει.

Και για να σπάσει πρέπει να μην ξεχάσουμε.

Πως οδηγηθήκαμε (ή κάποιοι από εμάς γεννηθήκαμε) στην υποθετική αφθονία.

Και από εκεί στον εφησυχασμό και στην απάθεια.

Άμα ξεχάσουμε όλα αυτά θα οδηγηθούμε νομοτελειακά στα ίδια λάθη και δεν θα μπορέσουμε να απεμπλακούμε από τον φαύλο κύκλο.

Άμα ξεχάσουμε δεν θα μπορέσουμε να δώσουμε το μέλλον που ονειρευόμαστε στα παιδιά μας.

Για εμάς θαρρώ είναι αργά.

Το μόνο που μας απομένει είναι σώσουμε τις ψυχές μας.

Αλλά όχι με ένα μεταφυσικό τρόπο.

Όχι όπως ευαγγελίζονται οι εκκλησίες (οι Α.Ε. όπως τις ονόμαζε ο Guevara) όλου του κόσμου.

Αλλά με το να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να σπάσουν την αλυσίδα.

Μπορούμε.

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

Τι Κοζάνη, τι Λωζάνη

2008-12-20T23:35:00.008+02:00

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα των Νέων, στελέχη του επιτελείου της ΕΛ.ΑΣ. θεωρούν πως με αφορμή τα τελευταία επεισόδια δίνεται η «χρυσή» ευκαιρία για την υιοθέτηση πρακτικών καταστολής, ανάλογων με τις «σκληρότερες» Αστυνομίες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες που επικαλείται η εφημερίδα, γίνονται εισηγήσεις για εξοπλισμό της αστυνομίας με κινητά φράγματα ώστε οι διαδηλωτές να μην έρχονται σώμα με σώμα με τους άνδρες των ΜΑΤ, κανονάκια για ρίψεις νερού, πλαστικές σφαίρες και χρωμόσφαιρες.

Για μένα καλά κάνει η αστυνομία και "εκσυγχρονίζεται".

Καλά κάνει και το κράτος και "παίρνει τα μέτρα του" ενάντια στους οχτρούς του (τους ίδιους τους πολίτες).

Καλά κάνει και ο πρόεδρας του ΣΕΒ που βγαίνει και διαλλαλεί όπου σταθεί και όπου βρεθεί ότι θέλει τραλαλό και ισχυρή κυβέρνηση (θα παραγγείλω σουβλάκια, να παραγγείλω και μία ισχυρή?).

Καλά κάνουν όλοι όσοι υποστηρίζουν αυτούς που υποστηρίζουν.

Οι υπόλοιποι, έχετε καταλάβει που "ανήκετε"?

Έχετε καταλάβει ποιός είναι πλέον ο "οχτρός"?

Το λέω γιατί κάποια στιγμή θα γίνουν εκλογές και από οτι βλέπω ΝΔ - ΠΑΣΟΚ θα ψοφήσετε.

ΔΕΝ ΣΑΣ ΛΥΠΑΜΑΙ.

Μα τη χρωμόσφαιρα του κωλόμπατσου.

Υ.Γ.:

- "Γιώργο" έχεις μπογιά στο δόξα πατρί.

- Από εξοστρακισμό θα είναι.

Παπούτσι από τον τόπο σου και ας είναι και Ιρακινό

2008-12-17T00:31:00.003+02:00

Γεια στο….παπούτσι σου μεγάλε (επιβεβαιωμένες πληροφορίες φέρνουν τον «δράστη» με πολλαπλά κατάγματα σε όλο του το σώμα).

Στον μουσουλμανικό κόσμο το «πέταγμα» του παπουτσιού αποτελεί μέγιστη προσβολή.

Τους βλέπω ξυπόλητους τους Ιρακινούς.

Υ.Γ.1 Α ξέχασα. Ο ex-president ανήγγειλε την παραμονή των αμερικανικών στρατευμάτων για δύο ακόμη χρόνια.

Υ.Γ.2 Λέει μια ξανθιά σε μια άλλη:

- Ποιο είναι το σωστό? Ιράκ ή Ιράν?

Τι να είχε γράψει ο Ισοκράτης για αυτό?

2008-12-16T14:28:00.008+02:00

"Ο φωτογράφος του Ελεύθερου Τύπου Κώστας Τσιρώνης που τράβηξε τις φωτογραφίες των αστυνομικών να σημαδεύουν διαδηλωτές απολύθηκε από την εφημερίδα.

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν την Κυριακή το απόγευμα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ο Κ. Τσιρώνης τις παρέδωσε λιγο αργότερα στον διευθυντή της εφημερίδας Σεραφείμ Κοτρώτσο. Σύμφωνα με όσα είπε ο φωτογράφος στο Tvxs, o κ. Κοτρώτσος του δήλωσε στην αρχή ότι πρόκειται για μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία. Στη συνέχεια, όμως, του είπε ότι ήθελε να βεβαιωθεί ότι επρόκειτο πραγματικά για πυροβόλο όπλο και όχι για πιστόλι εκτόξευσης φωτοβολίδων. Ο φωτογράφος τον βεβαίωσε ότι πράγματι επρόκειτο για όπλο μάρκας Κλογκ 9 χιλ., από αυτά που δεν έχουν ασφάλεια. Προς επιβεβαίωση, του έδειξε μια ακόμη φωτογραφία στην οποία φαίνεται το κλείστρο του όπλου.

Σε επικοινωνία που είχε το Tvxs μαζί του, ο κ. Κοτρώτσος δήλωσε ότι δεν μπορούσε να τις δημοσιεύσει πριν βεβαιωθεί από ειδικούς, καθώς επρόκειτο για εκρηκτικό πολιτικό θέμα. Την Δευτέρα ρωτήθηκαν ειδικοί οι οποίοι βεβαίωσαν ότι επρόκειτο περί όπλου. Την ίδια μέρα το απόγευμα, ο Κ. Τσιρώνης ενημέρωθηκε από τους γραφίστες που σχεδιάζουν την εφημερίδα ότι οι φωτογραφίες είχαν αποσυρθεί από την πρώτη σελίδα του φύλλου
που ετοίμαζαν για τη Τρίτη. Διαμαρτυρήθηκε στον προϊστάμενό του στο τμήμα των φωτορεπόρτερ, ο οποίος του είπε ότι οι φωτογραφίες «ίσως δημοσιεύονταν στις μέσα σελίδες». Η συζήτηση έγινε παρουσία πολλών δημοσιογράφων που επιβεβαίωσαν στο Tvxs τη στιχομυθία. Στην ίδια συζήτηση, ο φωτογράφος είπε ότι η είδηση πως υπάρχουν αυτές οιφωτογραφίες είχε ήδη διαρρεύσει και ότι, αν δεν δημοσιεύονταν στη πρώτη σελίδα, η εφημερίδα θα έχανε μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία.

Τελικώς, οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν την Τρίτη στις μέσα σελίδες της εφημερίδας, ενώ ήδη είχαν διαρρεύσει σε διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία και κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο. Ο φωτογράφος ειδοποιήθηκε να μην καλύψει τη κηδεία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και λιγο αργότερα τού ανακοινώθηκε η απόλυσή του. Ο Σ. Κοτρώτσος δήλωσε στο Tvxs ότι είχε πρόθεση να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες και ότι ο φωτορεπόρτερ απολύθηκε γιατί παραβίασε το αποκλειστικό του συμβόλαιο με τον «Ελεύθερο Τύπο» διαρρέοντας τις φωτογραφίες. Ομως ο φωτογράφος υποστηρίζει οτι πρόκειται για απόπειρα πολιτικής λογοκρισίας. Λέει ότι ο ίδιος δεν ειναι υπεύθυνος για τη διαρροή, καθώς πολλοί εργαζόμενοι στην εφημερίδα είχαν πρόσβαση στις φωτογραφίες μετά τη παράδοση τους. Πρόσθεσε ότι, αν δεν είχαν διαρρεύσει, «δεν θα δημοσιεύονταν ποτέ».

Μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι διεξάγει έρευναγια το περιστατικό. Κανείς δεν έχει έρθει σε επαφή με τον φωτογράφο.

ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΣΤΑΦΥΛΙΔΟΥ
φωτογράφος

www.marilenastafylidou.com
info@marilenastafylidou.com"

Τι να έχει γράψει ο σχετικιστής φιλόσοφος για τη διαπλοκή εξουσίας και μέσων ενημέρωσης (β)άραγε;

A.C.A.B.

2008-12-08T03:19:00.003+02:00

Μαθαίνω.....

16χρονος μαθητής, νεκρός από σφαίρα ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας. Η σφαίρα κατευθύνθηκε στην καρδιά του θύματος.

Σκέφτομαι.....

"Άλλη μια σφαίρα που εξοστρακίστηκε σε ζωτικό όργανο πολίτη από χέρι αστυνομικού. Όταν εκπυσοκροτεί ένα όπλο αστυνομικού ή εξοστρακίζεται μία σφαίρα του, η βολή θα πλήξει το θύμα στην καρδιά ή στο κεφάλι. ΚΑΘΑΡΗ ΑΤΥΧΙΑ"

Ακούω.....

Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος "καταδικάζει" το "μεμονωμένο" αυτό συμβάν και υπόσχεται ότι ο ένοχος θα τιμωρηθεί αυστηρά και "το μαχαίρι θα μπει βαθιά μέσα στο κόκκαλο".

Βλέπω.....

Η Ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή "παραδειγματίζεται".

Με ενημερώνουν.....

Η κατευθυνόμενη κοινή γνώμη είναι σοκαρισμένη.

Πυροβολώ.....

Με τη φαντασία μου τους ενόχους. Μου τελειώνουν οι σφαίρες. ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ. ΕΦΙΑΛΤΗΣ.

Δακτυλογραφώ.....

Με το αόρατο μελάνι της οργής. Το μόνο που μου απομένει.

Αποτέλεσμα.....

Άλλος ένας αστός που έγραψε στο blog του για το συμβάν και καθησύχασε τη συνείδηση του. Έτοιμος να αγωνιστεί για πιο ουσιώδη ζητήματα την επαύριο.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ.

Τα blogs σήμερα και η εξέλιξη τους στο μέλλον

2008-11-19T16:06:00.005+02:00

Αναδημοσεύω τα αποτελέσματα μιας έρευνας που πραγματοποίησε η VPRC σε συνεργασία με το περιοδικό Monthly Review:

"Αισιόδοξοι εμφανίζονται οι bloggers για τις δυνατότητες των blogs, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα έρευνας που πραγματοποίησε στο διάστημα Ιουνίου-Αυγούστου 2008 η VPRC σε συνεργασία με το περιοδικό Monthly Review. Το 34% θεωρεί ότι τα blogs θα έχουν στο μέλλον τη δύναμη να προκαλούν μαζικές κινητοποιήσεις για πιθανά προβλήματα, ενώ το 21% εκτιμά ότι θα είναι το κύριο μέσο αντικειμενικής ενημέρωσης.
Ένα 9% των ερωτώμενων πιστεύει ότι τα blogs θα εξυπηρετούν κυρίως διαφημιστικούς σκοπούς, ενώ μόλις στο 5% ανέρχεται το ποσοστό όσων προβλέπουν απουσία των blogs στο μέλλον. Πολύ μικρό, τέλος, είναι το ποσοστό των ερωτώμενων (2%), οι οποίοι πιστεύουν ότι τα blogs στο μέλλον θα αποτελέσουν μέσο εξυπηρέτησης άνομων συμφερόντων, ενώ σχεδόν 3 στους 10 bloggers αδυνατούν να κάνουν προβλέψεις για το μέλλον των blogs."

και πιο αναλυτικά:

"Ανδρες, ανώτερης μόρφωσης, μάλλον εξασφαλισμένης κοινωνικής ένταξης, μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα και φοιτητές, με ενδιαφέρον για την πολιτική, με υψηλό δείκτη παρακολούθησης της δημόσιας σφαίρας, δυσαρεστημένοι από τη λειτουργία της
δημοκρατίας και την ποιότητα της πολιτικής ενημέρωσης που παρέχεται σήμερα στην Ελλάδα, ενεργοποιημένοι, ωστόσο, κοινωνικά πολίτες, αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που συνθέτουν τη φυσιογνωμία των bloggers στην Ελλάδα του 2008.

Πρόκειται, όπως δείχνουν τα στοιχεία της έρευνας, για μια άλλη "κοινωνία" μια "αντικοινωνία" που αντιπαραβάλλεται σε όλες τις μορφές της κυρίαρχης πολιτικής συμπεριφοράς. Ολοι οι σχετικοί δείκτες που παρουσιάζονται στην έρευνα (δείκτης ιδεολογικών τοποθετήσεων, δείκτης "πολιτισμικού φιλελευθερισμού" δείκτης "οικονομικού φιλελευθερισμού", δείκτης "ατομικισμού / συλλογικότητας", πιστοποιούν την τοποθέτηση του ειδικού αυτού πληθυσμού σε ένα πεδίο που έρχεται σε ριζική αντιπαράθεση με τις κυρίαρχες τοποθετήσεις της ελληνικής κοινωνίας.

Το γεγονός αυτό πιστοποιεί και από αυτήν την πλευρά, ότι μια βασική διαίρεση που χαρακτηρίζει τη σημερινή ελληνική κοινωνία εντοπίζεται μεταξύ ενός "νέου κοινωνικού σώματος" και ενός "παλαιού κοινωνικού σώματος". Η διαίρεση αυτή δεν παραπέμπει απλώς
(αν και την εμπεριέχει) σε μια διάκριση "ηλικίας" ή "τεχνολογικών - ιντερνετικών δεξιοτήτων" ή ακόμα και μορφών ένταξης στον εργασιακό τομέα. Είναι, επιπλέον, μια διαίρεση σε βασικούς ιδεολογικούς και αξιακούς προσανατολισμούς, σε τρόπους και μορφές
αξιολόγησης του δημόσιου χώρου και των κεντρικών πολιτικών επιλογών, σε τρόπους πολιτικής συμμετοχής και παρέμβασης στη δημόσια σφαίρα.

Το blogging αποτελεί για την κοινωνική αυτή ομάδα τρία πράγματα, τρόπο έκφρασης, μορφή πολιτικής συμμετοχής και χώρο δημοσιοποίησης ιδεών και "προσωπικών" απόψεων. Εμφανίζεται να υποκαθιστά την "παλαιότερη" συμμετοχική πρακτική της κομματικής (πολιτικής) στράτευσης, από μεγάλο δε μέρος του πληθυσμού αυτού (44%) εκφράζεται η άποψη ότι τα blogs έχουν τη δύναμη να αλλάξουν το κοινωνικο-πολιτικό σκηνικό της χώρας. Πιστεύεται, επίσης, ότι στο μέλλον θα έχουν τη δύναμη να προκαλούν μαζικές κοινωνικές κινητοποιήσεις (34%) και να αποτελούν το κύριο μέσο αντικειμενικής πολιτικής ενημέρωσης (21%).

Βρισκόμαστε πιθανόν μπροστά σε μια νέα δυναμική πολιτικής επικοινωνίας και κοινωνικής ενεργοποίησης. Η κρίση της δημοκρατίας και των αντιπροσωπευτικών θεσμών, η χαμηλή αξιοπιστία του κομματικού συστήματος και των κομμάτων, η κρίση εμπιστοσύνης στην
πολιτική ενημέρωση, η απαξίωση του ενημερωτικού και πολιτισμικού τηλεοπτικού προϊόντος τροφοδοτούν την καθημερινότητα του blogging, αλλάζοντας σταδιακά όλη την ιδεολογικο-πολιτική χαρτογράφηση των μέσων επικοινωνίας, αλλά και της πολιτικής κουλτούρας. Τα ερωτήματα που θέτει η "πολιτιστική επανάσταση" των blogs είναι σημαντικά: Πόσος (πραγματικός) χώρος θα απομείνει σε λίγο καιρό στο τηλεοπτικό ενημερωτικό προϊόν; Πόσο εφικτή θα είναι η ανάκαμψη των εφημερίδων και υπό ποίους όρους μπορεί να συμβεί πιθανόν αυτό; Πόσο αποτελεσματικά θα είναι τα παραδοσιακά Μέσα Ενημέρωσης στο να εκφράσουν και να εκπροσωπήσουν τις νέες κοινωνικές ταυτότητες και πρακτικές; Διαμορφώνεται μήπως ένας νέος, ανεξάρτητος από την πολιτική και την οικονομική εξουσία κοινωνικός χώρος, εντός του οποίου συγκροτούνται αναμειγνυόμενες πολλαπλές κοινωνικές ταυτότητες, πολύμορφες αλλά πάντοτε «αντιεξουσιαστικές» πολιτικές ιδέες και, κυρίως, νέες μορφές κοινωνικής συσπείρωσης και κινητοποίησης;

Τα στοιχεία της έρευνας, τουλάχιστον για το τελευταίο ερώτημα, απαντούν καταφατικά. Οι ενδείξεις που προκύπτουν οδηγούν στη διαπίστωση ότι οι αλλαγές που εγκυμονούνται στην ελληνική κοινωνίανωνία θα είναι στα επόμενα χρόνια βαθύτατες. Απομένει να αποκρυσταλλωθεί η μορφή τους και η θεσμική τους συγκρότηση."

Ήθελα να αποφύγω τον σχολιασμό της συγκεκριμένης έρευνας αλλά μια "φαγούρα" στα ακροδάχτυλα των άνω άκρων δεν με αφήνει. Προσωπικά δεν ανήκω στα 3/10 των bloggers που δεν μπορούν να προβλέψουν το μέλλον του μέσου. Θα προσπαθήσω να γίνω πιο σαφής. Όταν ξεκίνησα να γράφω - πριν από τρία χρόνια - το blogging αποτελούσε μια καθαρά προσωπική ενασχόληση και όλα άρχιζαν και τελείωναν εκεί. Στην πορεία όμως, διαπίστωσα - όπως όλοι μας - τη "δυναμική" του μέσου και ότι από μία απλή συγγραφή μπορείς να "συμβάλλεις" στον θετικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Η "στάση" μου απέναντι στο μέσο άλλαξε, εξαιτίας της "προοπτικής".

Η δημοτικότητα των blogs του ενό ατόμου έχει μειωθεί αισθητά (με ελάχιστες εξαιρέσεις που δεν επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Δεν είναι τυχαίο που την "μερίδα του λέοντος" έχουν αναλάβει πλέον παραδοσιακά μέσα που είχαν παρουσία στο web και απλά ενεργοποίησαν τη δυνατότητα σχολίων. Αυτό το έπραξαν, υπό τον φόβο απώλειας της 4ης εξουσίας (ε εντάξει, μαζί και τα κεφάλαια από τις διαφημίσεις). Στο μέλλον, η "κόντρα", ανάμεσα στους "επαγγελματίες" και στους "ερασιτέχνες" του είδους, θα γιγαντωθεί. Για αυτό επιμένω, ότι η προσπάθεια θα πρέπει να συντονιστεί και να οργανωθεί. Αναφέρομαι φυσικά στο 34% που θεωρεί ότι τα blogs θα έχουν στο μέλλον τη δύναμη να προκαλούν μαζικές κινητοποιήσεις. Ένα άτομο δεν μπορεί να ασχοληθεί και να "τρέξει" όλα τα κοινωνικά ζητήματα. Απαιτείται μια πιο επαγγελματική προσέγγιση. Η οργάνωση με λίγα λόγια μιας ομάδας ανθρώπων - με κοινά οράματα και στόχους, έστω και με φυσιολογικές παρεκλίσεις - όπου η "δουλειά" θα κατηγοριοποιηθεί για να γίνει πιο αποτελεσματική.

Σε όσους κατηγορούν τους bloggers ότι απλά εκματελλεύονται ένα μέσο που βασίζεται στα κεφάλαια των μεγάλων πολυεθνικών (οι οποίες αν βρεθούν προ δυσάρεστης εκπλήξεως, τις έχω ικανές να "κατεβάσουν τον γενικό", κατόπιν "εντολής"), έχω να τους πω, ότι αν η προσαρμοστικότητα δεν είναι προσόν έξυπνων ανθρώπων, τότε τι είναι? Να βγω με την ντουντούκα για να με ακούσει ένας μικρός αριθμός ανθρώπων ή να χρησιμοποιήσω το web ώστε να "ακουστώ" πανελλαδικά?

Blogging, είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ δημοκρατία που δεν έχει καμία σχέση με την αντιπροσωπευτική των κοψοχέρηδων και των οραμάτων που έπεσαν στο κενό γιατί στην πορεία παρεβλήθησαν σημαντικά κεφάλαια από χορηγούς. Η δυνατότητα να κρίνεις, συμμετάσχεις κλπ στην πρωτογενή τοποθέτηση. Έχετε ποτέ φανταστεί την πολιτική ως ένα blog? Θα έβγαινε πχ ο υπουργός οικονομίας στο blog του και θα έλεγε ότι θα ψηφίσω το τάδε νομοσχέδιο. Και οι πολίτες θα είχαν τη δυνατότητα να συμφωνήσουν, διαφωνήσουν, μεταρρυθμίσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.

Keep Blogging λοιπόν και κάποια στιγμή.....οργανωθείτε (σαν το ανέκδοτο).

:-)

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

2008-11-17T10:56:00.006+02:00

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ (Πηγή: Ένωση Μητέρων Ελλάδος):

Αλβάνογλου Θεόδωρος 22/5/73 Αναγνωστόπουλος Αντάρογλου Αντζελόνι Έλενα Μαρία Αντωνίου Ζήσης 1970 Αργυρίου Αργυροπούλου Αικατερίνη 1973 Βάρσος Ιωάννης 1973 Βασιλόπουλος Γιάννης 30/3/73 Βρυώνης Βυθούλκας Γαλάτης Νίκος Γεριτσίδης Γιώργος 17/11/73 Γεωργάκης Κώστας 19/9/70 Γεωργαράς Μαρίνος - Σπύρος 1973 Γιαννόπουλος Γρέλλος Δασκάλου Στέλιος 1974 Δημόπουλος Δικάλφα Καλλιόπη 1973 Διμαντάκος Έγκελμαν Ντόρις Μαριέτε 16/11/73 Ελής Παναγιώτης 25/4/67 Ευαγγελινός Ζησιμόπουλος Ηλιόπουλος Θεοδώρας Δημήτρης 18/11/73 Θεοδωρίδης Γιώργος 1968 Ιωαννίδης Ιωάννου Καζέπης Κώστας 1974 Καϊλης Γιάννης 26/2/74 Καλαβρού Μαρία 1967 Καλατζής Δημήτρης 5/8/67 Καραγεωργίου Στέλιος 17/11/73 Καραμανής Μάρκος 17/11/73 Κατής Κώστας 1969 Κατσικογιάννης 17/8/69 Κομνηνός Διομήδης 16/11/73 Κούλης Γεώργιος 19/4/72 Κούμπουλος Κρητικάκη Κυριακόπουλος Σάκης 1974 Κωνσταντίνου Γιώργος 4/5/73 Λαγαριώτης Μανδηλαράς Νικηφόρος 18/5/67 Μαρκούλης Νίκος 17/11/73 Ματζώρος Μαυρογιάννης Μέξης Μικρώνης Μιχαηλίδης Μπονάτος Χρίστος Μυρογιάννης Μιχάλης 17/11/73 Μώμος Νικολάου Παναγούλης Γιώργος 1968 Παντελεάκης Κυριάκος 17/11/73 Παπαγεωργίου Παπαδόπουλος Παπαϊωάννου Δημήτρης 17/11/73 Πεσλής Βασίλης 21/4/67 Πετρόπουλος Βασίλης 26/3/73 Ρακιτζής Αλέξανδρος Ράμμος Βασίλειος Ρίζος Τάκης 13/10/67 Σαμούρης Γιώργος 17/11/73 Σαρμαλής Σίμος Γεώργιος 9/1/74 Σινόπουλος Πέτρος 21/6/73 Σπαρτίδης Σταυρέλης Γιάννης 12/12/73 Σταυρόπουλος Σχίζας Σωτηρόπουλος Ιωάννης Τζαβαλάς Καρούσος 3/1/69 Τζιάνος Λάμπρος 21/12/73 Τορίλ Τεκλέτ(Αίγυπτος) Τσαρούχας Γιώργος 1968 Τσιγκούνης Τσικουρής Τσιτσιρίγκος Φώτης 7/4/72 Φαμέλης Βασίλης 17/11/73 Φιλίνης Γιάννης Νοέμ. 73 Φραγκόπουλος Θεόφιλος Χαλκίδης Γιάννης Χαραλαμπίδης Γιώργος Χατζηβασιλείου

Να σημειωθεί εδώ ότι ο τρόπος δολοφονίας των παραπάνω πολιτών, είναι ίδιος και απαράλλακτος στις περισσότερες των περιπτώσεων.

1. Πυρά αντρών της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως
2. Έντονη ρίψη δακρυγόνων αερίων
3. Πυρά, ξυλοκόπημα μέχρι θανάτου (συνήθως με συμπαγείς μεταλλικές ράβδους) από άντρες της Αστυνομίας
4. Πυρά στρατιωτικής περιπόλου + Πεζοναυτών κ.α.

Το πολυτεχνείο σε αριθμούς:

ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ:

866 συλλήψεις (716 άντρες & 150 γυναίκες), ειδικότερα:
456 εργάτες - οικοδόμοι
49 φοιτητές του Πολυτεχνείου
268 φοιτητές άλλων σχολών
74 μαθητές/τριες γυμνασίων

ΘΥΜΑΤΑ:

1. Από τα σώματα ασφαλείας (αστυνομία - χωροφυλακή)
13 φόνοι
83 απόπειρες ανθρωποκτονίας (81 άντρες & 15 γυναίκες)
750 τραυματισμοί πολιτών

2. Από τον στρατό
11 φόνοι
45 απόπειρες ανθρωποκτονίας (45 άντρες & 11 γυναίκες)
350 τραυματισμοί πολιτών

Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΟΙ 16 ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ:
Η λίστα που διαβάζεται κάθε χρόνο στην επέτειο του πολυτεχνείου περιλαμβάνει 88 ονόματα μέσα στην οποιά περιλαμβάνονται τα θύματα της χούντας από την 21/4/1967 έως και την 23/7/1974. Οι επίσημοι νεκροί της βραδυάς του πολυτεχνείου με ονοματεπώνυμο ανέρχονται στους 23. Πρόσφατα βγήκε στην επιφάνεια και μια λίστα 16 ανώνυμων νεκρών για τους οποίους υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες για την τοποθεσία και τον χρόνο της απώλειάς τους.

OI 23 ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ:

16 Νοεμβρίου 1973

1. Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, 20.30)
2. Διομίδης Κομνηνός (ετών 17, 21.30)
3. Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, μεταξύ 22.30 & 23.00)
4. Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, 23.30)
5. Torill Engeland Magrette (ετών 22, 23.30)
6. Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 24.00)
7. Δημήτριος Κυριακόπουλος (βραδυνή ώρα - κατέληξε 19/11/73)
8. Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς) (ετών 35, βραδυνή ώρα)

17 Νοεμβρίου 1973

9. Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , πρωινή ώρα, κατέληξε 19/11/73)
10. Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 10.00, κατέληξε Μάϊο '74)
11. Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, 10.15)
12. Μάρκος Καραμανής (ετών 23, 10.30)
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, 10.30-11.00)
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, 11.30)
15. Γεώργιος Γερτζίδης (ετών 48, 11.30)
16. Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, 12.00)
17. Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 13.00)
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, 13.00)

18 Νοεμβρίου 1973

19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, 10.00)
20. Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, 11.00, κατέληξε στις 30/1/1974)
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, 12.00)
22. Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, 12.00-12.30)
23. Ευστάθιος Κολινιάτης (κατέληξε στις 21/11/73)

ΠΗΓΗ:Ταχυδρόμος, τεύχος 194 - Έρευνα: Πάνος Μπαΐλης

«Επέσατε θύματα, αδέρφια εσείς,

σε άνιση πάλη κι αγώνα.

Ζωή, λευτεριά και τιμή του λαού

γυρεύοντας βρήκατε μνήμα.

Συχνά σε υγρές, σκοτεινές φυλακές

πικρές επεράσατε μέρες.

Και μ’ ένα του δήμιου νεύμα, ευθύς,

σας φέραν μπροστά στην κρεμάλα.

Γλεντούν οι τυράννοι και μες στο πιοτό τη λήθη

γυρεύουν να βρούνε.

Μα οι μέρες τους όμως μετρήθηκαν πια

και τέλος φριχτό τους προσμένει.

Θεριεύει ο γίγαντας τώρα λαός

και σπάει δεσμά κι αλυσίδες.

Αιώνια η μνήμη σε σας αδερφοί

στον τίμιο που πέσατε αγώνα.»

Το χρονικό της εξέγερσης

• Oι πρώτες αντιδράσεις υπήρξαν στις 14 Φεβρουαρίου 1973 ενάντια στο Ν. 1374, που θέλησε να περάσει η χούντα και αναφερόταν στην υποχρεωτική στράτευση των φοιτητών που ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, με αποτέλεσμα τη συγκέντρωση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο. Η αστυνομία παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο συνέλαβε 11 φοιτητές, ενώ άλλοι 100 τουλάχιστον αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να στρατευθούν.

• Εννιά μέρες μετά τα πρώτα γεγονότα, στις 23 Φλεβάρη η κατάληψη της Νομικής κατέληξε στη βίαιη επέμβαση της αστυνομίας, γεγονός όμως που αντί να κάμψει την αγωνιστικότητα των φοιτητών την ενισχύει.

• Στις 4 Νοεμβρίου το μνημόσυνο του Γέρου της Δημοκρατίας εξελίσσεται σε διαδήλωση. Η αστυνομία ανίκανη να αντιδράσει πυροβολεί στον αέρα.

• Την Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου, η ψευδής είδηση ότι οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκρούονται με την αστυνομία, προκαλεί την αντίδραση της Νομικής. Συγκροτείται διαδήλωση η οποία σπάει τον κλοιό της αστυνομίας και μπαίνει στο Πολυτεχνείο. Αποφασίζεται αρχικά αποχή και τελικά κατάληψη του Ιδρύματος. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», «20% για την παιδεία» και «Κάτω η χούντα».

• Στις 15 Νοεμβρίου, αρχίζει να εκπέμπει ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου στους 1.050 χιλιόκυκλους. Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά δημιουργείται η πεποίθηση ότι η χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

• Την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου η κατάληψη έχει εξελιχθεί σε εξέγερση. Το καθεστώς επιτίθεται στο πλήθος με γκλομπς δακρυγόνα και σφαίρες ντουμ-ντουμ για να το διαλύσει. Όσοι μένουν ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα. Με την αστυνομία ανίκανη να εισέλθει στο Πολυτεχνείο αποφασίζεται η επέμβαση του στρατού. Τρία άρματα μάχης λαμβάνουν θέση στις πλαϊνές και στην κεντρική είσοδο. Η έκκληση της Συντονιστικής Επιτροπής για διαπραγματεύσεις απορρίπτεται.

• Στις 17 Νοεμβρίου, στις 3 τα ξημερώματα, το τανκ λαμβάνει εντολή να εισβάλει στο Πολυτεχνείο. Πέφτει στην πύλη παρασέρνοντας τους φοιτητές που ήταν πάνω σε αυτή. Τα ΛOΚ, η αστυνομία και οι μυστικοί εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο και κυνηγούν τους φοιτητές. Oι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο. Η δικτατορία δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις. Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

• Στις 25 Νοεμβρίου ο Γ. Παπαδόπουλος ανατρέπεται με πραξικόπημα. O Ιωαννίδης που τον «διαδέχεται» επιβάλλει ένα ακόμα σκληρότερο καθεστώς.

• Στις 24 Ιουλίου 1974 η δικτατορία πέφτει...
------------------------------------------------------------------------------

«Είμαστε δυο, είμαστε δυο

Η ώρα σήμανε οχτώ, σβήσε το φως.

Χτυπά ο φρουρός, το βράδυ θα ‘ρθουνε ξανά.

Ένας μπροστά, ένας μπροστά κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν

Μετά σιωπή κι ακολουθεί το ίδιο τροπάρι το γνωστό.

Βαράνε δυο, βαράνε τρεις βαράνε χίλιοι δεκατρείς.

Πονάς εσύ, πονάω κι εγώ, μα ποιος πονάει πιο πολύ,

Θα ‘ρθει καιρός να μας το πει.

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς.

Καβάλα πάμε στον καιρό, με τον καιρό, με τη βροχή

Το αίμα πήζει στην πληγή κι ο πόνος γίνεται καρφί.

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς.

Καβάλα πάμε στον καιρό, με τον καιρό, με τη βροχή

Το αίμα πήζει στην πληγή κι ο πόνος γίνεται καρφί.

Ο εκδικητής, ο λυτρωτής,

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς. .»

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο, σας ομιλεί ένας βολεμένος Έλληνας.

Υ.Γ.1 Άνοιξα την τηλεόραση για να δω κάποιο αφιέρωμα και «έπεσα» πάνω στους σύγχρονους αγωνιστές, τους συνεχιστές των αγώνων των φοιτητών, τους Καρβέλα και Πάνια. Ο μουσουργός που ενέπνευσε χιλιάδες ανθρώπους με τους στίχους του: «γουστάρω τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχα σου» (και άλλων πολλών, "αντίστοιχης" ποιόητας τραγουδιών), δίνει τον παλμό αλλά και την ελπίδα ότι ο αγώνας συνεχίζεται. Αιδώς κύριοι. Ξεφτίλα. Μου ήρθε να πετάξω την 50άρα plasma από το παράθυρο. :-)

Υ.Γ.2 "Κόπιαρα" τον εαυτό μου (περσινή δημοσίευση - με εξαίρεση το "μανιφέστο") μια και ακριβώς ένα χρόνο μετά, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Πιστεύω τώρα με τον "αγώνα" του συντρόφου Καρβέλα και με τη συμβολή των μεσημεριανών εκπομπών κάτι να γίνει. ;-)

ΟΧΙ

2008-10-28T16:26:00.011+02:00

Για την σημερινή ιστορική μέρα αντίστασης και νίκης του Ελληνικού Λαού απέναντι στα φασιστικά στρατεύματα του Μουσολίνι έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε σε ΟΛΟ το internet, αρκεί να βάλετε στον γούγλη την μαγική λέξη "ΟΧΙ". Αξίζει να το πράξετε για να διαβάσετε διάφορες απόψεις και να τις κρίνετε με τα δικά σας κριτήρια (προτείνω το συγκεκριμένο blog, όπου και θα διαβάσετε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα). Την σημερινή μέρα καλό είναι να αποτίσουμε έναν μικρό φόρο τιμής σε όσους έδωσαν την ζωή τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι.

Και επειδή η "μέρα" έχει συμβολικό χαρακτήρα, λέω με την σειρά μου τα δικά μου ΟΧΙ:

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ (αρκετά ερεθιστήκαμε, φτάνει)

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (κάθε είδους)

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ (κάθε είδους)

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΡΤΗΡΙΟΣΚΛΗΡΩΣΗ (κάθε είδους)

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΛΑΟΣ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΤΟΓΙΑΚΑΔΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ (έξω οι αμερικλάνοι από όλα τα μέτωπα κατοχής - όξω οι Εβραίοι από την Παλαιστίνη)

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ (εγχώριο και ξένο)

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ (εγχώριο και ξένο)

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ (να απελαθεί ο Γκαλέτι εδώ και τώρα)

ΟΧΙ ΣΤΟ "ΤΕΙΧΟΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ" (Γάζα μεριά)

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ (από "φακελλλωμένους" γιατρούς, έως "ταχυδρόμους" πολιτικούς)

ΟΧΙ ΣΤΟ "IL POSTINO" (για ευνόητους λόγους)

ΟΧΙ ΣΤΟ "ΣΚΥΨΕ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ" (επίσης για ευνόητους λόγους)

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΪΝ (όχι ότι με τον Ομπάμα θα αλλάξει κάτι)

ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ (λίγος μπάφος δεν έβλαψε κανέναν......εις υγείαν)

ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΥΖΟΥΚΟΤΡΑΓΟΥΔΑ

ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΟΝΤΕΛΑ (που δεν μου "κάθονται")

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΜΠΕΖΕΝΤΑΚΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΦΗ ΣΑΡΡΗ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΥΤΤΑΡΙΤΙΔΑ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΤΕΝ ΚΑΤΕ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΒΥΝΤΡΑ (Άμποτ)

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΣΙΑΡΕΓΚΙ (Κοστέλο)

Μπορείτε να "προσθέσετε" τα δικά σας "ΟΧΙ". Θα το χαρώ ιδιαιτέρως.

edit: Ακολουθούν τα ΟΧΙ της "ανήσυχης" και φίλης Φαίδρας (μου άρεσαν πολύ και τα πρόσθεσα):

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ (γενικά στο αστυνομούμενο κράτος προσθέτω εγώ)

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ (και το συνάφι του που μας ρουφαει το αίμα)

ΟΧΙ ΣΤΑ ΔΙΔΑΚΤΡΑ ΤΟΥ ΕΑΠ (ο καθένας με το ζόρι του βλέπεις) = και δικό μου "ζόρι" ;-)

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΥΠΟΠΟΙΗΣΗ (ΡΟΜΠΟΤΙΣΜΟ) ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (σωστηηηηηηή, παράλειψις μου)

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ (μην παραμυθιαζεσαι, τα ονειρα σου δεν ειναι αδεια κονσερβοκουτια) = απλά υποκλίνομαι ;-)

*οι φωτογραφίες είναι από το INDYMEDIA

AMERICA FUCK YEAH!!!

2008-10-22T12:51:00.009+03:00

Τα μάθατε τα νέα έτσι? Το «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», δημοσιεύει έγγραφο «φωτιά» (πάντα ήθελα να γράψω αυτή την πομπώδη μαλακία που διαβάζω τόσα χρόνια σε σοβαρά – δήθεν – έντυπα), όπου και αποκαλύπτει ότι η πολυαναμενόμενη πρόταση του ειδικού διαμεσολαβητή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς για το όνομα των Σκοπίων, ήταν προϊόν συνεργασίας της αμερικανική κυβέρνησης με τον πρωθυπουργό των Σκοπίων κ. Γκρούεφσκι και με τον προέδρο των Σκοπίων κ. Τσερβένκοφσκι.

Πιο συγκεκριμένα, δημοσιεύει απόρρητο τηλεγράφημα του Στέητ Ντιπάρτμεντ, σύμφωνα με το οποίο, η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στα Σκόπια, είχε ενημερώσει την κυβέρνηση Γκρούεφσκι για το περιεχόμενο του σχεδίου από τον περασμένο Ιούλιο. Η αμερικανίδα πρέσβειρα αναφέρεται στην ονομασία «Βόρεια Δημοκρατία της Μακεδονίας» και σημειώνει ότι τα περί μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας θα διευθετηθούν, με παράκαμψη της Ελλάδας, μέσω εσωτερικού εγγράφου του ΟΗΕ.

Το σύνθημα «ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ» είναι πιο επίκαιρο στις μέρες μας από ότι ποτέ. Από την πτώση της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ, «παίζουν» μόνοι τους στο γεωπολιτικό παιχνίδι και προσπαθούν να σταθεροποιήσουν την κυριαρχία τους σε όλο τον κόσμο είτε με τη βία, είτε με τη διπλωματία, με μία βασική διαφορά. Η διπλωματία τους βασίζεται στον φόβο που προκαλεί η στρατιωτική τους δύναμη. Προσωπικά χάρηκα το ξύπνημα της Ρώσικης «Αρκούδας» - παρόλο φανατικός αντιμπεριαλιστής - στην Οσετία και εύχομαι να ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο για να λειτουργήσει ως αντίπαλο δέος κα «αντίβαρο» στην παγκόσμια κυριαρχία των Αμερικάνων όπως παλιά. Το ότι αυτή την ιστορία θα την πληρώσουν οι λαοί αυτό είναι σίγουρο. Υπάρχει λύση? ΝΑΙ. Αφύπνιση συνιδήσεων, δράση και μείωση του ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ανάμεσα στους απλούς πολίτες (το θεωρώ γεννεσιουργό αιτία του ιμπεριαλισμού).

Το πιο αστείο της υπόθεσης, είναι ότι στην περίπτωση των Αμερικανών ισχύει το «ελληνικό» έξω πάμε καλά αλλά μέσα σκατά (στα μούτρα τους). Φτώχεια και μιζέρια μαστίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ σύμφωνα με τους “New York Times”: «..37 εκατομμύρια και πλέον Αμερικανοί ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας».

Διάβαζα τις προάλλες ότι ένας 45χρονος άνδρας με MBA στην οικονομία από το Λος Άντζελες απελπισμένος από την δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει, - πυροβόλησε και σκότωσε τη σύζυγό του, τα τρία του παιδιά και την πεθερά του, για να δώσει στη συνέχεια τέλος και στη δική του ζωή. Να μην αναφερθώ και σε όσους γυρίζουν σε ξύλινα κουτιά από τις εμπόλεμες περιοχές που οι ΙΔΙΟΙ έχουν δημιουργήσει.

Να το αλλάξουμε λίγο το σύνθημα? «ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ» (ανάμεσα στα «θύματα» συγκαταλέγονται και οι πολίτες τους με σοβαρή όμως υπευθυνότητα και των ίδιων βεβαίως βεβαίως).

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ (21/10/08)

2008-10-21T00:57:00.006+03:00

Την Πανελλαδική 24ωρη απεργία έχουν κηρύξει οι δύο κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

Όπως αναφέρεται σε κοινή ανακοίνωση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ: "Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν και εντείνουν τις αντιδράσεις και τις κινητοποιήσεις για να αποκρούσουν την άδικη, αντικοινωνική και αντεργατική πολιτική λιτότητας και φόρων για τους εργαζόμενους και προνομίων για τους τραπεζίτες".

Τα βασικά αιτήματα αφορούν την αντιμετώπιση της ακρίβειας, της ανεργίας, το ασφαλιστικό και την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων.

Συγκέντρωση στις 11.00 το πρωί στο Πεδίο του Αρεως θα πραγματοποιήσει η ΓΣΕΕ ενώ ανάλογες συγκεντρώσεις θα γίνουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας.

Άνθρωποι και Ποντίκια

2008-10-20T15:12:00.006+03:00

Μετά την περίπτωση του Κύπριου που "τράκαρε" με μια ζαρντινιέρα (δείτε φωτό και το σχετικό βίντεο - σημειωτέον πως οι αστυνομικοί την έβγαλαν "λάδι"), η αστυνομία μας, μάς έκανε για μια φορά ακόμη περήφανους παγκοσμίως (το θέμα διαδόθηκε και από το BBC) με τη δημόσια διαπόμπευση αλλοδαπού. Πιο συγκεκριμένα τα "καμάρια" μας σε μια αισχρή επίδειξη εξουσίας τον ξεγύμνωσαν στη μέση του δρόμου για δήθεν έλεγχο υπόπτου. 'Ανθρωπος που ξευτιλίζει άλλον άνθρωπο κατά αυτόν τον τρόπο υπάγεται στην κατηγορία του υπανθρώπου.

"Κανόνι" από την ALTEC

2008-10-18T03:51:00.005+03:00

"Κήρυξη πτώχευσης καταθέτει σήμερα η Altec Telecoms, με αποτέλεσμα να μείνουν χωρίς Ιντερνετ υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες που είχαν σύμβαση με την εταιρεία..." αναφέρει μεταξύ άλλων ένα ρεπορτάζ. Για το γεγονός ότι βρέθηκαν στον δρόμο 1500* άνθρωποι ούτε μία αναφορά.

Μα τόσο μαλάκες είναι? Νομίζουν ότι μας ενδιαφέρει το γεγονός ότι κάποια υπουργεία δεν είχαν για μία μέρα.....internet?

Τι να πω ρε παιδιά.........

:-(

* αριθμός που προκύπτει από προσωπική έγκυρη πηγή. Και έπεται συνέχεια φυσικά.

Money, Money

2008-10-16T01:13:00.003+03:00

Θα γίνει το κραχ, δεν θα γίνει το κραχ, θα γίνει το κραχ, δεν θα γίνει το κραχ...................αχ...........βαχ...........

Ο Καπιταλισμός + Φιλελευθερισμός πνέει τα λοίσθια. Πάνε να τον σώσουν με κρατικές επιχορογήσεις και παρεμβατισμό που θυμίζει την εποχή που διαδέχτηκε το "κραχ" του '29. Φιλελευθερισμό με κρατικό παρεμβατισμό έχετε ξαναδεί? Καλό είναι να το βλέπουν όσοι εθελοτυφλούν ότι ο καπιταλισμός είναι ένα.......ελεύθερο σύστημα χωρίς δεσμεύσεις. Και επειδή η ζωή κύκλους κάνει, είναι ώρα για έναν πραγματικό σοσιαλισμό. Όχι σαν τον σιδηροδέσμιο που "γνώρισε" η Ανατολή, ούτε σαν τον σοσιαλοδημοκρατκό που "γνώρισε" η Δύση και η χώρα μας (ναι μωρέ για του ΠΑΣΟΚ λέω). Δεν είναι εύκολο. Απαιτεί την ενεργό συμμετοχή μας.

Εντωμεταξύ έχετε χρόνο να "αδειάσετε" τα ράφια των Σούπερ Μάρκετ. Αν δεν τα "αδειάσουν" οι αναρχικοί πρώτα, χεχε. Πως "γουστάρω" όταν διαβάζω για τους "Ρομπέν" των Σούπερ Μάρκετς δεν μπορείτε να φανταστείτε. Πλάκα, πλάκα, οι μόνοι που είναι "ενεργοί" στις μέρες μας είναι οι αναρχικοί. Προσωπικά τους βγάζω το καπέλο για το "αντάρτικο" στο οποίο έχουν επιδοθεί όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια της ψευδοδημοκρατίας μας. Όλα αυτά τα χρόνια που κάποιοι πλουτίζουν στις πλάτες μας/σας και εσεις πάτε και τους ψηφίζετε μήπως σας διορίσουν κάπου και σας "πετάξουν" ένα κομμάτι ψωμί να φάτε και εσείς.

Money makes the world go around
...the world go around
...the world go around.
Money makes the world go around
It makes the world go 'round.

:-))

*Για την "ιστορία", ο οικονομικός φιλελευθερισμός βασίστηκε πάνω στον κρατικό παρεμβατισμό (κράτη, θεσμοί, νομικά πλαίσια κουλουπού κουλουπού).

Καλό Φθινόπωρο

2008-09-21T15:21:00.001+03:00

Άβυσσος η ψυχή του blogger (εκτός του πιπιού της Pamela). :-)

2008-07-28T00:29:00.013+03:00

Guys and Girls αναχωρώ και εγώ - όπως και κάθε καλός μεσοαστός που σέβεται τον εαυτό του - για ολιγοήμερες διακοπές. Ξέρω, ξέρω, στα απαυτά σας αλλά οφείλω να σας το
πω - ως κάθε καλό (γκουχ γκουχ) blog που ενημερώνει τους πολυπληθείς (αψοοοοού....αλήθεια λέω) αναγνώστες του. Αναγνώστες* είπα?

ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, φεύγω για διακοπές. :-))

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί κάποιος μαλάκας διατηρεί ζωντανό - έστω και με μηχανική υποστήριξη (σαν την κυβέρνηση μας) - ένα ημιθανές blog σαν το δκό μου? Εγώ έχω
αναρωτηθεί πολλάκις τον λόγο ύπαρξης αυτού του ιστολογίου (για τους Ελληνολάτρες). Παλιά η σκέψη μου έφτανε σε αδιέξοδα. Εκεί την οδηγούσε η γνωστή συνταγή: "κάθε τι
που δεν είναι πετυχημένο δεν έχει λόγω ύπαρξης". Πως το λένε οι Αμερικλάνοι? "Μόνο ο πρώτος αξίζει, οι υπόλοιποι να πάνε να γαμηθούν". Με αυτή την λογική θα είχε εγκαταλείψει την πολιτκή ο Γιωργάκης ή ο ΠΑΟ δεν θα ξανακατέβαινε στο πρωτάθλημα. Θα μου πεις - δικαίως - τα "παραδείγματα" που αναφέρεις, ήταν κάποτε των καπότων πρώτα. Με κολλήσατε στον τοίχο πάλι ρε μπαγάσες. :-)) (είδατε τι μου κάνετε? Κάνω διάλογο με τον εαυτό μου και ο γιατρός μου είπε ότι δεν είναι καλό). Πολλές φορές αναρρωτήθηκα για το τι μαλακίες πρέπει να γράφω για να μην με διαβάζουν. Δεν κάνω παράπονα, προς Gilberto Silva. Ειλικρινά δεν κάνω παράπονα............δεν σας πείθω ε? Καλά θα είμαι ειλικρινής. Για να με αντέξατε τόσο καιρό το αξίζετε. Κοιτάχτε και εγώ - όπως και εσείς - επισκέπτομαι κατά καιρούς άλλα blogs και διαβάζω κάτι απίστευτα άρθρα που δεν θα τα έγραφα ακόμα και αν κατάφερνα ποτέ στην ζωή μου να φτάσω σε ένα επίπεδο Βέλτσου (εκεί πιθανότατα δεν θα με καταλαβαίνατε χεχε). Πολλές φορές καταράστηκα τους συγκεκριμένους συγγραφείς να μην τους ξανασηκωθεί (αν είναι άντρες), να μην ξαναψωνίσουν ποτέ από τον HONDO (αν είναι γυναίκες) και να μην νομιμοποιηθούν οι γάμοι των ομοφυλοφίλων αν είναι λάτρεις του ιδίου φύλλου. "Πήγα σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες", που λέει και το λαικό άσμα, αλλά τίποτα. Είμαι ένας looser? Δεν θα με αναφέρει ποτέ πχ το MEN ως ο "ΑΝΤΡΑΣ (blogger) ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ"? Λέτε για αυτό να είμαι fan του Αγγελάκα? Επειδή "ο χαμένος τα παίρνει όλα"?

Πάντως Τάσος , πάντοτε (sic!!) είχα μια αδυναμία στους "χαμένους". Η μόνη μου "νικήτρια" επιλογή ήταν η ομάδα μου. Αλλά τα παράπονα σας στον μπαμπά μου. Συγνώμη αλλά εσάς αν σας ντύνανε σαν τον Μίμη Δομάζο από 2 χρονών και σας τρέχανε σε όλα τα γήπεδα που έπαιζε η Πανάθα, σας νανούριζαν με τον ύμνο, μαθαίνατε από τα 5 σας το "αγαπώ τον Πειραιά" :-)) τι θα γινόσασταν? ΓΑΥΡΟΙ?

Ξαναγυρνάω στο αρχικό μας θέμα. ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ. Γράφω γιατί αν δεν γράψω θα σκάσω. Γράφω για τα παιδιά μου. Γιατί ελπίζω να παραμείνει το blog και όταν εγώ δεν θα είμαι
κάτοικος αυτού του πλανήτη και έτσι μέσα από τις απόψεις μου θα μπορούν να δουν τι μαλάκας ήταν ο πατέρας τους. Γράφω για τα κορίτσια που κατά καιρούς ερωτεύομαι. Και
γράφω και για έναν ακόμη λόγο που θα μου επιτρέψετε να μην σας τον αναφέρω τώρα. Πάντως Τάσος (again) να ξέρετε ότι αυτόν που γράφει τον τρέφει αυτός που του γράφει
και όχι αυτός που τον γράφει. ;-)

Απολογούμαι ε? Ξέρετε εμείς οι αναρχοκομμουνιστές (sic too) το έχουμε αυτό. Νιώθουμε ενοχές για τα πάντα. Δεν μπορώ να αγοράσω κάτι υλικό π.χ. και να το ευχαριστηθώ.
Δεν κάνω πλάκα. ΝΑ ΣΑΣ ΘΑΨΩ. Θα σκεφτώ με μιας όλους τους ανήμπορους του πλανήτη και θα αισθανθώ ότι τους προδίδω. Ότι είμαι και εγώ ένας υπηρέτης του συστήματος. ΕΝΑΣ ΕΛΕΕΙΝΟΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ. Για να το αισθάνομαι μάλλον θα είμαι. Πέφτει ποτέ έξω η συνείδηση? Γιατί κανονικά αν δεν ήμουν κότα (έχω παιδιά ρε γαμώτο δεν....μπορώ να το
κάνω -δικαιολογία = "η συνείδηση σου είμαι") θα έπρεπε "ένα πρωί να ανοίξω την πόρτα και να χαθώ με το όνειρο της επανάστασης":

(α ρε αθάνατη ΚΑΤΕΡΙΝΑ)

Ποιάς επανάστασης ρε μπουλούκο? Χμμμμμ........ για να την λένε έτσι κάτι θα ξέρουν. Κα για να την πολεμούν με ιδεολογικά οδοφράγματα - και ουχί μόνο - κάτι θα φοβούνται. Ένας προβληματισμός δεν είναι κακός. Δεν τρέφω φρόυδες ελπίδες. Μαλάκες αστοί γεννηθήκαμε, μαλάκες αστοί θα πεθάνουμε. Αλλά με αξιοπρέπεια ρε γαμώτο. Δεν αναζητώ πλέον την ελπίδα αλλά την αξιοπρέπεια. Για να σώσω την ψυχή μου μάλλον. Και δεν είμαι και θρησκευόμενος ο μαλάκας. Μπορεί έτσι να ειμαι για να τυραννιέμαι. ΜΠΟΡΕΙ. ΜΠΟΡΕΙ.

Το βάρυνα ε? ΕΙΔΙΚΕΥΟΜΑΙ. :-))

Λοιπόν, αφιερώνω το παρακάτω βίντεο σε όλους τους Έλληνες που τρώμε το αγγούρι τόσο καιρό στον κώλο και δεν αλλάζουμε το λαχανικό με ένα όργανό μουσικής (π.χ. φλογέρα):

Ξέρετε πόσους μουσικούς θα είχαμε βγάλει? Μήπως η σκυλάδικη κρεατομηχανή βγάζει καλύτερο ήχο? Είπα σκυλάδικα και θυμήθηκα πόσες φορές έχω κάνει την ερώτηση αυτή σε φίλους μου: "να γίνουμε όλοι ψευτοκουλτουριάρηδες?" Ε ΟΧΙ. Δεν θα έχει πλάκα. Και εγώ μετά τι θα γράφω? Η αιώνια πάλη του "καλού" και του "κακού", του "ωραίου" και του "άσχημου", του "Παναθηναικού" και του "Ολυμπιακού", του "άσπρου και του μαύρου" κλπ κλπ είναι απαραίτητη για την "ισσοροπία" μας. Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι όμοιοι. Είναι ωραίο πράγμα η δαφορετικότητα και η ιδιαιτερότητα. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο πρέπει να το σεβόμαστε αυτό. Πχ αν με ενοχλεί αυτό που κάνεις και μπορώ, γιατί να μην σου ρίξω μια γροθιά? Αν ανήκεις στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα γιατί να μην σε καταβροχθίσω? Αν μπορώ και εγώ με τη σειρά μου γιατί να μην σου ρίξω μία μολότωφ? Έτσι πάει. Ο νόμος της ζούγκλας? Δεν μου αρέσει. Αλλά αυτό να το σκεφτούνε οι "δυνατοί" που "πρώτοι τον λίθο βαλέτω" και μετά κράζουνε (γιατί για κοράκια πρόκειται) και δείχνουν με το δάκτυλο που μας είχαν πρώτιστα στον κώλο: "οι γνωστοί άγνωστοι", "οι τρομοκράτες", "οι αυτοί", "οι έτσι" και "οι γιουβέτσι". Είναι αυτό που λένε "οι δακτυλοδειχτούμενοι". Είναι να μην σου βγει το όνομα τελικά στα χρόνια της αστικής ψευτοδημοκρατίας που διανύουμε.

Ώρα να σας αποχαιρετήσω. Ήθελα να πω και για τον Κάρατζιτς, για τους εγκληματίες πολέμου, τον Μπους και τους ομοίους του, το στημένο δικαστήριο της Χάγης κλπ αλλά
βαριέμαι. Δεν έχει και νόημα εξάλλου. Το νόημα δεν θα το βρείτε εδώ. Δεν υπάρχει βασικά τέτοια μαλακία. Το νόημα είναι (για μένα έτσι?) να.....το ψάχνεις. Να είσαι ανήσυχος και όχι εφησυχασμένος. Να είσαι Rolling Stone. Γιατί πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει, λέει ο θυμόσοφος λαός μας. ;-) Μπορεί βέβαια νa πέφτω και έξω. Μπορεί το νόημα να είναι να έχεις μια ανοικτή CLK με μια ξανθιά μέσα και να κοιτάς μόνο την πάρτη σου. Μπορεί αδέλφια μπορεί. Μακρυά από εμένα οι συμβουλές τέτοιου είδους.

ΑΝΤΕ ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ, ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ......ΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ.

*Μπιλάρα μου καλά να περνάς φίλε. :-))

Πόσο "κοστίζει" μια ανθρώπινη ζωή? (χ8)

2008-07-26T22:42:00.011+03:00

"Τραγωδία στο Πέραμα, από έκρηξη και πυρκαγιά που σημειώθηκε στο φορτηγό πλοίο υγροποιημένου αερίου "Friendshipgas", κατά τη διάρκεια εργασιών επισκευής στα αμπάρια του πλοίου, το απόγευμα της Πέμπτης. Συνολικά οκτώ άνθρωποι ανασύρθηκαν νεκροί, μετά από πολύωρες προσπάθειες ενώ οι τέσσερις τραυματίες μεταφέρθηκαν στο Θριάσιο και δεν διατρέχουν κίνδυνο.Στον εισαγγελέα θα οδηγηθούν σήμερα, με την αυτόφωρη διαδικασία, ο χημικός ναυτιλίας και ο τεχνικός ασφαλείας ως υπεύθυνοι των εργασιών στο πλοίο."

(Πηγή:ΑΠΕ)

Η τραγωδία στο Πέραμα απέδειξε (για μια ακόμη φορά δυστυχώς) πως η ζωή των ανθρώπων που μάχονται για το μεροκάματο του τρόμου έχει τιμή.

ΠΟΣΟ "ΚΟΣΤΙΖΕΙ"? Θα σας πω.

Ενδεικτικά πάντα και σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις: μία προπέλα ενός γιωτ εφοπλιστή*, ή μία γούνα της γυναίκας του, ένα χαλί μπουχάρα ή το κάδρο ενός πίνακα στο σαλόνι του. Τα πραδείγματα ποικίλλουν αλλά θα μείνω σε αυτά. Πιστεύω πως το "πιάσατε" το υπονούμενο (ελπίζω να μην παρεξηγηθεί η δημοσίευση μου ως ασέβεια προς τους νεκρούς εργάτες που πλήρωσαν άδικα με την ζωή τους την ανάγκη για επιβίωση. Συγνώμη αλλά είναι ο μόνος τρόπος να δείξω την οργή μου).

ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ ΕΙΣΤΕ? ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ?

*Φυσικά ευθύνη φέρουν και οι πολιτικές αρχές της χώρας που εθελοτυφλούν στην ασυδοσία των εφοπλιστών έναντι κάποιου ανταλλάγματος φαντάζομαι. Σωστά άραγες φαντάζομαι?

Μια G8 θα μας σώσει

2008-07-09T12:24:00.008+03:00

Διεξήχθει πρόσφατα στην Ιαπωνία, η σύνοδος κορυφής των οκτώ πιο ανεπτυγμένων βιομηχανικά χωρών (ανάμεσα τους και η Ελλάδα - ελάτε ρε παιδιά, δεν έχετε καθόλου χιούμορ?). Συγκρατώ δύο διαπιστώσεις τις οποίες και σας παραθέτω παρακάτω:

"Σε γενικολογίες και ευχολόγια περιορίστηκαν οι ηγέτες των οκτώ πιο ανεπτυγμένων βιομηχανικά χωρών αναφορικά με την αντιμετώπιση της επισιτιστικής κρίσης, για την οποία απλώς εξέφρασαν τη «βαθιά τους ανησυχία."

"Οι ηγέτες της G8 εμφανίστηκαν ανήσυχοι για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και τη διάδοση των πυρηνικών όπλων, όπως σημειώνεται στο εμφανίζονται στο ανακοινωθέν τους."

Με απλά λόγια, έγινε η σύσκεψη αυτή έτσι ώστε οι συγκεκριμένοι ηγέτες να δηλώσουν - για μια μία ακόμα φορά - την αδιαφορία τους και την μη θέληση τους για αρρωγή/επίλυση των σημαντικότερων προβλημάτων που απασχολούν τη διεθνή κοινότητα καθώς και την μονομανία τους (προφανώς με την καθοδήγηση των Αμερικάνων) στις χώρες της Ασίας που διαθέτουν πλουτοπαραγωγικές πηγές (λέγε με και Ιράν). Δεν καταλαβαίνω πχ την ανησυχία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και όχι για το αντίστοιχο του Ισραήλ. Είπα Ισραήλ ε? Διάβασα κάπου δήλωση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ (γνωστού και ως "φυστικά") ότι: "το Ισραήλ διαθέτει τουλάχιστον 150 πυρηνικές κεφαλές", διαψεύδοντας τους ισχυρισμούς της Ιερουσαλήμ ότι δεν αναπτύσσει πυρηνικά όπλα. Ξαναείπα Ισραήλ ε? Ξανάμανά διάβασα ότι: "Μετά το δημοσίευμα των New York Times την 20ή Ιουνίου περί ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν, υπήρξε και δεύτερη φημολογία από το αμερικανικό δίκτυο ABC News – αυτή τη φορά - όπου ανώτατος αξιωματούχος του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσε ανωνύμως ότι υπάρχει πλέον «αυξανόμενη πιθανότητα» για επίθεση πριν από το τέλος του 2009." και την άμεση απάντηση από τους Ιρανούς: “Το Ισραήλ δεν μπορεί να μας επιτεθεί" (κοινώς θα μας κ.....ι μια μάντρα @@), ενώ ο Ομπάμα στήριξε Ισραήλ VS Ιράν (άλλαξε ο αμερικανός και έβαλε τα όπλα του αλλιώς - μάζευε - ψήφους - και ας είναι και εβραικές) με δηλώσεις του στυλ «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ιράν θέτει μια εξαιρετική απειλή για το Ισραήλ και ότι το Ισραήλ λαμβάνει πάντοτε δικαιολογημένα αποφάσεις που εγγυώνται την ασφάλειά του». "Δικαιολογημένες"......Μπάρακ? Αυτό λέγεται επιλεκτκή δικαιολογία. Γιατί και οι τρομοκράτες "δικαιολογημένες" θεωρούν τις επθέσεις τους.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΤΣΙΠΑ" ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ.

ΤΕΛΟΣ (είμαστε γεννημένοι.....υπόδουλοι των αμερικάνων).

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (και ουχί ο θάνατος).

Να ζει κανείς ή να μη zei...mens?

2008-07-03T16:31:00.000+03:00

Καμιά φορά αρκεί

2008-06-30T21:45:00.000+03:00

Καμιά φορά τα πράγματα είναι πολύ απλά. Αν δεν σου αρέσει ο κόσμος που ζεις και δεν μπορείς να τον αλλάξεις, απλά τον περιδιαβαίνεις.......χορεύοντας όπως ο Ματ:

Ο Ματ είναι απολιτίκ. Αυτό δεν μου αρέσει προσωπικά. Ο Ματ είναι καιροσκόπος. Είναι απλά επισκέπτης/τουρίστας και το μόνο μήνυμα που περνάει είναι "περάστε καλά". Αντιμετωπίζει επιδερμικά και με μία τάση προσωπικής επίδειξης το κάθε μέρος που επισκέπτεται. Μπορώ να σας κάνω έναν ολόκληρο κατάλογο με το τι δεν μου αρέσει στον Ματ.

Αλλά..........υπάρχει ένας σημαντικός λόγος που τον πάω τον μπαγάσα.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ?

Η θετική του ενέργεια.

Καμιά φορά αρκεί.....για να αλλάξεις τον κόσμο (τρέχα αυτό να το πεις στους Ιρακινούς, στους Παλεστίνιους, σε κοινωνικά αδύναμες ομάδες, σε ετοιμοθάνατους κοκ).

THATS LIFE?

Ε, όχι δα. Που είναι ο SUPERMAN να γυρίσει την ΓΗ αντίστροφα?

Ε?

Η Saron, η Mariah και...το κακό συναπάντημα

2008-06-25T21:27:00.006+03:00

"Καλά να πάθουν. Φταίει το κάρμα τους που επί χρόνια καταπιέζουν τον Θιβετιανό λαό". Τάδε έφη το βαθύ λαρύγγι του Χόλυγουντ, η γυναίκα που έγινε διάσημη όχι με την ηθοποιία της αλλά με το....μουνί της, η "Κυρία" (λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ψώρα) Saron Stone, για τα θύματα του φονικού σεισμού των 7,9 ρίχτερ στην περιοχή της Σετσουάν ανάμεσα τους και δεκάδες βρέφη, παιδιά, άνθρωποι άρρωστοι και ανήμποροι, ηληκιωμένοι κλπ κλπ. ΜΑΛΙΣΤΑ. ΤΟ χόλυγουντ παίρνει για άλλη μια φορά θέση υπέρ των αδυνάτων. Όπως έχει πάρει όλα αυτά τα χρόνια υπέρ των παλεστινίων ή των ιρακινών ή των σέρβων κοκ. ΤΙ? ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΘΕΣΗ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ? Έλααααααα. ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ. Βρε άντε γαμηθείτε νούμερα. Για αυτό προτιμώ το Μπόλυγουντ και τους τύπους με τη βούλα (όχι την πατουλίδου) στην μάπα. Αλλά εγώ επιμένω και παραμένω στην παραλογική της Κας Πέτρας. Έχουμε λοιπόν τη φύση να εκδικείται για μια κακώς εννοούμενη κυβερνητκή πολιτική. ΩΡΑΙΑ. Άρα να φανταστώ ότι οι πλημμύρες και οι καταστροφές σε έμψυχο και άψυχο δυναμικό στην Ν. Ορλεάνη οφείλονταν στο κακό κάρμα των αμερικανών που καταπιέζουν τον υπόλοιπο κόσμο? ΣΥ ΕΙΠΑΣ γεροντοΣάρον. Εγώ νομίζω πως στην επόμενη λιποαναρόφηση ή λίφιτνγκ να προτείνεις να σου κάνουν και.....λοβοτομή.

Διαβάζω κάπου - μεταξύ των άλλων αηδιών - ότι "....σε γενικό ρεκτιφιέ λέγεται ότι υπεβλήθη πριν από δύο μήνες η τραγουδίστρια Maria Carey. H 37 χρονη Mariah έδωσε - σύμφωνα με τους ειδικούς, πάνω από 150.000 δολλάρια για: μερικά botox στο πρόσωπο, πλαστικής μύτης, ένα χημικό peeling (τι είναι αυτό?), fillers (τι είναι αυτό too?) και λιποαναρρόφηση στην κοιλιά αλλά και σε στομάχι, μέση, γοφούς και μηρούς". ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ Η ΑΤΙΜΗ. Ρε παιδιά συγνώμη αλλά είναι ζωή αυτή? Και ωραία τα έκανε όλα αυτά. Σταμάτησε να είναι βούρλο? Γιατί όλα αυτά, αυτό δείχνουν. Δεν θα αντέξω να δω τη Μαρία σαν τον Φλωρινιώτη ένα πράμα. Η Mariah η άσχημη. Για αυτό εγώ προτιμώ τους παχουλούς/ές για παρέα (συγνώμη Στελάρα). Γιατί δεν είναι μόνο το σώμα αλλά και το πνεύμα. Σώματι - μόνο - υγιή, νους ασθενής. Έχω σιχαθεί τα πρότυμα αντρών με τους κοιλιακούς φέτες (δεν είναι ζήλεια έχω και εγώ φέτα αλλά στο ψυγείο μου) ή των αδύνατων-ανορεξικών γυναικών χωρίς πιασίματα (ερωτικές χειρολαβές κοινώς). Πάω να χτυπήσω ένα διπλό τσίμπεργκερ για να ηρεμήσω.

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω παρουσιαστής ή μέλος πάνελ πρωινάδικου. Να νομίζω ότι διασκεδάζω τον κόσμο, να χασκογελάω ανούσια, να ζω ψευτοευτυχισμένος μέσα στην άγνοια μου και μοναδικό μου άγχος να ειναι η χαλάουα και τα.....νούμερα (κάθε είδους, από έμψυχα - συμπεριλαβανομένου του εαυτού μου - μέχρι της AGP). Εναλλακτικά θα μπορούσα να πω μεσοαστός που θέλει να γίνει μεγαλοαστός - σαν τον "φίλο" μου τον Μάκη - που επίσης ζει ευτυχισμένος μέσα στην άγνοια του ή αμόρφωτος αγρότης σε ένα χωριό. Απορρίπτονται και τα δύο γιατί το πρώτο είναι πιο κοντά στην φύση μου (και το έχω σιχαθεί μια και το συναντώ σε διάφορες εκδόσεις καθημερινά) και όσον αφορά το δεύτερο δεν αντέχω τη χειρωνακτική εργασία και το σκάψιμο (μόνο το θάψιμο μου αρέσει για αυτό προσανατολίζομαι στο πρωινάδικο).

ΡΕ ΣΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΩ ΚΑΛΑ. :-))

Ποιός νοιάζεται? ΟΧΙ ΕΓΩ !!!!!!

2008-06-23T12:00:00.009+03:00

Καλοκαιρινή ραστώνη. Ο καιρός είναι σούπερ για μπάνια, διακοπές, αθλητικές δραστηριότητες, σεξ (και οποιος αντέξει), τάβλι με φιλαράκια παρέα με το γνωστό φραπόγαλο ανά στόμας (ποιητική αδεία) και την ΠΡΑΣΙΝΗ» ανά χείρας - για να μαθαίνουμε τα τελευταία νέα της ΠΑΝΑΘΑΣ - όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Κάποιες σημαντικές υποχρεώσεις έχουν λάβει τέλος (προσωρινά, καθότι ως γνωστόν τοις πάσοι, μόνο οι μόνιμοι κάτοικοι των κυπαρισσιών δεν έχουν υποχρεώσεις ή είναι αναντικάταστατοι – άσχετο). Και όμως ενώ σε προσωπικό επίπεδο επικρατεί ένας άκρατος ωχαδερφισμός (κλασικό ίδιον του Ελληνάρα), καθώς και φιλοσοφικές αηδίες γύρω από το «εγώ» και το «εμείς» που τριγυρνάνε στο μυαλό μου - όσες μικροτύψεις και να επικρατούν κοιτάζω να τις διαολοστέλνω - η μεταμόρφωση μου είναι σχεδόν έτοιμη. Ψάχνω να βρω τη μαγική λέξη-αντικαταστάτη του transexoual σε πολιτικά-οικονομικά-κοινωνικά (και ουχί μόνο) θέματα και μόνο το συνώνυμο «ελληνάρας» μου έρχεται στο μυαλό.

Ποιος νοιάζεται αν το σύμπαν δίπλα μας ΓΑΜΙΕΤΑΙ? Ποιος νοιάζεται που σε λίγο θα ξανακαεί όλη η Ελλάδα (αρκεί που κάποιοι θα αποκτήσουν επιτέλους τις κατοικίες των ονείρων τους, ενώ κάποιοι άλλοι θα «κονομήσουν» – δώσε και εμάς μπάρμπα βάνα)? Ποιος νοιάζεται που το κυβερνών κόμμα ΑΠΕΤΥΧΕ παταγωδώς (οι μπαγάσηδες έχουν βάλει στόχο τα μικρομεσαία στρώματα) και το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης τελεί υπό διάλυση (δεν θα αντέξω να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ και να χωριστεί σε πολλά μικρά δεξιά κόμματα)? 39 πολυεθνικές κατασκευαστές κυβερνήσεων συνιστούν δικοματισμό (αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε). Ποιος νοιάζεται για το κύμα ακρίβειας που σαρώνει όλο τον κόσμο (και την Ελλαδίτσα μας) απόρροια μιας πολιτικής –χωρίς αιδώ- συντηρητικών κυβερνήσεων υπεράσπισης του μεγάλου κεφαλαίου που έχουν επικρατησει παγκοσμίως – πλέον? Ποιος νοιάζεται που κάποιοι κοιμούνται σε κότερα και άλλοι κάτω από χαρτόκουτες από το ΙΚΕΑ (είδες οι πολυεθνικές? Μέχρι και κατοικία μας εξασφαλίζουν οι άτιμες)? Ποιος νοιάζεται που ο πλούτος ανήκει στους λίγους και οι υπόλοιποι πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι? Έτσι και αλλιώς το όνειρο μας δεν είναι να τα αλλάξουμε όλα αυτά, αλλά να καταντήσουμε σαν τα μούτρα τους (λέγεται και "αμερικλάνικο όνειρο" αλλιώς)? ΠΩΣ? Μικρή λεπτομέρεια αυτό. DUM SPIRO KARATZARAFERI SPERO. Ποιός νοιάζεται που θα βγούμε στη σύνταξη στα 70 μας και θα πάρουμε από τα τρία το μακρύτερο (έτσι και αλλιώς οι στατιστικές είναι εναντίον μας – ο Βελζεβούλ θα μας προλάβει)? Ποιος νοιάζεται που μια Ελλάδα που σπουδάζει, θα αποκτήσει επιστήμονες χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα (έτσι και αλλιώς εμείς θα κοιτάξουμε το συμφέρον μας: «Μαργαρίτα-ξέρεις εσύ-καλές πωλήσεις στο βιβλίο σου-λακεδαιμόνιε αλοίμονο να είχαμε όλοι τις απόψεις σου») ή που θα ιδιωτικοποιηθεί η εκπαίδευση και θα σπουδάζουν σε λίγο μόνο οι έχοντες (που θα βρούνε φτηνά εργατικά χέρια)? Ποιος νοιάζεται αλήθεια που η Ευρωπαική Ένωση ανοίγει (πέρα από τα πόδια στους αμερικάνους) τα «σύνορα» για τα μάτια της διεθνοποίησης της οικονομίας την ίδια στιγμή που τα κλείνει σε χιλιάδες πρόσφυγες, μετανάστες, άνεργους/άεργους και λοιπούς πληθυσμούς στα όρια της ανέχειας? Ποιος νοιάζεται που οι Παλεστίνιοι δεν έχουν πατρίδα? Εμείς νοιαζόμαστε για το Θιβέτ. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που νοιαζόμαστε για την αυτονομία των Βάσκων, των Ιρλανδών ή των Κορσικανών (τι είπατε? Ορίστε? Δεν έχουν Richard Gere και λοιπούς μαλάκες να τους υποστηρίξουν? ΚΑΚΩΣ). Ποιος νοιάζεται που ο αθλητισμός της ευγενούς άμιλλας («και καλά» - «λέμε τώρα») έχει καταντήσει το βασίλειο της ντόπας? Και άλλα πολλά που βαριέμαι - ειλικρινά - να αναφέρω.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ. ΟΥΤΕ ΕΓΩ.

Πως μου λέει και ένας «φίλος μου»: «Εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα?». ΑΚΡΙΒΩΣ. Εδώ πλέον δεν λειτουργεί καλά καλά το δικό μου φίδι για ξένα θα ψάχνω?

ΘΩΜΑ ΕΙΣΑΙ ΣΠΙΤΙ?

Υ.Γ. I’M BACK. ΘΑ ΣΑΣ ΠΗΞΩ ΣΤΗΝ ΜΑΛΑΚΙΑ.

Γράμμα-πρόταση του Στέλιου Κούλογλου....

2008-06-14T00:00:00.003+03:00

Νομίζω πως αξίζει να προβληθεί γιατί ήταν από τα καλύτερα ντοκυμαντέρ της Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης που έλαβε τέλος άδοξα μετά από "ενόχληση" των υπευθύνων για το θέμα με τη γενιά των 700 ευρώ. Εμπρος στο δρόμο που χάραξαν οι αμερικάνοι κύριοι της ΕΤ και της κυβέρνησης. ΚΡΥΨΤΕ ΤΑ ΟΛΑ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΜΕΙΣ.

"ΓΡΑΜΜΑ-ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

*_7 Ιουνίου 2008_*

Αγαπητοί φίλοι και φίλες.
Θέλω να σας ευχαριστήσω ολόψυχα για την συμπαράσταση και
τα καλά σας λόγια έως τώρα. Παρότι έχει περάσει ένας
μήνας από την απόφαση της διοίκησης της ΕΡΤ να μην
ανανεώσει την προβολή του */Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα/* και
της */Θεματικής Βραδιάς/* για την επόμενη τηλεοπτική
χρονιά, συνεχίζουν να φτάνουν μηνύματα και ψηφίσματα
συμπαράστασης από πολίτες, συλλόγους και προσωπικότητες.
(/μπορείτε να τα δείτε στην συνέχεια/).

Πιστεύω ότι το κύμα διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε ξεπερνά
κατά πολύ την προσωπική μου περίπτωση ή την τύχη μιας
εκπομπής. Αφορά το *δικαίωμα των πολιτών στην ελευθερία
της έκφρασης και την ενημέρωση*, πολύ περισσότερο όταν
οι ίδιοι χρηματοδοτούν την δημόσια τηλεόραση. Αφορά την
παραγκωνισμένη νέα γενιά των 700 συν-πλην ευρώ (που
αποτέλεσε την πέτρα του σκανδάλου), την έλλειψη
αξιοκρατίας, *αλλά και τον τρόπο λειτουργίας της
δημοκρατίας μας*. Ένας τροχονόμος που με σταμάτησε
πρόσφατα έξω από την Βουλή συνόψισε πολύ καλά όλα αυτά
τα συναισθήματα: "Γι' αυτό αυτή η χώρα", μου είπε, "δεν
πρόκειται να πάει ποτέ μπροστά".

Με δεδομένο τον συνεχώς αυξανόμενο ρόλο των ΜΜΕ στην
κοινωνική και πολιτική ζωή, *δεν μπορεί να υπάρξει
δημοκρατία χωρίς ανεξάρτητα και ελεύθερα μέσα
ενημέρωσης*. Αν οι εξελίξεις που σημειώνονται τα
τελευταία χρόνια συνεχιστούν, είναι ζήτημα χρόνου το
πότε οι πολίτες στην Ελλάδα δεν θα είναι καθόλου
ενημερωμένοι για την ίδια τους την χώρα. Υπάρχει και θα
υπάρχει ποταμός "ειδήσεων", αλλά στην πραγματικότητα *οι
Έλληνες θα είναι χειρότερα πληροφορημένοι από τους
ανθρώπους του Μεσαίωνα*.

Για όλους τους παραπάνω λόγους εμείς στο */Ρεπορτάζ
Χωρίς Σύνορα/* σχεδιάζουμε τη *δημιουργία ενός
διαδικτυακού τηλεοπτικού σταθμού. Θέλουμε να αποτελέσει
έναν τόπο αδέσμευτης και ανεξάρτητης ενημέρωσης και
ποιοτικής ψυχαγωγίας*.

Ξεκινήσαμε πειραματικά με το *banana-republic.gr
* και παρά την ελάχιστη
ενημέρωση ή το ελλιπές περιεχόμενο του *banana*, η
ανταπόκριση είναι ιδιαίτερα θετική. Για να δημιουργηθεί
ένα διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι απαιτούνται χρήματα.
*Για να είναι ανεξάρτητο, τα χρήματα αυτά πρέπει να
προέρχονται από όσους ενδιαφέρονται για τίμια ενημέρωση
και ψυχαγωγία που δε θα προσβάλλει την αισθητική τους*.
Το μήνυμα λοιπόν που σας γράφω αποτελεί και ένα είδος
σφυγμομέτρησης των απόψεων και των αντιδράσεων σας στην
παρακάτω πρόταση: *το αρχικό κεφάλαιο να συγκεντρωθεί
από μετοχές αξίας πχ 100 ευρώ που θα αγοράσουν όσοι
ενδιαφέρονται να πάρουν μέρος στο εγχείρημα*. Οι μέτοχοι
του σταθμού όπως και οι «ιντερνετοτηλεθεατές» θα
συμμετέχουν στη διαμόρφωση του προγράμματος *στέλνοντας
τα δικά τους βίντεο και εκφράζοντας την γνώμη τους ,με
όπλο τα εργαλεία αμφίδρομης επικοινωνίας τα οποία το
διαδίκτυο προσφέρει*. Εννοείται ότι η εταιρεία που θα
δημιουργηθεί θα διέπεται από τους νόμους μιας ανώνυμης
εταιρείας και τα οικονομικά της θα είναι διαφανή σε
όλους τους μετόχους. Η συνέχεια της μπορεί να
εξασφαλισθεί μέσα από διαφημίσεις, οι οποίες αυξάνονται
στο ίντερνετ με γεωμετρική πρόοδο.

*Προς τη δημιουργία διαδικτυακών τηλεοπτικών σταθμών
κινούνται σήμερα μια σειρά από παράγοντες, από
δημοσιογράφους μέχρι κέντρα πολιτικής και οικονομικής
εξουσίας*. Με την ενεργοποίηση της ψηφιακής τηλεόρασης
οι σταθμοί αυτοί θα μπορούν να προβάλλονται όχι μόνο
στην οθόνη του υπολογιστή αλλά και της τηλεόρασης. *Το
δικό μας μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι αντίθετα με τους
υποψήφιους ανταγωνιστές, που θα θελήσουν να ελέγξουν το
νέο μέσο*, εμείς μπορούμε *να αξιοποιήσουμε την
ελευθερία και τις δυνατότητες συμμετοχής* που το ίδιο το
διαδίκτυο προσφέρει.

Πιστεύουμε λοιπόν ότι πρέπει να πάρουμε μέρος στο
καινούριο πεδίο που ανοίγεται αντί να το αφήσουμε έρμαιο
στις δυνάμεις της παραπληροφόρησης και της απληστίας.
Είναι μια μοναδική ευκαιρία να δημιουργηθεί κάτι
διαφορετικό, *που θα αναδείξει νέες δημιουργικές
δυνάμεις στον αρτηριοσκληρωμένο τηλεοπτικό χώρο, θα
κάνει γνωστή τη δουλειά άξιων νέων ανθρώπων που δεν
έχουν πρόσβαση στα κατεστημένα ΜΜΕ και θα προωθήσει τις
ιδέες της δημοκρατίας, της προστασίας του περιβάλλοντος,
της μεγαλύτερης κοινωνικής δικαιοσύνης και της ενεργούς
συμμετοχής των πολιτών στα κοινά*.

*Πέρα από το να εκφράσω για μια ακόμη φορά τις
ευχαριστίες μου, θα ήθελα την γνώμη σας για το εγχείρημα.*
*Φιλικά,*
*Στέλιος Κούλογλου*
7 Ιουνίου 2008

*Η επιστολή είναι δημοσιευμένη στο Νέο /Forum/ του
/Banana-Republic.gr/. Θα θέλαμε να καταθέσετε εκεί τις
ιδέες και τις απόψεις σας.
"

Υ.Γ. Η πρόταση είναι πέρα για πέρα επαναστατική και αξίζει να υποστηριχτεί από όσους από εσάς νιώθετε ακόμα "ενεργοί" πολίτες.

Αφιερωμένο στους πεπερασμένους έρωτες...

2008-05-23T20:36:00.020+03:00

..........γιατί τελικά ως άλλοι Μαντάμ ή Μενσιέρ Μποβαρύ (ποιητική αηδία), ερωτευόμαστε τον ίδιο τον έρωτα καί όχι το πρόσωπο. Τα πρόσωπα αλλάζουν σε βάθος χρόνου, ο έρωτας όμως είναι πάντα ο ίδιος. Είναι εκεί για να σου θυμίσει ότι είσαι άνθρωπος, ότι είσαι ευάλωτος, ότι δεν έχει σημασία αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, ψηλός ή κοντός, λεπτός ή χοντρός, ωραίος ή άσχημος (και καλά*.....). Είναι εκεί για να σου σκίσει τα σωθικά, να σε υψώσει στα ουράνια ή να σε ρίξει στα τάρταρα.

Ο έρωτας όμως έχει αρχή, μέση και τέλος. Πότε η σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος? Οι επιστήμονες λένε ότι όλα οφείλονται σε ένα ένζυμο, που κρατάει - στην καλυτερότερη του - 18 μήνες. Εγώ διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως. Πιστεύω πως η "αποκαθήλωση" ξεκινάει μόλις.......γνωρίσεις τον άλλον.

ΝΑΙ ΣΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ - ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ

ΖΗΤΩ ΟΙ ΤΟΛΜΗΡΟΙ - ΚΑΤΩ ΟΙ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΕΣ

ΝΑΙ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ - ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ

Enjoy the trip λοιπόν (για όσους ήταν, είναι ή θα είναι ερωτευμένοι χωρίς όρια)!!!!!

* αφιερωμένο

Από τον φίλο Χρήστο

2008-05-14T00:42:00.009+03:00

Την περίοδο που είχα πρόβλημα με την αλληλογραφία μου, έλαβα ένα πολύ ζεστό mail από τον φίλο Χρήστο. Το δημοσιεύω αυτούσιο, γιατί "εξηγεί" και την ύπαρξη των συγκεκριμένων φωτογραφιών:

"Μητσάρα γεια σου,

Σου στέλνω 2 φωτογραφίες που τράβηξα στο Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας, όπου βρέθηκα το Πάσχα.

Οι φωτογραφίες είναι από το μνημείο ηρωίδας συντρόφισσας που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού, κοντά στο εκκλησάκι του Αη Θανάση.

Αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα με την Μακεδονία δεν είναι σημερινό, μόνο που σήμερα το ρόλο των Ναζί τον παίζουν οι Αμερικάνοι.

Αν τις δημοσιεύσεις, μην δημοσιεύσεις το όνομά μου.

Συγχαρητήρια για το blog σου.

Χρήστος ..........."

Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ, Χρήστο και θα ήθελα, ευκαιρίας δοθείσης, να τονίσω τον πατριωτικό ρόλο της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΠΟΝ), της νεολαίας δηλαδή του ΕΑΜ.

Χρηστάρα σε ευχαριστώ πολύ για τη διαδραστική επικοινωνία σου.

Υ.Γ. Για όσους αναρρωτιούνται τι εστί ΕΠΟΝ και ποιός ήταν ο ρόλος που διαδραμάτισε στην Ελληνική Πολιτική Ιστορία, διαβάστε εδώ.

Αλλαγή mail

2008-05-06T01:26:00.003+03:00

Το blog μετά από απαίτηση των χιλιάδων αναγνωστών του (γκουχ γκουχ) άλλαξε mail (βασικά είχα πρόβλημα με την freemail).

Μπορείτε να επικοινωνείτε σε πιο προσωπική μορφή μαζί μου στο mavrosaggelos@gmail.com (έχει ενημερωθεί και το προφίλ μου - ο Θεός να το κάνει προφίλ αυτό το πράμα).

Google rulez (κάτω οι πολυθενικές). :-))

Σας ευχαριστώ για την κατανόηση και συγνώμη για την μικρή αναστάτωση.

Υ.Γ. Η αλληλογραφία που είχα στην freemail, θα απαντηθεί μέσω του νέου mail.

Shame on me

2008-05-01T21:13:00.002+03:00

Γιατί εγώ ξέρω.

Για αυτό μου αφιερώνω και το τραγουδάκι των Stavento.

Για εσάς η πρωτομαγιά ήταν......... απεργία...ή............ αργία?

«Κούνια μπέλα, γέλα μαλάκα γέλα»

Διαβάστε εδώ για την εργατική πρωτομαγιά.

Αβάδιστες, παραδεισένιες μεζονέτες........

2008-04-25T23:02:00.007+03:00

Σε κατ’ιδίαν συζητήσεις, δέχομαι πολλές φορές την ερώτηση αν είμαι πιστός.
Η απάντηση είναι εύκολη και ανιδιοτελής (σε σχέση με την ερώτηση που είναι γεμάτη περιέργεια, προκατάληψη και….θρησκευτικό ρατσισμό). Είμαι πιστός. Ως ένας άλλος Δον Κιχώτης συνεχίζω να πιστεύω σε οράματα, σε ιδανικά, στον άνθρωπο και σε άλλες κοινότυπες μαλακίες που κυριολεκτικά βαριέμαι να τις διαβάζω και τις ακούω αλλού, πόσο να τις γράφω στο blog μου. Αν δεν σας έπεισα….καλά έκανα. Δεν πιστεύω πλέον σε τίποτα. Αρχίζω, να γίνομαι ένας κυνικός ξερόλας, αποστασιωποιημένος από κάθε λογής μετριότητα, που δεν πιστεύει πλέον στον «μέσο νου» που έχει κυριεύει την ανθρωπότητα. Θα μου πεις τι φταίει η ανθρωπότης που εσύ είσαι «καβαλικεμένος»? Φταίει και παρά φταίει. Γιατί «αυτή» με κατάντησε έτσι. Μέρες γιορτινές για τους ορθόδοξους χριστιανούς αυτές που διάγουμε και μου τη δίνει κυριολεκτικά η υποκρισία αλλά και ο εγωισμός του κόσμου που πηγαίνοντας στην εκκλησία «καθαρίζει» όλα τα μικρά εγκλήματα που κάνει σε ημερησία διάταξη με κυριότερο τον στρουθοκαμηλισμό, τον ωχαδελφισμό και το «εμείς να είμαστε καλά». Για αυτό σε όλους αυτούς που νηστεύουν ή πάνε εκκλησία για να «κλείσουν μια θέση στον παράδεισο, το παρόν blog σε συνεργασία με ειδικό μεσιτικό γραφείο που εδρεύει στον παράδεισο, εξασφάλισε:

-Μεζονέτα με θέα το εξοχικό του Άγιου Πέτρου.

-Θέση parking για δύο παραδεισένια αυτοκίνητα.

-Κήπο με λουλούδια από την εποχή του Νώε (σπάνιο είδος), με αυτόματο πότισμα από αγγελάκια.

-20 παρθένες (αυτές μόνο στο παράδεισο και στο…κοράνι υπάρχουν) για όλη την οικογένεια. Για την νοικοκυρά εξασφαλίσαμε στριπτήζ σόου από τον Ερμή του Πραξιτέλους (200.000 χρόνια κάνει αυτή τη δουλειά).

-Πισίνα με καθαγιασμένο νερό και αυτόματο σύστημα καθαρισμού.

Για περισσότερες πληροφορίες ενταύθα (69666666).

Αδέλφια μην μασάτε. Προσευχηθείτε, νηστεύστε και μετά βγείτε να γαμήσετε τον κόσμο. Είναι εκεί και σας περιμένει. Όπως και η θέση στο παράδεισο. Υπάρχει «Χριστός» και «Θεός». Είναι αυτά τα πλάσματα – όπως τα μικρά παλεστινιόπουλα της φωτογραφίας που ακολουθεί – που δέχονται τη μήνη συνήθως ανθρώπων που πάνε στην εκκλησία και αγαπάνε τον Θεό (σε μερικές των περιπτώσεων δέχονται και μηνύματα από αυτόν).

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ :-)

Ποτ πουρέ

2008-04-15T14:23:00.006+03:00

Μια κινέζικη παροιμία λέει πως μία ντόπα ίσον 1000 αρσιβαρίστες.

20.000 παναθηναϊκοί διαμαρτυρήθηκαν προχθές και η T-Shirt δεν έδειξε ούτε ένα πλάνο. Άλλαξε t-shirt ο Ιωάννης και έβαλε το κανάλι του αλλιώς.

Διάβασα: «Απαισιόδοξοι οι πολίτες για την ακρίβεια». Κοψοχέρηδες όλου του κόσμου ενωθείτε.

Διάβασα επίσης (πρέπει να το κόψω το ρημάδι αφού με «χαλάει»): «Τον κίνδυνο νέων κοινωνικών αναταραχών λόγω της ανόδου των τιμών των τροφίμων επισήμανε ο πρόεδρος του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO) Ζακ Ντιούφ που τόνισε ότι για τον λόγο αυτό πρέπει να μειωθούν σημαντικά οι τιμές.» Κάτι πρέπει να κάνει η Διεθνής κοινότητα με αυτούς που πεινάνε. Δεν πεθαίνουν αμέσως. Άσε που απομυζούν το περίσσευμα των κρατών υπό ευημερία. Για τον Μπους είναι μισή ώρα «δουλειά».

5 χρόνια κατοχής λέει, έκλεισαν οι Αμερικάνοι στο Ιράκ. Τώρα αυτό γιατί μας το είπαν? Για να τους πούμε «να τα εκατοστήσουν»? Ξέρετε πως θα είναι η τούρτα, Ε? 5 Ιρακινοί (συμβολικό νούμερο) σε κύκλο, θα έχουν κεριά στο στόμα τους και πεζοναύτες θα προσπαθούν να τα σβήσουν με χειροβομβίδες (τέτοιες μαλακίες γράφω και να δεις που θα το κάνουν).

Θρύλε γερά πάρτο στα χαρτιά (παλιά μου τέχνη κόσκινο). Σιγά μην δεν τα έγραφα και ας κινδυνεύω να με διαβάζουν μόνο 30.000 σύμφωνα με την Πράσινη και 8.000 σύμφωνα με το Derby. Ο κίτρινος τύπος θα μετονομαστεί πράσινος.

«Πανηγυρική επανεκλογή του Σίλβιο στην Ιταλία». Άμα λέω εγώ ότι η Ευρώπη είναι πιο συντηρητική και από τη συντήρηση του ψυγείου μου. Βέβαια για του λόγου τα αληθές, έκανε και ο Πρόντι τις μαλακίες του. Εκείνο που με τσαντίζει είναι ότι δεν έχει κανένα πολιτικό πρόεδρο η ομάδα μου στην Ιταλία Juventus-Olympiakos: 7-0 (όχι θα το ξέχναγα νομίζετε. Κάθε πρόπερσι και καλύτερα).

«Πέφτει» λέει ο Τσίπρας σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Να υποπτευθώ με τον ίδιο τρόπο που ανεβηκε? Υπάρχει περίπτωση τα καρτέλ εξουσίας να αφήσουν αριστερό κόμμα να ορθοποδήσει? Καλά κάνει και μιλάει το ΚΚΕ ακόμα για επανάσταση («δεν μπορώ τώρα έχω φροντιστήριο» παλιό ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στην ΚΝΕ στα χρόνια μου).

«Αντιμέτωποι με τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση από το 1967 βρίσκονται οι κάτοικοι στη Λωρίδα της Γάζας, συνέπεια του συνεχιζόμενου αποκλεισμού από τις ισραηλινές αρχές.» ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ ΜΙΛΑΜΕ. Θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι στην πατρίδα τους. Άκου πράγματα. Μια ατομική βομβίτσα και καθαρίσαμε Κε Μπους. Να χαρώ εγώ ευαισθητοποιημένη διεθνή κοινότητα. Αλλά τι λέω τώρα? Αυτή ασχολείται με το…..Θιβέτ. Τους έπιασε ο καημός για τους μοναχούς μοναχούς. Μην αφοδεύσω στις γλάστρες του Λευκού Οίκου Ανοχής και στον Κήπο των Βρυξελλών που θέλετε την ανεξαρτησία περιοχής της Κίνας. Να ελευθερωθεί η Βαρκελώνη και η Ιρλανδία πρωτίστως για να δώσει το καλό παράδεγμα η Δύση. ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΜΕΣΩ MAIL ΓΙΑ ΤΟ ΘΙΒΕΤ, ΣΤΕΙΛΤΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ «ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΕΣΤΙΝΗ» ΝΑ ΣΑΣ ΧΑΡΩ. Πρόβατα ε πρόβατα.

«Συμμετέχοντας στην αντιτρομοκρατική παράνοια και υστερία, που έχει καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Δύσης, η Ελλάδα πρόκειται να ξεκινήσει την καταγραφή των δακτυλικών αποτυπωμάτων από παιδιά ηλικίας 6 ετών και άνω.» Εεεεεεε, τα παιδιά μου είναι 9-10 χρονών αντίστοιχα μαλάκες. Σας ξέφυγαν. Που να τα φέρω για τα δακτυλικά αποτυπώματα? Έχετε μια αδυναμία στα «δάκτυλα» εξάλλου έτσι? Ο γιος μου παίζει με Pokemon και οι κόρες μου με Barbie. ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ.

Είμαι ένας πόρνος σύμφωνα με τον Άνθιμο τον παπά. Έχω κάνει σεξ εκτός γάμου. Μπορεί κάποιος να τον ενημερώσει ότι απλά δεν υπάρχει σεξ εντός γάμου? Αιμομιξίες θα κάνουμε τώρα?

«Μαλάκας γεννήθηκα, δεξιός θα πεθάνω». Μόλις βρω τοίχο, μα τον Δαλάι Λάμα θα το γράψω.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΜΥΚΟΝΟ ΑΔΕΛΦΙΑ.

ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΑΓΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ:

Ο ΚΙΝΓΚ ΚΟΝΓΚ ΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΜΑΣ.

Φύγε εσύ, έλα εσύ

2008-04-08T22:29:00.005+03:00

Και ενώ με είχε πιάσει η ζέση (σε λίγο πιάνει και η ζέστη) με το Βαλκανικό, η επικαιρότητα με αναγκάζει να αλλάξω ρότα (ρόδα άλλαξα προχθές) καθώς μπορεί να απαυτώνεται (γαμιέται ήθελα να γράψω) το σύμπαν αλλά όταν πρόκειται για το μεγάλο έρωτα της ζωής μου (μετά τα παιδιά μου και τη Σκλερανίκοβα) εκεί η γη σταματάει να γυρίζει, οι πλανήτες κοροϊδεύουν τους αστρολόγους και οι προτεραιότητες αλλάζουν. Όλα ξεκίνησαν σαν έναν εφιάλτη. Είναι Κυριακή 20.45 και έχω φάει τέσσερα γκολ από τον ΟΦΗ (στον οποίο παίζουν καμιά δεκαριά παίκτες του Παναθηναϊκού και από ότι λένε οι ολυμπιακοί μας ανήκει) στη γιορτή των 100 χρόνων από την ίδρυση της ομάδας μου. Και ενώ χωνεύω τα γιουβαρλάκια (είναι σαν μπάλες ή…) της γυναίκας μου και προσπαθώ να εξηγήσω στον γιο μου πώς η μεγαλύτερη ομάδα στον κόσμο βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, ξεκινάνε οι ειδήσεις των 9. Suddenly I realize that ο Δήμαρχος του Παρισιού έχει αναρτήσει ένα πανό για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παναθηναϊκών οπαδών. Ξαφνικά η κάμερα γυρίζει και βλέπω τον Πύργο του Άιφελ με ένα τεράστιο πανό που γράφει: «ΠΟΥΛΑ ΚΑΡΚΙΝΕ», ενώ στα Ηλύσια Πεδία ένα άλλο γράφει: «ΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΦΥΓΕ ΤΩΡΑ» ξαφνικά ξυπνάω εφιδρωμένος και λέω: «I HAVE A DREAM». Ο ολετήρ των ονείρων και των ψευδαισθήσεων μου είναι η ουροδόχος κύστης μου. Την ώρα που την αδειάζω και φαντάζομαι τον Βύντρα να σηκώνει το Champions League, σκέφτομαι πως θα αντιμετωπίσω την καζούρα της επόμενης μέρας και ταυτόχρονα ακούω τον γιο μου να μιλάει στο τηλέφωνο με έναν συμμαθητή (ομοιδεάτη) του συζητώντας το ενδεχόμενο να απουσιάσουν την επόμενη μέρα από το σχολείο μήπως και γλυτώσουν την πλάκα από τους gayroys. Λύτρωση στον εφιάλτη τον δικό μου, του γιου μου, καθώς και εκατομμυρίων άλλων Παναθηναϊκών δεν βλέπω. Μια μικρή αχτίδα φωτός όμως την βλέπω ο χούστης. Πως? Α δεν τα μάθατε? Διαβάστε την παραπάνω αφίσα και ελάτε όλοι οι Παναθηναϊκοί την Κυριακή στο Πεδίο του Άρεως με κατεύθυνση το γήπεδο της ομάδας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας μήπως και διώξουμε τον τύραννο, τον δικτάτορα, τον απαλλοτριωτή των ονείρων μας, από την ομάδα.