
Η αλυσίδα πρέπει να σπάσει.
Και για να σπάσει πρέπει να μην ξεχάσουμε.
Πως οδηγηθήκαμε (ή κάποιοι από εμάς γεννηθήκαμε) στην υποθετική αφθονία.
Και από εκεί στον εφησυχασμό και στην απάθεια.
Άμα ξεχάσουμε όλα αυτά θα οδηγηθούμε νομοτελειακά στα ίδια λάθη και δεν θα μπορέσουμε να απεμπλακούμε από τον φαύλο κύκλο.
Άμα ξεχάσουμε δεν θα μπορέσουμε να δώσουμε το μέλλον που ονειρευόμαστε στα παιδιά μας.
Για εμάς θαρρώ είναι αργά.
Το μόνο που μας απομένει είναι σώσουμε τις ψυχές μας.
Αλλά όχι με ένα μεταφυσικό τρόπο.
Όχι όπως ευαγγελίζονται οι εκκλησίες (οι Α.Ε. όπως τις ονόμαζε ο Guevara) όλου του κόσμου.
Αλλά με το να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να σπάσουν την αλυσίδα.
Μπορούμε.
Είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

