O Blackangel στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή (θα προτιμούσε βέβαια στης Μόνικας)

Το ξέρω, εδώ ο κόσμος καίγεται και εγώ….ξαπλώνω. Έχετε δίκιο αλλά πρέπει να κοιτάξω και την ψυχική μου υγεία. Και επειδή οι καιροί είναι χαλεποί και περίεργοι, αναθέτω σε εσάς στους φίλους μου (αλλά και στους εχθρούς μου) αυτό τον ρόλο. Σε όσους από εσάς θέλετε να συμμετάσχετε βέβαια. Πριν ξεκινήσω ας σας πω μερικά πράγματα για μένα.

Από μωρό παιδί, από τότε δηλαδή που ο άνθρωπος δεν έχει μνήμες ήμουν ένα πλάσμα περίεργο (η μαμά μου το λέει και εφόσον το λέει αυτή έχει δίκιο). Ποτέ δεν έκανα το «σωστό».

Όσο ήμουν κάτω από την οικογενειακή θαλπωρή κανένα πρόβλημα. Μου γινόντουσαν όλα τα χατίρια και όλα καλά (μεταξύ μας τέλεια ήταν). Μοναχοπαίδι βλέπετε. Κακομαθημένος λέγανε οι επαΐοντες. Καλομαθημένος τους διόρθωνα εγώ.

Το «πρόβλημα» αναδείχθηκε όταν πια ένεκεν η ώρα να κοινωνικοποιηθώ.

Πρέπει να ήμουν το μοναδικό παιδί παγκοσμίως που διώξανε από παιδικό σταθμό. Ο λόγος? Δάγκωνα τις συμμαθήτριες μου στο μαλακό μέρος του εσωτερικού του ποδιού τους (ακόμα μου έχει μείνει η συνήθεια να πω την αλήθεια, αλλά σε κοριτσάκια καμιά 20αριά χρόνια «τουλάχιστον» μεγαλύτερα).

Στο δημοτικό, ξύλο και των δασκάλων. Το πιο ζωηρό και ανένταχτο παιδί. Η κακομοίρα η μάνα μου είχε βρει τον μπελά της με τον κανακάρη της.

Στο γυμνάσιο οι πρώτες αποβολές. Αιτία? Τα πολύ μακρυά μαλλιά κυρίως.

Τα νεύρα μου είχαν αρχίσει να γίνονται σμπαράλια. Δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα τον κόσμο.

Καλοκαίρι του ’79, λίγο πριν πάω πρώτη λυκείου μου δανείζει μία φίλη να διαβάσω Μαρξ. Τότε, ΟΛΑ αρχίζουν να αποκτούν νόημα. Αρχίζω και ψάχνομαι. Αρχίζω και φιλοσοφώ τη ζωή μου και προσπαθώ να δω την πραγματική διάσταση των πραγμάτων. Ή εγώ φταίω, ή όλοι οι άλλοι πάνε ανάποδα. Το πρώτο μου είδωλο κοσμεί το δωμάτιο μου. Η αφίσα του Che, σε κυρίαρχη θέση. Κάθε βράδυ Τον ευχαριστούσα για την ύπαρξη του, όπως κάνουν όλα τα καλά χριστιανάκια με τον Jesus Christ. Για μένα, ο δικός μου Χριστός και η δική μου θρησκεία είχε βρεθεί. Όλα ήταν ξεκάθαρα μπροστά μου. Η ίδια φίλη (ένα χρόνο μεγαλύτερη) με ξεπαρθενεύει και τότε ανακαλύπτω τι έχω μέσα στο βρακί μου αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τότε παίρνει αληθινή διάσταση το “No Revolution Without Sex”. Το τηρώ ευλαβικά μέχρι σήμερα.

Χειμώνα του 1979-1980 οργανώνομαι στη ΚΝΕ και αρχίζει το πάρτυ. Έντονη πολιτική δράση, αφισοκολλήσεις, ξύλο με τους Οννεδίτες και άλλα ωραία. Σημειωτέον, περίεργα πολιτικά χρόνια. Μεταπολίτευση μεν αλλά το γνωστό αστυνομευμένο κράτος της Ν.Δ. Το Λύκειο γίνετε ο χώρος που μεταφέρετε η δράση. Μεγάλη πλάκα. Η πλήρη απομυθοποίηση καθηγητών και θεσμών. Σεβασμός ουδείς καθώς πέφτουν οι μάσκες. Καθηγητές/ριες καρφώνουν στον φασίστα Λυκειάρχη τους αριστερούς μαθητές. Πράγμα αδιανόητο για μένα να μπαίνεις σε μια ευαίσθητη ηλικία στο μάτι του κυκλώνα και να διώκεσαι ουσιαστικά για τις ιδέες σου. Ο Λυκειάρχης τον Νοέμβρη του 1980 σπάει τα στεφάνια που είχαμε ετοιμάσει για τη γιορτή του Πολυτεχνείου και ρίχνει αποβολές σε όλους όσους από εμάς τολμάμε να πηδήξουμε τη μάντρα και να πάμε στην Πατησίων. Την επόμενη χρονιά γίνετε το θαύμα. Βγαίνει το ΠΑΣΟΚ και ένας αέρας δημοκρατίας αρχίζει να πνέει. Τα πάντα αλλάζουν προς το καλύτερο τουλάχιστον όσον αφορά την έκφραση της δημοκρατίας. Δεν είμαι ΠΑΣΟΚ, ποτέ μου δεν τους ψήφισα αλλά η πρώτη γενιά ήταν απίστευτη. Σήμερα πλέον δεν μπορείς να τους ξεχωρίσεις από τους άλλους, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Επιστρέφω στο Λύκειο για να περιγράψω το πλέον τραγελαφικό σκηνικό. Ο Λυκειάρχης – για να σώσει το τομάρι του – στη γιορτή του πολυτεχνείου (έχει γίνει εθνική εορτή από τους πασόκους πλέον) συμμετέχει στη γιορτή του πολυτεχνείου χορεύοντας αντάρτικα στην αυλή. Μου ερχόταν να ξεράσω.

Τότε ορκίστηκα να μην ξευτιλιστώ ποτέ. Να μην πέσω τόσο χαμηλά. Πιστεύω πως τα κατάφερα (έτσι λέει η μαμά μου και η μαμά μου έχει πάντα δίκιο) με εξαίρεση όταν έπεσα μια χρονιά γονυπετής στα πόδια μιας γκόμενας αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Αργότερα, ως εργασία επέλεξα ένα ελεύθερο επάγγελμα ώστε να μην έχω αφεντικά πάνω από το κεφάλι μου. Πλέον έφτασα σε ένα σημείο να ανεξαρτοποιηθώ οικονομικά και χωρίς να είμαι πλούσιος δεν χρειάζεται να εργάζομαι για να ζήσω.

Πρόσφατα πήγα με τη γυναίκα μου ένα ταξίδι το Παρίσι. Έκανα και εγώ το καπιταλιστικό μου ταξίδι σε μια δυτική πρωτεύουσα της Ευρώπης όπως επιτάσσουν οι προσταγές του σύγχρονου μεσοαστού. Η πόλη του φωτός έχει 300.000 άστεγους παρακαλώ. Δεν συζητάμε ότι στις χειρότερες δουλειές βλέπεις μόνο μετανάστες. Όλο το γκρουπ τράβαγε φωτογραφίες τα τουριστικά αξιοθέατα και εγώ όταν επιστρέψαμε είδα ότι είχα τραβήξει ένα ολόκληρο φίλμ με άστεγους, μετανάστες και γενικά φτωχούς και ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Καλά που ήταν η γυναίκα μου και έχω μερικά αξιοθέατα αποτυπωμένα σε φιλμ.

Σε όλη μου τη ζωή υπήρξα ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος. Εδώ μπαίνει και το εξής παράδοξο. Παρόλο που είμαι άκρα κοινωνικός, η συμπεριφορά μου με καθιστά αντικοινωνικό. Να το προσέξω γιατροί μου?

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει οι άνθρωποι να μην μπορούμε να πούμε αυτό που αισθανόμαστε ακόμα και αν αυτό πονάει. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι δήθεν και οι ψωνάρες. Πάντα μου άρεσε να τους σατυρίζω και να τους ξεσκεπάζω. Α και το πιο βασικό. ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Σιχαίνομαι τον κάθε απαίδευτο βλάκα που έχει ένα πόστο και ασκεί εξουσία και το πράττει αυθαίρετα. Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα. ΔΥΣΤΥΧΩΣ!!!!

Νιώθω ελεύθερος άνθρωπος αλλά πληρώνω το τίμημα μου για αυτό. Έχω λίγους φίλους αλλά καλούς. Να είναι καλά που με αντέχουν.

Τι λέτε αδέλφια? Πρέπει να συμβιβαζόμαστε και να ακολουθούμε κανόνες που θεσπίζουν άλλοι για εμάς ή να κάνουμε ότι μας προστάζει η καρδούλα μας? Αυτοί που ακολουθούν πιστά τους κανόνες το κάνουν γιατί φοβούνται? από συμφέρον? ή έχουν πειστεί ότι όλα γίνονται για το καλό τους?

Σας παρακαλώ μην ακούσω ηθικολογίες του στυλ «πρέπει να σεβόμαστε τον συνάνθρωπο μας» και άλλες παπαριές. Θα το δεχτώ ως άποψη, απλά θα ξύνω τα απαυτά μου όταν θα τα διαβαζω. Θα ήθελα να ακούσω ουσιαστικές προτάσεις.

Ο λόγος σε εσάς.


*1η Φωτό = Παράνομη τσάρκα με μηχανή στα 17 μου. Πίσω μου κάθεται μία φίλη. Η Στέλλα. Μπροστά από τον Λέντζο τη θρυλική καφετέρια του Παγκρατίου. Δεν σας θυμίζει η φωτό, ΡΟΔΑ ΤΣΟΝΤΑ ΚΑΙ ΚΟΠΑΝΑ? Χεχεχε, θρυλικά 80's.

**2η Φωτό = Το θρυλικό καλοκαίρι του 1979 στη βεράντα του πατρικού μου (άρε νιάτα) :-(

*** 3η Φωτό = 18 χρονών (στα δεξιά, φτου) με τον ξάδελφο Λεό (στα αριστερά, ΟΛΕ). :-)

**** 4η Φωτό = Ο Blackangel στο Παρίσι. Θα προτιμούσε να είναι τον Μάη του '68 βέβαια!!!!

***** 5η Φωτό = Ο Blackangel σήμερα. Συνεχίζει να παλιμπαιδίζει και να είναι πειραχτήρι και κωλοπαιδάκι στα 42 του. Αλλάχ φυλάξει τους οχτρούς του.

Καλώς ήρθατε στη.......ζούγκλα του ιμπεριαλισμού

Ένα βίντεο αξίζει όσο χίλιες λέξεις!!!!!

Το κακό είναι ότι όλη αυτή την ιστορια αρχίζουμε να τη συνηθίζουμε και να τη θεωρούμε δεδομένη.

Και η έκφραση που αγαπώ να μισώ "εγώ θα βγάλω το φίδι από τη τρύπα?"......όχι βέβαια, άσε το φίδι να σε δαγκώσει.

Yiassou Ellada

Εδώ ο κόσμος καίγεται και.......η ΕΡΤ χτενίζεται!!!!

Α ρε αθάνατη Ελλαδάρα.

Άρχισε η κατεδάφιση του Ungdomshuset στην Δανία

Εργάτες υπό ισχυρή αστυνομική προστασία άρχισαν σήμερα την κατεδάφιση του Ungdomshuset, ενός ξενώνα για νέους, στην Κοπεγχάγη, του οποίου η εκκένωση την περασμένη εβδομάδα προκάλεσε αρκετές ημέρες και νύχτες ταραχών στην πρωτεύουσα της Δανίας, σύμφωνα με εικόνες που μετέδωσε η δανική τηλεόραση.

Το Ungdomshuset ήταν το καταφύγιο τα τελευταία 25 χρόνια περιθωριακών νέων και ένα από τα προπύργια της underground κουλτoύρας στην Ευρώπη. Πωλήθηκε το 2001 από τις δημοτικές αρχές της Κοπεγχάγης σε μια χριστιανική κοινότητα που ζήτησε την απομάκρυνση των καταληψιών του, κυρίως νεαρών. Εργάτες με το πρόσωπο καλυμμένο για να μην αναγνωρίζονται από τους νεαρούς που διαμαρτύρονταν για την κατεδάφιση, άρχισαν με εκσκαφείς το γκρέμισμα του τετραώροφου ιστορικού κτιρίου, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο TV2 News.

ΠΗΓΗ ΑΠΕ

Λίγα λόγια για το Ungdomshuset για τους μυημένους:

Το Ungdomshuset (Το σπίτι της νεότητας) είναι η "Υφανέτ" των Δανών. Κάπου στο κέντρο της Κοπεγχάγης, στεγάζει από το 1982 -οπότε και πήρε το όνομά του- ανθρώπους νέους κυρίως, αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων που συμβιώνουν ειρηνικά και ασχολούνται με τις τέχνες διοργανώνοντας συναυλίες, art festivals, workshops, πολιτικά και κοινωνικά forums. Διαθέτουν επίσης χώρους της κατάληψης σε τοπικές μπάντες για πρόβες κλπ.

Το Ungdomshuset έχει περάσει μια ταλαιπωρημένη ζωή αφού κατά καιρούς υπέστη από πωλήσεις, μεταπωλήσεις, δημοπρασίες και δίκες. Ο τελευταίος κάτοχός του είναι μια δεξιών καταβολών αίρεση που κατά σύμπτωση (διαβολική;; ονομάζεται Fadershuset (το σπίτι του πατέρα!). Αγόρασε από το κράτος το κτίριο στην τιμή των 2εκατ. κορώνων ώστε να το κατεδαφίσει και να χτίσει το νέο "Σπίτι του πατέρα" και έκτοτε προσπαθεί να εξοστρακίσει τους κατοίκους του με διάφορα μέσα. Ένα Δανέζικο ίδρυμα με έρανο μάζεψε 15 εκατ. κορώνες και τα πρόσφερε στην Fadershuset για να αγοράσει το κτίριο παρ'όλα αυτά η αίρεση δε δέχτηκε.

Οι κάτοικοι του U. αντιστέκονται με τρομερή δύναμη και οργάνωση, έχοντας φτιάξει κανονικό στρατό με εξοπλισμούς προκειμένου να σταθούν απέναντι στην αστυνομική βία που τους κυνηγάει κάθε φορά που γίνεται μια διαδήλωση υπέρ της παραμονής τους στο Ungdomshuset. Τότε η Κοπεγχάγη γίνεται πεδίο μάχης.

Ο κοινός βίος τους μέσα στο κτίριο έχει οργανωθεί πολύ καλά. Έχουν όλα όσα χρειάζονται καθώς η πολυσυλλεκτικότητα των ανθρώπων που ζουν εκεί έχει βοηθήσει στο μοίρασμα των γνώσεων και των ικανοτήτων για το κοινό καλό, κάτι που δε γίνεται στις οργανωμένες κοινωνίες (γίνεται αλλά όχι με την απλή θέληση του να βοηθάς ο ένας τον άλλο, συνήθως το κέρδος και ο βιοπορισμός μπαίνει στη μέση).

Μιλάμε δηλαδή για συμβίωση (με το γνήσιο νόημα της λέξης) = συνύπαρξη με κοινά θετικά ωφέλη.

Η κυβέρνηση της Δανίας είχε δώσει περιθώριο στους εντός του U. να το εγκαταλείψουν πριν τις 13 Δεκέμβρη. Οι ίδιοι βέβαια δεν το έκαναν και ετοίμασαν ένα πρόγραμμα αντιδράσεων σε περίπτωση επέμβασης του στρατού και της αστυνομίας στο U. Είναι μια σειρά από διαδηλώσεις και δράσεις όχι μόνο σε ομαδικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο, σου λέει για παράδειγμα πώς μπορείς εσύ ως μονάδα να δράσεις από το μέρος που βρίσκεσαι στη Δανία ακόμη κι αν είσαι μακριά από την Κοπεγχάγη. Εmail συμπαράστασης μπορούν να σταλούν στη διεύθυνση kontakt@ungeren.info

Οι κάτοικοι του Ungdomshuset μας καλούν να επισκεφτούμε την Κοπεγχάγη και να τους συμπαρασταθούμε. Παρ'όλα αυτά αν κάποιος νιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι παρόμοιο ας υποστηρίξει το δικό μας Ungdomshuset, την κατάληψη της Υφανετ στην οδό Παπάφη στη Θεσσαλονίκη, που είναι επίσης αξιοσημείωτη για τον τρόπο που οι άνθρωποί της οργανώνονται, ζουν και αντιδρούν στην κερδοσκοπική χρήση της από το κράτος!

Αν βάλετε στον μηχανισμό αναζήτησης του youtube τη λέξη Ungdomshuset μπορείτε να δείτε σχετικά βιντεάκια. Αξίζει να αναζητήσετε και πληροφορίες μέσω δικτύου. Τουλάχιστον είναι πιο ενδιαφέρον από το τι μπλουζάκι φορούσε ο Σαρμπέλ την βραδιά που κέρδισε την συμμετοχή στην Flοrovision 2007 που μας πασάρει η Ελληνική τηλεόραση. Η επίσημη ιστοσελίδα (υποστηρίζει και αγγλικά): http://www.ungdomshuset.dk

Φτου ξελευθερία!!!!!!

Καμαρώστες τους "ελευθερωτές" :



Του ξέφυγε του οδηγού ένα παιδάκι και δύο πεζοί.



Πως ονομάζεται ένας "άνθρωπος" που ηδονίζεται με τον πόνο ενός παιδιού?



Πως ονομάζονται οι "άνθρωποι" που χτυπάνε βάναυσα παιδιά?



No comments!!!!!

Κανείς άλλος για ελευθερία?

"Πως μπορούμε να γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό με 1.000.000 τσιμπήματα μέλισσας"

Αυτά και άλλα πολλά ενδιαφέροντα πρόκειται να τα ακούσουμε από τον Τζον Χόλογουεη, αυτή την Πέμπτη, στην Πάντειο. Μια διοργάνωση της "ΑΛΑΝΑ".

ΠΕΜΠΤΗ 1 ΜΑΡΤΗ, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ «ΣΑΚΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΑΣ»,ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, 7μ.μ.

Ο Blackangel θα είναι φυσικά εκεί.

Ο Τζον Χολογουέι (John Holloway), έρχεται στην Ελλάδα.

Από τον ΙΟ της Ελευθεροτυπίας (24/02/07):

"Ο Τζον Χολογουέι (John Holloway), καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών στην Πουέμπλα του Μεξικού, έρχεται στην Ελλάδα για να μιλήσει σε ανοιχτή συζήτηση που διοργανώνει την ερχόμενη Πέμπτη η ομάδα ΑΛΑΝΑ.

Συγγραφέας, μεταξύ άλλων, και του βιβλίου «Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Σαββάλας», ο Τζον Χολογουέι διερευνά τις προοπτικές μιας ριζικής κοινωνικής αλλαγής εμπνεόμενος από τα σύγχρονα κινήματα της Λατινικής Αμερικής με τα οποία το έργο του βρίσκεται σε συνεχή συνομιλία.

«Να προχωρήσουμε ρωτώντας», προτείνει ο Χολογουέι, υιοθετώντας ένα εύγλωττο σύνθημα των ζαπατίστας. Στη σκέψη του, η προοπτική της ανθρώπινης χειραφέτησης προϋποθέτει τη διατύπωση νέων ερωτημάτων, τα οποία κλονίζουν τις παλιές βεβαιότητες και οδηγούν στην επεξεργασία καινοτόμων αναλυτικών εργαλείων που έρχονται να ανατρέψουν τις θεωρητικές κα πολιτικές επιλογές των «κλασικών» επαναστατικών κινημάτων. Η επεξεργασία εννοιών που ανανοηματοδοτήθηκαν από τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής (τυπικό παράδειγμα τα περιεχόμενα της «αξιοπρέπειας» όπως προτάθηκαν από το ζαπατίστικο κίνημα), η σημασία της πάλης ενάντια στον ετεροπροσδιορισμό, η αμφισβήτηση του ρόλου της πρωτοπορίας και η απόρριψη του μοντέλου της δι' εφόδου κατάληψης της εξουσίας, η επίπονη καθημερινή πάλη ως χειραφετητικό πείραμα συνιστούν ελάχιστα μόνο σημεία της ενδιαφέρουσας παρέμβασης του Χολογουέι, στην οποία ενσωματώνονται δημιουργικά τα οράματα, οι εμπειρίες και οι πρακτικές των εξεγερμένων της Λατινικής Αμερικής.

Ζητήσαμε από τον Τζον Χολογουέι να μας μιλήσει για τις πρόσφατες εξελίξεις στη Λατινική Αμερική και να μας σχολιάσει τις πολιτικές των κυβερνήσεων και τη δυναμική των κινημάτων:

- Την εποχή αυτή γινόμαστε μάρτυρες μιας μείζονος αλλαγής στη Λατινική Αμερική, καθώς οι κυβερνήσεις εμφανίζονται να αμφισβητούν την αμερικανική κυριαρχία και να παίρνουν μέτρα κατά της κοινωνικής αδικίας. Υπάρχουν διαφορές στη στάση, την κοινωνική φυσιογνωμία και τις πολιτικές προοπτικές των κυβερνήσεων αυτών;

Τζ. Χ.: Πιστεύω πως η Λατινική Αμερική είναι τη στιγμή αυτή ένα ιδιαίτερα συναρπαστικό μέρος, ζοφερό και συναρπαστικό συνάμα. Η πλέον προφανής εκδήλωση της πραγματικότητας αυτής, κυρίως για τον εξωτερικό παρατηρητή, είναι η άνοδος των αριστερών κυβερνήσεων, αλλά οι κυβερνήσεις αυτές είναι τα αντιφατικά αποτελέσματα κατά πολύ βαθύτερων διεργασιών πάλης: Η εξέγερση της 19ης και 20ής Δεκεμβρίου 2001 στην Αργεντινή οδήγησε στην πτώση της δεξιάς και, ενδεχομένως, στην εκλογική νίκη του Κίρχνερ, οι μεγάλες κινητοποιήσεις στη Βολιβία, αρχικά στον Πόλεμο του Νερού και στη συνέχεια στον Πόλεμο του Αερίου, οδήγησαν στην εκλογή του Εβο Μοράλες, τα χρόνια της πάλης του κινήματος των ακτημόνων και των συνδικάτων στη Βραζιλία οδήγησαν στην επιτυχία του Λούλα, τα χρόνια της πάλης και της δυσαρέσκειας στη Βενεζουέλα οδήγησαν στον Τσάβες, κ.ο.κ. Και στο Μεξικό, όπου έχουμε μια νέα και εξαιρετικά καταπιεστική δεξιά κυβέρνηση, οι αγώνες της Οαχάκα, των ζαπατίστας και άλλων πολλών κινημάτων παρά τρίχα να οδηγήσουν στην εκλογή του Λόπες Ομπραδόρ.

Από αυτόν το μεγάλο αναβρασμό πρέπει λοιπόν να ξεκινήσουμε, κι όχι από τις κυβερνήσεις -από την πλημμυρίδα αυτή της πάλης που είναι μια απάντηση στη ζοφερή κατάσταση της ηπείρου. Οπως και σε άλλα σημεία του πλανήτη, αλλά ίσως με μεγαλύτερη ένταση εδώ, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός των τελευταίων είκοσι πέντε χρόνων σήμανε έναν τρομακτικό αφανισμό της ζωής, της ζωής των ανθρώπων αλλά και του κόσμου των ζώων και των φυτών. Εκατομμύρια ανθρώπων οδηγήθηκαν στην ακραία φτώχεια και είδαν τις κοινότητές τους και τις παραδόσεις τους να καταστρέφονται. Γι' αυτό το "Ya basta!" των ζαπατίστας είχε τόσο βαθιά απήχηση, και γι'αυτό τούτη η πλημμυρίδα αγώνων με τις πολλές και διαφορετικές μορφές σε τόσα σημεία της ηπείρου.

Από τη σκοπιά των κοινωνικών αγώνων πρέπει επομένως να αντιμετωπίσουμε τις νέες αριστερές κυβερνήσεις και, πράγματι, θα εντοπίσουμε σοβαρές διαφοροποιήσεις. Ο Κίρχνερ στην Αργεντική, για παράδειγμα, είναι ένας επαγγελματίας πολιτικός αρκετά ευφυής ώστε να αναγνωρίσει ότι μετά την εξέγερση του 2001 έπρεπε να γίνουν αλλαγές στο πολιτικό σύστημα της χώρας, αλλαγές τουλάχιστον επιφανειακές: έτσι, υιοθετώντας μια σκληρή γραμμή απέναντι στα υπολείμματα της δικτατορίας, κέρδισε με το μέρος του τις Μητέρες της Πλατείας Μαΐου, ταυτόχρονα όμως ποινικοποίησε τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία των κοινωνικών κινημάτων. Πολύ διαφορετική είναι η περίπτωση του Εβο Μοράλες στη Βολιβία, καθώς αυτός προήλθε από το μεγάλο κοινωνικό κίνημα των αυτοχθόνων που ανέτρεψε τους προηγούμενους προέδρους και θέτει σε εφαρμογή σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές, μόνο που και εδώ ακόμη παρατηρείται μια διάλυση των κοινωνικών αγώνων. Η κυβέρνηση ενεργεί για λογαριασμό του λαού, ενώ πριν από δύο χρόνια ο λαός δεν χρειαζόταν κανέναν να ενεργεί εκ μέρους του, ενεργούσε μόνος του.

Ο Λούλα στη Βραζιλία προήλθε κι αυτός από το κίνημα και αρχικά υπήρξε πηγή μεγάλης ελπίδας, ήδη όμως έχει μεταβληθεί σε πηγή μεγάλης απογοήτευσης. Και είναι και ο Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα, σαφώς η πλέον ενδιαφέρουσα από τις αριστερές αυτές κυβερνήσεις, κι αυτό γιατί η κυβέρνησή του συνεχίζει να μας εκπλήσσει, καθώς αποδεικνύεται περισσότερο ριζοσπαστική απ' ό,τι αναμενόταν. Υπάρχουν πολλά και ενδιαφέροντα που συμβαίνουν γύρω από την κυβέρνηση Τσάβες (όπως και από ορισμένες άλλες από τις αριστερές κυβερνήσεις), μόνο που το κατά πόσον θα υπάρξει μια πραγματικά βαθιά αλλαγή στη Βενεζουέλα δεν θα εξαρτηθεί από την κυβέρνηση αλλά από το κίνημα γύρω της και την ικανότητά του να αντισταθεί στη γραφειοκρατικοποίηση.

- Εντέλει, ποιος είναι ο ρόλος των κοινωνικών κινημάτων στη Λατινική Αμερική; Με άλλα λόγια, πώς τα κινήματα αυτά επηρεάζουν, στηρίζουν ή αντιμάχονται τις κυβερνήσεις στην περίπτωση της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, της Βραζιλίας και του Εκουαδόρ;

Τζ. Χ.: Κατά κάποιον τρόπο απάντησα ήδη στην ερώτησή σας. Δεν μου πολυαρέσει ο όρος 'κοινωνικά κινήματα', γιατί τείνει να απεικονίσει τα κινήματα αυτά ως μέρος του πολιτικού συστήματος, ενώ εκείνο που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι ότι τα κινήματα αυτά δεν αποτελούν μέρος του συστήματος. Προτιμώ να τα στοχάζομαι σαν κινήματα αντίστασης ή κινήματα εξέγερσης. Κινήματα εξέγερσης, αλλά κινήματα που επιχειρούν μια αρκετά αποφασιστική τομή με τα παλιά επαναστατικά κινήματα της περασμένης τριακονταετίας, όχι τόσο ως προς το στόχο τους να δημιουργήσουν μια άλλη κοινωνία.

Εκείνο που είναι συναρπαστικό όταν συζητάμε για τη λατινοαμερικάνικη πολιτική είναι ότι δεν μιλάμε απλώς για τα λατινοαμερικάνικα πολιτικά πράγματα. Υπάρχει εδώ μια εκπληκτική αίσθηση ότι πρόκειται για μια πηγή συναρπαστικών ιδεών και πρακτικών, πηγή και τόπος συνάντησης. Αυτό που δοκιμάζουν στις κοινότητές τους οι ζαπατίστας με τα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης, ό,τι έγινε και γίνεται στη Βολιβία και το Εκουαδόρ, το κίνημα των ακτημόνων στη Βραζιλία, οι πικετέρος στην Αργεντινή, όλα αυτά είναι εξαιρετικά δημιουργικά και στάθηκαν πηγή έμπνευσης για κινήματα αλλαγής σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο κόσμος πρέπει να αλλάξει ριζικά για να υπάρξει πιθανότητα να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος, και η πραγματική ελπίδα για αλλαγή αναδύεται σήμερα έμπρακτα στη Λατινική Αμερική.

- Στο έργο σας αναφέρεστε συχνά στο κίνημα των ζαπατίστας ως ένα κίνημα που παλεύει εναντίον της εξουσίας, όχι για την εξουσία. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι ζαπατίστας επινόησαν μια νέα πολιτική της αντίστασης, καθώς και νέες μορφές πολιτικής εκπροσώπησης;

Τζ. Χ.: Το πρόβλημα της εξουσίας είναι στην καρδιά της συζήτησης για την πολιτική της αριστεράς στη Λατινική Αμερική, αλλά και σ' ολόκληρο τον κόσμο. Υπάρχουν πολλές ομάδες που συνεχίζουν να σκέφτονται με όρους κατάληψης της εξουσίας και προσβλέπουν στον Τσάβες και στον Εβο Μοράλες (και, προφανώς, στον Φιντέλ) προκειμένου να στηρίξουν την επιχειρηματολογία τους. Υπάρχει, ωστόσο, και ένα κατά πολύ ριζοσπαστικότερο κίνημα που λέει καθαρά "όχι, δεν θέλουμε να καταλάβουμε την εξουσία, δεν θέλουμε να διοικούμε άλλους, ο μόνος τρόπος για να γκρεμίσουμε πραγματικά τον καπιταλισμό είναι να το κάνουμε μόνοι μας, εμείς οι ίδιοι να αναλάβουμε τον έλεγχο της δικιάς μας ζωής". Ετσι προέκυψαν το μεγαλειώδες «Ya basta!» ("Φτάνει πια!") των ζαπατίστας και το "Que se vayan todos!" ("Να φύγουν όλοι!") της αργεντινής εξέγερσης.

Δεν είναι τόσο ότι οι ζαπατίστας επινόησαν μια νέα πολιτική της αντίστασης όσο ότι είναι αυτοί που αρθρώνουν με τον πλέον θαυμαστό τρόπο τη νέα αυτή πολιτική που αναβλύζει από παντού. Ναι, πρόκειται για μια νέα πολιτική όχι μόνον αντίστασης, αλλά και εξέγερσης. Και συνάμα μια νέα μορφή πολιτικής εκπροσώπησης που λέει "όχι εκπροσώπηση -εμείς οι ίδιοι θα αποφασίσουμε και θα πράξουμε".
Εξουσία και χρόνος: ο χρόνος είναι το άλλο μείζον διακύβευμα. Το να πεις, δηλαδή, πως δεν θέλουμε να καταλάβουμε την εξουσία σημαίνει ότι δεν θα περιμένουμε να καταλάβουμε την εξουσία, η επανάσταση είναι εδώ και τώρα, η μεταβολή των κοινωνικών σχέσεων είναι εδώ και τώρα. Οι ζαπατίστας, οι ακτήμονες της Βραζιλίας, οι πικετέρος της Αργεντικής δεν ζητούν την άδεια και δεν περιμένουν από κανέναν να κερδίσει τις εκλογές για να αρχίσουν να δημιουργούν έναν άλλο κόσμο, εδώ και τώρα.

* Η ανοιχτή συζήτηση με τον Τζον Χολογουέι θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 1 Μαρτίου στις 7 μ.μ. στο Πολυτεχνείο (αίθουσα ΜΑΧ).

Ευχαριστούμε την ομάδα ΑΛΑΝΑ (Για τις Αντιστάσεις και τα Κινήματα στη Λατινική Αμερική) για τη συνεργασία της στο σημερινό δημοσίευμα."