Law and Order

Διαβάζω:

“Ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, πρώην ισχυρός άνδρας της Siemens, αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές του Στάλτενχαϊμ της Γερμανίας, καταβάλλοντας χρηματική εγγύηση 250.000 ευρώ.

Από την προηγούμενη εβδομάδα, οι δικηγόροι του κ. Χριστοφοράκου ξεκίνησαν διαδικασίες για την αποφυλάκιση του, κάτι που πραγματοποιήθηκε σήμερα, με την απόφαση του Εφετείου της Βαμβέργης.

Το γερμανικό δικαστήριο ανέστειλε την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που έχουν εκδώσει οι ελληνικές αρχές, παρ' όλα αυτά, όμως, η υπόθεση δεν έχει κλείσει.

Από εδώ και στο εξής, ο πρώην μάνατζερ της εταιρείας, που ενεπλάκη σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς των τελευταίων δεκαετιών, θα πρέπει να εμφανίζεται ενώπιον των γερμανικών αρχών ανά τακτά χρονικά διαστήματα.”



Λίγο αργότερα ξαναδιαβάζω:

“Πέντε διαδηλωτές απολογούνται σήμερα ενώπιον του ανακριτή Πειραιά, κατηγορούμενοι για διατάραξη της κοινής ειρήνης σε βαθμό κακουργήματος, βάσει του νόμου που ψηφίστηκε το καλοκαίρι και ποινικοποίησε την κουκούλα, αναβαθμίζοντας τις κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα σε κακουργήματα, με ενδεχόμενο 18μηνης προφυλάκισης μέχρι τη διεξαγωγή της δίκης.

Το Σάββατο 17 Οκτώβρη κατά τη διάρκεια διαδήλωσης αναρχικών/αντιεξουσιαστών στη Νίκαια, ως διαμαρτυρία για το θάνατο του 25χρονου μετανάστη από το Πακιστάν, Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, έπειτα από καταγγελίες για βασανισμό του στο αστυνομικό τμήμα Νίκαιας.

Η πορεία, αποτελούμενη από περίπου 500 άτομα, κινήθηκε μέσα από κεντρικούς δρόμους της Νίκαιας, πέρασε από το σπίτι του δολοφονημένου και κατευθυνόμενη προς το αστυνομικό τμήμα δέχθηκε επίθεση, σε πυκνοκατοικημένο σημείο της περιοχής, από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις με γκλομπς, ασφυξιογόνα χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, υπό τις έντονες αποδοκιμασίες κατοίκων κατά των αστυνομικών. Δύο διαδηλωτές οι οποίοι αποκόπηκαν από τον κύριο όγκο της πορείας λόγω της ασφυξίας από τα χημικά, ξυλοκοπήθηκαν άγρια και προσήχθησαν, ενώ η πορεία ανασυγκροτήθηκε και εξαιτίας των προσαγωγών ένα μεγάλο μέρος των συγκεντρωμένων προχώρησε σε κατάληψη του Δημαρχείου Νίκαιας, με αίτημα την άμεση απελευθέρωση των προσαχθέντων και την περαιτέρω δημοσιοποίηση του θανάτου του μετανάστη. Ανάμεσα στους τραυματίες βρέθηκε και δημοσιογράφος που κάλυπτε τη διαδήλωση, του οποίου αστυνομικοί έσπασαν τα δόντια και ο οποίος αργότερα κατέθεσε σχετική μήνυση.”



και:

“Στη φυλακή βρέθηκαν τα μεσάνυχτα της Τετάρτης (21/10) στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία προσήχθησαν, μετά τα επεισόδια που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια παρουσίασης βιβλίου στα Εξάρχεια. Χρειάστηκε η παρέμβαση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη για να αφεθούν ελεύθεροι.

Σύμφωνα με την αστυνομία ξαφνικά περίπου 30 νεαροί κουκουλοφόροι βγήκαν από την Οδό Λόντουκαι επιτέθηκαν με πέτρες, τούβλα και άλλα αντικείμενα εναντίον 4 αστυνομικών που εκτελούσαν περιπολία στη διασταύρωση των οδών Σόλωνος και Ζωοδόχου Πηγής.

Σε βοήθειά τους έτρεξαν άνδρες της ομάδας Δέλτα και των ΜΑΤ που καταδίωξαν τους νεαρούς, ενώ κάποιοι αστυνομικοί έφτασαν μέχρι το καφέ - βιβλιοπωλείο Φλωράλ στην Οδό Θεμιστοκλέους, όπου γινόταν παρουσίαση του βιβλίου του Χριστόφορου Κάσδαγλη "Η Αριστερά και ο κακός ο λύκος".

Στα γεγονότα αντέδρασαν έντονα οι παρευρισκόμενοι στην παρουσίαση του βιβλίου, και οι αστυνομικοί σε πλήρη άγνοια και σε μια χωρίς λόγο αντίδραση προσήγαγαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση τον συγγραφέα και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαχρήστο, το μέλος του ΣΥΝ Στέλιο Ελληνιάδη και έναν δημοσιογράφο της ΕΡΤ που κατέγραφε τις σκηνές με το κινητό του τηλέφωνο.

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοίδης, αμέσως μόλις πληροφορήθηκε το συμβάν επικοινώνησε με τον κ. Παπαχρήστο και παράλληλα έδωσε εντολή να αφεθούν όλοι ελεύθεροι. Παράλληλα ζήτησε να διερευνηθεί ποιός έδωσε την εντολή για αυτές τις προσαγωγές.”


(Η μπαλακλάβα)

Και σκέφτομαι πως από τη μια μεριά έχουμε έναν άνθρωπο που έκανε μπίζνες με το ελληνικό δημόσιο με συνέπεια να έχουμε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς πολιτικών της μεταπολίτευσης, ο οποίος δικάστηκε στη Γερμανία και αφέθηκε ελεύθερος (καταβάλλοντας ένα εγγυητικό ποσό, «ψίχουλα» σε σχέση με την αμοιβή του), έστω και με περιοριστικά μέτρα, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή μαζί με Έλληνες πολιτικούς που συνεργάστηκαν μαζί του στο σκάνδαλο «Siemens» και από την άλλη έχουμε το ξυλοκόπημα και τη φυλάκιση πολιτών που άσκησαν ένα συνταγματικό τους δικαίωμα. Μια δίκαιη διαμαρτυρία που αφορά το θάνατο ενός μετανάστη που βασανίστηκε μέσα σε αστυνομικό τμήμα. Μια δίκαιη διαμαρτυρία για τη σύλληψη στελεχών πολιτικού κόμματος σε καιρό δημοκρατίας.

Αυτή είναι η αστυνομία δυστυχώς. Υπάρχει για να καταστέλλει. Αποτελεί ένα πειθήνιο όργανο στις διαταγές της εκάστοτε εξουσίας.

Αυτός είναι ο ρόλος της εξουσίας, επίσης δυστυχώς. Θέλει πολίτες ήσυχους και σιωπηλούς. Αν είσαι πρόβατο και κάθεσαι όλη μέρα ανενεργός μπροστά στην τηλεόραση δε θα έχεις κανένα πρόβλημα. Σας το εγγυώμαι.

Αυτός είναι όμως ο ρόλος της δικαιοσύνης? Ποιος είναι ο ρόλος των νόμων? Γιατί υπακούομε στο νόμο?

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις αρχαίες κοινωνίες και αργότερα το Μεσαίωνα, επικρατούσε το δίκιο του αρχηγού τη φυλής, του Μονάρχη, του Φεουδάρχη κλπ. Το δίκιο ενός προσώπου δηλαδή. Το 1215 μ.Χ. όμως, εμφανίζεται ένα λατινικό κείμενο με την ονομασία Magna Carta (Μεγάλο Χαρτί) (Magna Carta Libertatum ή «Μεγάλος Χάρτης των Ελευθεριών» στα Ελληνικά), που «ζητούσε από το Βασιλιά να αποκηρύξει κάποια δικαιώματά του, να σεβαστεί τις νομικές διαδικασίες και να αποδεχτεί ότι θα δεσμεύεται από τους νόμους και προστάτευε δικαιώματα των υπηκόων του Βασιλιά, ιδιαίτερα από την παράνομη φυλάκιση» (μας αναφέρει πολύ εύστοχα η βίκιπαίδεια).


(Η Magna Carta)

Η άνοδος της αστικής τάξης στα χρόνια που ακολούθησαν, οδήγησε τις σύγχρονες κοινωνίες στη δημιουργία γραμμένων κανόνων (νόμων). Ο νόμος, απρόσωπος και ουδέτερος εμφανιζόταν πλέον δημοκρατικός και ισότιμα εφαρμοσμένος έναντι όλων των πολιτών. Ίσχυσε όμως στην πράξη κάτι τέτοιο? Με ελάχιστες εξαιρέσεις, τις περισσότερες φορές επικράτησε ο νόμος του ισχυρού και οι ανίσχυροι, οι φτωχοί, οι ανήσυχοι άνθρωποι που διαμαρτύρονταν στις παράλογες ταγές της εξουσίας, έπεφταν θύματα ξυλοδαρμών, φυλακίζονταν, θανατώνονταν ακριβώς όπως και στις αρχαίες κοινωνίες και το Μεσαίωνα. Η ουδετερότητα του νόμου νομιμοποίησε την αδικία. Οι άνθρωποι δυσκολεύονται πλέον να ενοχοποιήσουν κάποιον όταν αδικούνται, λόγω του ουδέτερου και απρόσωπου νόμου. Ο νόμος συντελεί στη διατήρηση της ανισότητας πλούτου και δύναμης (χαρακτηριστικό των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών), επιβάλλοντας φόρους στις αδύναμες κοινωνικά ομάδες, ελαττώνοντας την ίδια στιγμή τη φορολογία στις μεγάλες επιχειρήσεις με την αιτιολογία ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας ή χορηγώντας τις με υπέρογκα ποσά κλπ κλπ (τα παραδείγματα πολλά και δε θα σταθώ σε αυτόν τον τομέα γιατί θα πλατιάσω).


Οι απλοί άνθρωποι όταν έχουν ένα νομικό πρόβλημα απευθύνονται στους δικηγόρους. Το πρόβλημα με την πλειοψηφία του συγκεκριμένου κλάδου είναι ότι πρωτίστως επιλέγονται με τέτοια κριτήρια που εξασφαλίζεται η συντηρητικότητα τους και δευτερευόντως ενδιαφέρονται περισσότερο για την «επαγγελματικότητα» τους παρά για την απονομή της δικαιοσύνης. Έχει ένα πολύ ωραίο ο χωρίο ο Howard Zinn στις “Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας” όπου ένας φοιτητής νομικής αναφέρει σχετικά:

«Η ουσία της διαδικασίας απόκτησης του επαγγελματσμού είναι ο διαχωρισμός του νόμου από την πολιτική, η εξύψωση της τεχνικής και της επιδεξιότητας πάνω από την εξουσία, η αναζήτηση “ουδέτερων αρχών” και η άρνηση ιδεολογικών σκοπών».


Οι Δικαστές πάλι προέρχονται από «τζάκια» πλουσίων οικογενειών εξασφαλίζοντας έτσι σε ένα μεγάλο ποσοστό ότι δε θα «αδικηθεί» ένας όμοιος τους, ενώ είναι στην πλειοψηφία τους συντηρητικοί και απεχθάνονται κάθε ριζοσπαστική πράξη. Ο Δικαστής είναι εξουσία και τελεί το έργο που κάθε εξουσία έχει αναλάβει. Ελέγχει τους μάρτυρες, τα στοιχεία, την ερμηνεία του ίδιου του νόμου.


Ο πολίτης χωρίς εξουσία ή πλούτο είναι ηττημένος στις περισσότερες περιπτώσεις (ξέρω ότι υπάρχουν δικαστικές υποθέσεις που απλοί πολίτες κέρδισαν υποθέσεις απέναντι σε εταιρείες «μεγαθήρια» αλλά δυστυχώς είναι εξαιρέσεις που δεν αποτελούν τον κανόνα, ενώ υπάρχει και μια λογική εξήγηση που αφορά αυτές τις εξαιρέσεις που ίσως τις συζητήσουμε αν θέλετε στο σχολιασμό του κειμένου).

Γιατί?

Επειδή οι μηχανισμοί είναι γνωστοί. Οι έχοντες, ελέγχουν τα μέσα επικοινωνίας, χρηματοδοτούν το κράτος, αγοράζουν αλλά και πουλάνε τους πολιτικούς υποψήφιους. Είναι μια «δίκαιη» ανταλλαγή (για αυτούς).

Η ανυπακοή στο νόμο γεννά πολλές φορές στους ανθρώπους το φόβο ότι θα επικρατήσει χάος και αναρχία. Το νόμος και τάξη (LAW & ORDER) βασίζεται ακριβώς πάνω σε αυτό το φόβο. Η τυφλή υποταγή στο νόμο οδηγεί τελικά στην εφαρμογή της πραγματικής δικαιοσύνης? Σίγουρα η εφαρμογή του νόμου έχει θετικά αποτελέσματα απέναντι στην τάξη (αναφέρομαι στην πρακτική εφαρμογή της τάξης και όχι στο τι σημαίνει αυτό για τους πολίτες μια χώρας). Τι γίνεται όμως με το νόμο = δικαιοσύνη? Προσωπικά βλέπω το νόμο ως ένα μέσο και τίποτα παραπάνω. Η ίδια η ζωή και η ελευθερία των πολιτών είναι ο σκοπός. Τι γίνεται όταν μια πολιτεία δεν εξασφαλίζει δικαιοσύνη στους πολίτες της παρά μόνο την εφαρμογή της τάξης? Είναι χρέος των πολιτών να την αλλάξουν? Επιστρέφω στο γνωστό φόβο. Η ίδια ιστορία μας δίδαξε ότι η ανυπακοή στο νόμο αποτέλεσε εφαλτήριο σημαντικών αλλαγών που αφορούσε κυρίως κοινωνικά δικαιώματα (οι γυναίκες από το νόμο δεν είχαν δικαίωμα ψήφου αντέδρασαν και δικαιώθηκαν, οι αφροαμερικάνοι ήταν δούλοι από το νόμο αντέδρασαν και επίσης δικαιώθηκαν και άλλα πολλά παραδείγματα). Ο φόβος ότι οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες, το μποϋκοτάζ της εργασίας (δεν αναφέρομαι σε κρούσματα βίας τα οποία καταδικάζω) θα οδηγήσει σε ανομία και χάος είναι αβάσιμος. Πάλι δανειζόμενος ιστορικά γεγονότα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η πολιτική ανυπακοή οδηγεί σε ένα υγιή επανακαθορισμό των κοινωνικών τάξεων με προσανατολισμό τη δικαιοσύνη και την ανάγκη για ισότητα (ευκαιριών, δικαιοσύνης κλπ κλπ). Η ιστορία επίσης μας δίδαξε ότι η εφαρμογή του περίφημου Law & Order οδήγησε πολλές φορές την ανθρωπότητα στον πόλεμο, στη βία κλπ. Ο Χίτλερ, ο Bush και άλλοι πολλοί τύραννοι χρησιμοποίησαν αυτή την επωδό για να πείσουν τα πλήθη για τα οφέλη του Νόμος και Τάξη.

Για να μην παρεξηγηθώ, δε θεωρώ όλους τους νόμους άχρηστους. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις φόνων, βιασμών, υποθέσεις παιδεραστίας κλπ που και απαραίτητος είναι ο νόμος και σε πολλές περιπτώσεις εφαρμόζεται (όπως εφαρμόζεται τέλος πάντων). Δεν προτείνεται με λίγα λόγια η ανυπακοή σε ΟΛΟΥΣ τους νόμους αλλά η άρνηση της τυφλής υποταγής σε αυτούς.

Εκείνο που προσδοκώ, γράφοντας ότι γράφοντας είναι να προβληματιστούμε, με γνώμονα κυρίως την ηθική, αν νόμος συνεπάγεται και δικαιοσύνη που είναι και το προκείμενο. Να μπορέσουμε να διαχωρίσουμε τον καλό νόμο από τον κακό νόμο. Τον δίκαιο από τον άδικο νόμο.

Προσδοκώ επίσης και στην πολιτική ανυπακοή. Στην εξάλειψη των γνωστών φόβων όχι με ψυχολογικά κριτήρια αλλά κυρίως ηθικά (και πάλι). Είναι χρέος μας προς τις νέες γενιές να δημιουργήσουμε πρότυπα. Πρότυπα ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων κλπ. Είναι σίγουρα προτιμότερη από τη ζωή του Ιβάν Ίλιτς του ήρωα του Τολστόι από το «Ο Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» που ευρισκόμενος στο κρεβάτι του θανάτου λίγο πριν το τέλος του, όντας πετυχημένος δικαστής και άνθρωπος που έζησε όλη του τη ζωή υπηρετώντας το νόμο και το «σωστό», αναρωτιέται: «Ίσως δεν έζησα όπως θα έπρεπε…Αλλά πως γίνεται αυτό, αφού έκανα τα πάντα σωστά?..»

Υ.Γ. «Δανείστηκα» πολλές πληροφορίες κυρίως για το αμερικάνικο δικαστικό σύστημα από την πλούσια βιβλιογραφία των Howard Zinn και Noam Chomsky, των οποίων ο τρόπος σκέψης με έχει σαφέστατα επηρεάσει.

Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία

Η αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση εμφανίστηκε τον 17ο και 18ο αιώνα, όταν και η μεσαία τάξη (έμποροι, βιοτέχνες κλπ που μετακινιόντουσαν στις μεγάλες πόλεις) αμφισβήτησε την κυριαρχία των Βασιλιάδων και των Φεουδαρχών. Ο Τζον Λοκ (John Locke, 1632 - 1704) [1] ήταν ένας από τους εκφραστές του νέου αυτού τρόπου σκέψης. Ο Λοκ έκανε αναφορά στα πλεονεκτήματα του αντιπροσωπευτικού τρόπου διακυβέρνησης, σύμφωνα με τα οποία η κοινότητα είναι πρόθυμη να επιλέξει ανθρώπους που θα την εκπροσωπούν ώστε να υπάρχει περισσότερη τάξη και ασφάλεια για τη ζωή, την ελευθερία και την ιδιοκτησία. Στη αρχαία χρόνια, όταν οι άνθρωποι βρίσκονταν στη φύση, αναφέρει ο Άγγλος φιλόσοφος, τα πήγαιναν αρκετά καλά, αλλά αυτό διαταράχθηκε από την επαφή τους με τα χρήματα και το εμπόριο, γεννώντας την απληστία και τη διαφθορά. Αργότερα, όταν ήλθε η μοναρχία, οι Βασιλείς συμπεριφερόταν σαν να ήταν στη φύση και δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για την κοινότητα. Έτσι, ήταν απαραίτητη η δημιουργία κανόνων (νόμων), γραμμένων από ανθρώπους (δικαστές) και μια κοινωνία που θα επιθυμούσε την αντιπροσώπευση της από τους εκπροσώπους του στη νομοθετική βουλή. Η βουλή ως ανώτερη εξουσία θα έπρεπε να συμμορφώνεται με τους όρους του «κοινωνικού συμβολαίου» ανάμεσα στα συμβαλλόμενα μέρη (λαός – εξουσία) και να προάγει την ασφάλεια, την ειρήνη και το κοινό καλό, ενώ αν η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση παραβίαζε αυτό το συμβόλαιο, τότε θα ήταν δικαιολογημένη η όποια εξέγερση από την πλευρά του λαού. Η πολιτική φιλοσοφία του Άγγλου φιλόσοφου, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την Αμερικανική Επανάσταση, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, την Γαλλική Επανάσταση καθώς και το πρώτο Σύνταγμα της Γαλλίας και τα Συντάγματα των περισσοτέρων φιλελευθέρων κρατών (μας αναφέρει η βίκιπαίδεια).



Όλα ωραία και καλά έως εδώ. Αλλά ήταν έτσι τα πράγματα και στην πράξη? Γιατί οι απόψεις του Λοκ, προϋπόθεταν μια κοινότητα που τα μέλη της συμφωνούσαν καθολικά στην αντιπροσώπευση τους από πολιτικούς σε μια συνταγματική βουλή. Η καθολικότητα αυτή όμως δεν υπήρξε ποτέ στην πράξη. Τόσο στην Αγγλία, όσο και στην Αμερική (και στον υπόλοιπο κόσμο αργότερα) υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί και οι τελευταίοι δεν ήταν σε θέση να υπογράψουν το κοινωνικό συμβόλαιο με ίσους όρους με τους πλούσιους. Θεωρητικά λοιπόν η ελευθερία και η ιδιοκτησία προστατευόταν από το Σύνταγμα, αλλά στην πράξη, αυτό που προστατευόταν ήταν η ελευθερία και η ιδιοκτησία των ισχυρών. Ο Howard Zinn [2] μας δίνει ένα πολύ ωραίο παράδειγμα που έχει να κάνει με το Αμερικάνικο Σύνταγμα:

«…τη δεκαετία του 1660, του ανατέθηκε (του Λοκ) η εργασία της συγγραφής ενός συντάγματος για τις δύο Καρολίνες (ακόμη η Βόρεια και η Νότια ήταν μία). Το σύνταγμα του οργάνωσε ένα φεουδαρχικό σύστημα, στο οποίο οκτώ βαρόνοι θα είχαν στην ιδιοκτησία τους το 40% της γης• ένας απ’ αυτούς τους βαρόνους θα ήταν κυβερνήτης. Το σύνταγμα του Λοκ περιείχε επίσης και αυτήν τη δήλωση: “κάθε ελεύθερος άνθρωπος της Καρολίνας θα έχει απόλυτη εξουσία πάνω στους νέγρους σκλάβους του…”».

Οι λευκοί ήταν ευγνώμονες για την «ελευθερία» τους την ίδια στιγμή που συμπολίτες τους ήταν «ιδιοκτησία» τους. Οι αμερικανοί επαναστάτες είχαν ανατρέψει τη μοναρχία και είχαν εγκαταστήσει μια «δημοκρατική» κυβέρνηση με λαϊκή υποστήριξη που θα αντιπροσώπευε όμως τα συμφέροντα των πλουσίων. Στη σύνταξη του αμερικάνικου συντάγματος δε συμμετείχαν οι αφρομερικάνοι, οι γυναίκες (ο μισός πληθυσμός), οι ινδιάνοι και οι λευκοί χωρίς περιουσία (πάνω από το 80% του πληθυσμού). Σημειωτέον ότι τόσο οι αφρομερικάνοι, όσο και οι ινδιάνοι είχαν πολεμήσει στο πλευρό των λευκών για την «ελευθερία». Ο Howard Zinn μας δίνει περισσότερα στοιχεία, αναφέροντας μας ότι η βουλή της Μασαχουσέτης μοίραζε χρηματικές αμοιβές του στυλ: «..για κάθε σκαλπ αρσενικού Ινδιάνου…σαράντα λίρες. Για κάθε σκαλπ θηλυκού ή αρσενικού κάτω από την ηλικία των δώδεκα ετών…..είκοσι λίρες».



Μπορεί από την Αμερικάνικη Επανάσταση και τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας των πλουσίων μέχρι τη σημερινή εποχή να κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι παγκοσμίως αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι ναι μεν η αντιπροσωπευτική δημοκρατία μπορεί να προωθήσει ορισμένες μεταρρυθμίσεις με σκοπό την πρόοδο, αλλά κυρίως, χρησιμοποιείται από τους ισχυρούς του κόσμου, όπου με ένα δημοκρατικό προσωπείο ελέγχουν την κοινωνία και θέτουν φραγμούς σε κάθε απαίτηση που απειλεί τα συμφέροντα τους. Μεταρρυθμίσεις που είναι «κερδισμένες» με το αίμα και τον αγώνα απλών ανθρώπων που οι κινητοποιήσεις τους ανάγκασαν την πλουτοκρατία να ενδώσει σε μέτρα που υπό άλλες συνθήκες δε θα παραχωρούσε.

Ο Φρέντερικ Ντάγκλας σε μια ομιλία του το 1857 τόνισε σχετικά:

«…Ολόκληρη η ιστορία της προόδους της ανθρώπινης ελευθερίας δείχνει ότι όλες οι παραχωρήσεις που έγιναν προς όφελος της μέχρι τώρα έγιναν με αγώνες…Χωρίς αγώνες δεν υπάρχει πρόοδος. Εκείνοι που λένε ότι υποστηρίζουν την ελευθερία και, παρόλα αυτά, απορρίπτουν την αγωνιστική δράση είναι άνθρωποι που θέλουν να θερίσουν χωρίς να σπείρουν. Θέλουν βροχή χωρίς κεραυνούς και αστραπές. Θέλουν ωκεανό χωρίς τον τρομακτικό βρυχηθμό των κυμάτων του. Ο αγώνας μπορεί να πνευματικός ή και σωματικός. Μπορεί να είναι και τα δύο, αλλά πρέπει να είναι αγώνας. Η εξουσία δεν παραχωρεί τίποτα χωρίς απαίτηση. Δεν το έκανε ποτέ και δε θα το κάνει ποτέ..».



Πόσες φορές απλοί πολίτες δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά άσκηση του συνταγματικού τους δικαιώματος να διαμαρτυρηθούν, να διαδηλώσουν, να συγκεντρωθούν, να μιλήσουν δημόσια, να μποϋκοτάρουν την εργασία τους κλπ και κυνηγήθηκαν, χτυπήθηκαν, φυλακίστηκαν κλπ από τα όργανα δημοσίας τάξης, τα όργανα καταστολής της εξουσίας μετά από εντολή της φυσικά.

Ο Ζαν Ζακ Ρουσώ (Jean Jacques Rousseau, 1712-1778), [3] στο κοινωνικό του συμβόλαιο αναφέρει ότι η αρχή της αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης είναι ελαττωματική, ενώ ο ίδιος αναζητούσε μια πιο άμεση δημοκρατία όπου η «πλειοψηφία» των πλουσίων δε θα μπορούσε να σπρώξει την πλειοψηφία των φτωχών και ανήμπορων στη δουλεία ή στην ένδεια. Ο Ρουσώ προβληματίστηκε πριν 3 σχεδόν αιώνες για κάτι που μας απασχολεί σήμερα. Τότε, η μετάβαση από τη μοναρχία στην αντιπροσωπευτικού τύπου διακυβέρνηση ήταν ένα τεράστιο άλμα αναμφισβήτητα, μια πρόοδος σαφώς προτιμότερη από τη δικτατορία. Πάραυτα, ενέχει σημαντικά προβλήματα. Οι αντιπρόσωποι του λαού, δε μπορούν να τον αντιπροσωπεύσουν γιατί έχουν την τάση να δημιουργούν μια ειδική ελίτ, αποκτούν προνόμια που μειώνουν το όποιο αίσθημα ευθύνης νιώθουν απέναντι σε αυτούς που χρωστούν την ύπαρξη τους, ενώ οι απλοί πολίτες χάνουν τη δύναμη τους μέσα από τα «φίλτρα» του αντιπροσωπευτικού συστήματος. Οι εκλεγμένοι αναπτύσσουν ικανότητες και επιδεξιότητες που αφορούν τη ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ τους και μόνο, ενώ αναλώνουν περισσότερο χρόνο σε συζητήσεις με ομοίους τους παρά με τους εκλογείς τους. Συνιστούν ένα κλειστό κλαμπ που ο Ρόμπερτ Μίχελς αποκάλεσε «συμβόλαιο αμοιβαίας ασφάλειας» απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία. Οι εκλεγμένοι, χρειάζονται χρήματα για την εκλογή τους. Χρήματα που ξοδεύονται για την αγορά υλικού, τηλεοπτικού χρόνου κλπ για να διαφημίσουν την εικόνα τους. Κάποιοι αναλαμβάνουν την κάλυψη αυτών των τεράστιων εξόδων όχι με ανιδιοτέλεια. Ο εκλεγμένος, έχει υποχρέωση να «ανταποδώσει» στους χρηματοδότες του.

Οι άνθρωποι που είναι στην εξουσία και όσοι διαθέτουν τον πλούτο σήμερα δεν επιθυμούν την αλλαγή του συστήματος για ευνόητους λόγους. Κανείς τους δεν επιθυμεί την απεμπόληση κυρίαρχων δικαιωμάτων που «κέρδισαν» ξεγελώντας το λαό με πρόσχημα ένα δημοκρατικό προσωπείο.

Μια άμεση δημοκρατία θα ήταν μια λύση. Ήδη μικρές ομάδες ανθρώπων συγκεντρώνονται, συζητούν, συμφωνούν ή διαφωνούν και λειτουργούν δημοκρατικά λαμβάνοντας αποφάσεις για διάφορα θέματα. Δείτε τις οικολογικές οργανώσεις, τους διάφορους ακτιβιστές, τις εξωκοινοβουλευτικές πολιτικές ομάδες, κλπ κλπ. Γιατί να μη γίνει κάτι ανάλογο και σε πραγματικό πολιτικό επίπεδο αναγνωρίζοντας τόσο τα φυσικά εμπόδια, όσο και τα όποια πρακτικά προβλήματα προκύπτουν από μια τέτοια γενναία απόφαση που είναι σίγουρα προτιμότερη από την έσχατη λύση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που εφαρμόζεται ανεπιτυχώς έως τώρα. Όσο δε θα προχωράμε σε μια τέτοια λύση, τόσο οι έχοντες σε αυτόν τον κόσμο θα κυριαρχούν σε κάθε διαδικασία ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν.

Κλείνοντας το «σεντόνι» μου (είχα να γράψω εξάλλου κοντά δύο μήνες ο τεμπέλης), σας υπενθυμίζω αυτό που διαβάζουμε συχνά στους τοίχους:

ΑΝ Η ΨΗΦΟΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ


[1] Άγγλος φιλόσοφος και κύριος αντιπρόσωπος του αγγλικού κινήματος του εμπειρισμού. Μαζί με τον Ντέιβιντ Χιουμ (1711-1776) και τον Τζώρτζ Μπέρκλεϋ (1684-1753) σχηματίζει το τρίπτυχο των φιλοσόφων του αγγλικού Διαφωτισμού και του επερχόμενου εμπειρισμού. (από βίκιπαίδεια)

[2] Αμερικανοεβραίος Ακαδημαϊκός, Ιστορικός, Πολιτικός στοχαστής, θεατρικός συγγραφέας (Ο Μαρξ στο Σόχο), ηλικίας 87 ετών παρακαλώ, αναρχομαρξιστής, με πλούσιο βιβλιογραφικό έργο υλικό εκ του οποίου άντλησα πληροφορίες και κυρίως από τα έργα του «Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας» και «Η Ιστορία του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής», τα οποία σας τα συνιστώ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ.

[3] Ελβετός φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός θεωρητικός, και αυτοδίδακτος συνθέτης στην περίοδο του Διαφωτισμού. Οι πολιτικές ιδέες του Ρουσσώ επηρέασαν τη γαλλική επανάσταση, την ανάπτυξη της κομμουνιστικής και σοσιαλιστικής θεωρίας, και την ιδεολογία του εθνικισμού. (από βίκιπαίδεια επίσης)

Φωτός: Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από τη βίκιπαίδεια (Ελληνική και Αγγλική)

Οι Μικροί Πρίγκιπες και οι Μεγάλοι Υπήκοοί τους

Δε συνηθίζω να «εκθέτω» την προσωπική μου ζωή μέσω αυτού χώρου, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που κρίνω ως άξια αναφοράς. Αφορμή για αυτή την ανάρτηση αποτέλεσε μια δημοσίευση της αγαπητής (συγνώμη για τη ρουφιανιά) Συνοδοιπόρος* σχετικά με τα παιδιά μας.



Για να σας βάλω στο κλίμα χωρίς να σας κουράσω, η συζήτηση μας κινήθηκε γύρω από το πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά τον κόσμο. Ανέφερε η Συνοδοιπόρος ένα προσωπικό παράδειγμα, απάντησα εγώ με ένα «δικό» μου (ζητώ συγνώμη από τα παιδιά μου για την αυθαίρετη καπηλεία) και «πήγε λέγοντας».

Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παιδιών θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της ανάρτησης, για τον οποίο πολλά έχουν γραφτεί και πολλά θα γραφτούν. Είναι ένα κόσμος που πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να "φθονεί".


Αυτή την εποχή, τα τέκνα μου γνωρίζουν τη λογοτεχνία και επειδή είχαν συνηθίσει να τους διαβάζω διάφορα παραμύθια τα βράδια, «μαζεύω» (πραγματικό παιδομάζωμα) και τους τρεις μπόμπιρες, παίρνω στα χέρια μου τον "Μικρό Πρίγκιπα" και του «δίνω και καταλαβαίνει». Μια κάνω τον Πιλότο, μια το γεροσοφό Βασιλιά, την άλλη το άνθος κλπ κλπ και αυτά το απολαμβάνουν. Στα μάτια τους καθρεπτίζεται η ψυχή τους. Η διάθεση, η λαχτάρα να εξερευνήσουν και να μάθουν τον κόσμο. Η ευαισθησία που επιδεικνύουν (δακρύζουν πχ με το μικρό άνθος στον αστεροειδή του Μικρού Πρίγκιπα) κλπ κλπ είναι αξιομνημόνευτη και αξιοπερίεργη για ένα μεγάλο. Τι να μας πουν τα συναισθήματα; Ο κόσμος της λογικής τα έχει καλύψει, τα έχει απονευρώσει όλα. Αλλά όχι μόνο. Και οι ρυθμοί της σύγχρονης ζωής. Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε για να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι πραγματικά ζούμε μόλις σταματάμε. Τότε, εν ηρεμία φιλοσοφούμε, γνωρίζουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους άλλους. Τότε ερωτευόμαστε. Τότε ενεργοποιούμαστε κοινωνικά. Τις υπόλοιπες φορές απλά παίζουμε ένα παιχνίδι με τον πανδαμάτωρ χρόνο. Μη ρωτήσετε ποιος είναι ο ηττημένος. Το λέει η ίδια η λέξη. Πανδαμάτωρ είναι ο χρόνος που η επίδραση του είναι καταλυτική. Ο απόλυτος (θηριο) δαμαστής.



Αλλά το θέμα μας είναι τα παιδιά ΣΥΓΝΩΜΗ.



Βλέποντας τα, σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να μπορώ να αφουγκράζομαι τον κόσμο έτσι. Απλοϊκά μεν, ευαίσθητα δε. Είναι μάθημα ζωής για έναν μεγάλο ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο ένα παιδί. Τα κοιτώ και σκέφτομαι πως είμαι ένας ημιμαθής ξερόλας. Ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί πολύ τη λογική του (ή έτσι νομίζει) και τις γνώσεις του (επίσης έτσι νομίζει) και πολύ λίγο τα συναισθήματα που τον λούζουν καθημερινά με τη δικαιολογία της έλλειψης χρόνου ή των μεγαλεπήβολων σχεδίων (τα νεκροταφεία είναι γεμάτα ανθρώπους με μεγαλεπήβολα σχέδια). Μεγάλο μάθημα, ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ.



Μικρός Πρίγκιπας: "Αχ αυτοί οι μεγάλοι, αντιλαμβάνονται τον κόσμο μόνο με αριθμούς".

"Μπαμπά πόσο ακόμη θα μας διαβάσεις; Θα μας διαβάσεις μέχρι που επισκέπτεται τον επόμενο αστεροειδή; τι απέγινε το άνθος;"

"Θα σας διαβάσω......μέχρι τη σελίδα....41"

;-)

* Το blog της Συνοδοιπόρος είναι ένα θαυμάσιο blog (επισκεφτείτε το και θα καταλάβετε το γιατί) στο οποίο μπορεί να μη σχολιάζω όσες φορές θα ήθελα, αλλά επισκέπτομαι σχεδόν καθημερινά. Ζητώ συγνώμη από ΟΛΟΥΣ τους συνbloggers (sic!!!) που δεν έχω στο ιστολόγιο μου το Blogs I Follow. Θα οδηγηθώ και εγώ στη δημιουργία μιας αντίστοιχης λίστας για κοινωνικούς κυρίως λόγους αλλά και για λόγους ευγένειας. Δε θα παρεξηγήσω δε, κανέναν που θα αποφασίσει να μην «με» έχει στη «λίστα» του. ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ. Τα blogs που πραγματικά διαβάζω είναι αυτά που κατά καιρούς κάνω αναφορά.

Πόσο αξίζει η ζωή ενός εργάτη;

Διαβάζω στα χθεσινά νέα:

“Τριανταπεντάχρονη εργάτρια έχασε τη ζωή της, ενώ τουλάχιστον άλλα δέκα άτομα διακομίστηκαν με αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο Κοζάνης, από διαρροή μεγάλης ποσότητας αμμωνίας που σημειώθηκε σε εργοστάσιο παραγωγής προϊόντων ζύμης.

Η άτυχη εργάτρια δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί έγκαιρα από το σημείο της διαρροής και έχασε τη ζωή της. Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι μεταφέρθηκαν με ασθενοφόρα και αυτοκίνητα στο «Μαμάτσειο» νοσοκομείο, ενώ το εργοστάσιο, που απασχολεί 100 περίπου άτομα, εκκενώθηκε.”

και λίγες μέρες πριν:

“Ένας 36χρονος εργαζόμενος στο εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα απανθρακώθηκε και τρεις συνάδελφοί του τραυματίστηκαν ελαφρά, σε εργατικό ατύχημα στην υψικάμινο του εργοστασίου.

Οι τρεις τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Λαμίας.

Το τραγικό γεγονός δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο στη Λάρκο και θεωρείται αποτέλεσμα των άσχημων συνθηκών εργασίας και της έλλειψης στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας των εργαζομένων.”

και:

“Σοβαρό εργατικό ατύχημα σημειώθηκε γύρω στις 12 το μεσημέρι της Τρίτης στο εργοτάξιο κατασκευής του Βιοτεχνικού Πάρκου της Πάτρας, με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό ενός 40χρονου εργάτη, πατέρα δύο ανήλικων παιδιών, ο οποίος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο ΠΓΝΠΤ”

(Πηγή: ΑΠΕ)

και, και, και, και, και………
(τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά, απλά οι ενδείξεις αγνοούνται σκοπίμως)

και αναρωτιέμαι…..

ΠΟΣΟ ΑΞΙΖΕΙ Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗ;

Όσο ένα Cohibas ενός χοντρού καπιταλιστή; Όσα τα καύσιμα μισού μιλίου του γιοτ του; 1/100000000000 της εξαγοράς ενός δημοσιογράφου ή ενός πολιτικού; Όσο μια αστακομακαρονάδα ή μια ομπρέλα με τα παρελκόμενα στην Ψαρρού; Όσο ένα δαχτυλίδι στην ερωμένη του κλπ κλπ (ε βάλτε και εσείς τη φαντασία να «δουλέψει», δεν είναι και δύσκολο);

Νομίζετε ότι κάνω πλάκα;

Στην Ελλάδα των Βλαστών, των σκανδάλων και της μίζας, των διεφθαρμένων πολιτικών κυβερνώντων αλλά και αντιπολιτευομένων (πριν λίγες μέρες όλοι θαυμάσαμε τη βίλα του πρώην υπουργού στη Σύρο), των επιδημιών εθελούσιας εξόδου (νέο φρούτο - μαλάκες έχουμε επιδημία φτώχειας και δεν έχετε πάρει ένα μέτρο προστασίας), στην Ελλάδα που δεύτερο της μέλημα (πρώτο είναι η κονόμα είπαμε) είναι να δημιουργήσει νέα Γκουαντανάμο για τους μετανάστες, να ενισχύσει την αστυνομία της όχι για προστασία αλλά για καταστολή (τώρα καταλαβαίνω γιατί η νέα επιδημία ονομάστηκε και γρίπη των χοίρων), στην Ελλάδα που τρίτο της μέλημα (πρώτο είναι η κονόμα είπαμε) είναι η καταστρατήγηση των ατομικών ελευθεριών (προχθές, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, έκρινε ως αντισυνταγματική τη νομοθετική τροπολογία για τη χρήση καμερών που «πέρασε» η κυβέρνηση), στην Ελλάδα που αντί να προσβλέπει στην προστασία και την ευημερία του κοινωνικού ΣΥΝΟΛΟΥ (νοσοκομεία, ερευνητικά κέντρα, σχολεία, κλπ), η εφαρμογή στοιχειωδών μέτρων προστασίας της σωματικής ακεραιότητας των εργατών της, θεωρείται πολυτέλεια. Συγνώμη λάθος. ΟΥΔΕΙΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ.

ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ, καθώς το κύριο μέλημα ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων που είχαμε έως τώρα (άντε να εξαιρέσω την πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου όχι τόσο για την αποτελεσματικότητα της όσο για τη διάθεση της) είναι η προστασία και η ευημερία των ΛΙΓΩΝ.

Γιατί;

Γιατί έχουμε ολιγαρχική δημοκρατία. Και η πλάκα είναι με τη δική μας αρωγή. Συγνώμη, αλλά ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ όσες Καρέτα-Καρέτα και να σώσουμε, όσες φορές και να σβήσουμε τα φώτα μας ή να πλυθούμε με λίγο νερό. Καλή η ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης αλλά αναρωτηθείτε και λίγο γιατί τα «μέσα» δεν προπαγάνδισαν ΠΟΤΕ μια αντίστοιχη ανάπτυξη κοινωνικής συνείδησης; Οικοφοβικοί όλου του κόσμου ενωθείτε. Ξοδέψτε λιγότερο νερό αλλά «σώστε» και καμιά ανθρώπινη ζωή. Γιατί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση «σκοτώνετε» μυριάδες.

Όπως έχω ξαναγράψει, ξέρετε τώρα τι θα γίνει.

Θα μπει το μαχαίρι βαθιά στο κόκαλο. Τόσο βαθιά που – όπως πολύ σωστά λέει και ο Λαζόπουλος – πιστεύω πως η χώρα μας δεν έχει κόκαλο πλέον.

Ω τι κόσμος Μπαμπά!!

«Ισραηλινοί στρατιώτες ανέφεραν ότι κατά την εισβολή τους τον Ιανουάριο στη Γάζα είχαν διαταγές να πυροβολούν αδιακρίτως, χωρίς να ενδιαφέρονται εάν απέναντί τους ήταν άμαχοι ή παλαιστίνιοι μαχητές.

Οι καταγγελίες, από περίπου 26 στρατιώτες, έγιναν από την οργάνωση "Break the Silence" ("Σπάστε τη σιωπή") εγγράφως και σε μορφή βίντεο τονίζοντας ότι στόχος του στρατού των Ισραηλινών ήταν να ελαχιστοποιήσει τις απώλειές του, διασφαλίζοντας παράλληλα την επιδοκιμασία της κοινής γνώμης.

Το Ισραήλ, πάντως, αρνείται επισήμως ότι προέβη σε εκτέλεση αμάχων και καταδίκασε την αναφορά, θεωρώντας την ως "φήμες".

Οι καταγγελίες της οργάνωσης "Break the Silence" ταυτίζονται με αυτές των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σύμφωνα με τις οποίες, τα χτυπήματα των Ισραηλινών στη Γάζα ήταν αδιάκριτα. "Καλύτερα να χτυπήσετε έναν αθώο, παρά να διστάσετε να χτυπήσετε τον εχθρό" ανέφερε χαρακτηριστικά στρατιώτης.

Εν τω μεταξύ, μία ερευνητική ομάδα εξουσιοδοτημένη από την Αραβική Ένωση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την παραπομπή του ισραηλινού στρατού για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, θεωρώντας ότι "και η πολιτική ηγεσία του Ισραήλ είναι υπεύθυνη γι' αυτά."»

Πηγή: BBC

Η εφαρμογή επιλεκτικής δικαιοσύνης από την πλευρά του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και των αρμόδιων οργάνων της, αλλά και άλλων «οργανισμών» που εστιάζουν σε θέματα επιβολής της δικαιοσύνης, δε μπορούν παρά να «γεννούν» αντίποινα. Ο κόσμος θα έχει αλλάξει προς το καλύτερο όταν ΜΙΑ……μόνο ΜΙΑ….φορά, οι ηγέτες των ΗΠΑ (και της αδελφής Βρετανίας) και του Ισραήλ καταδικαστούν για εγκλήματα πολέμου όπως επιλεκτικά εκδιώχθηκαν και καταδικάστηκαν ηγέτες άλλων χωρών μη φίλα προσκείμενες στους παγκόσμιους χωροφύλακες.

Υ.Γ. Οι εικόνες είναι από έκθεση comic με θέμα τη Γάζα. Αξίζει κάποια στιγμή να της παραθέσω ΟΛΕΣ (έχω κάνει απλώς μια μικρή επιλογή) γιατί είναι φοβερά εμπνευσμένες δουλειές από το δράμα – δυστυχώς – αυτού του λαού (που δεν είναι ο μόνος).

Η αρχή και το τέλος

Η δημιουργία του κόσμου* (και πιθανότατα και η καταστροφή του αλλά αυτό είναι άλλο «κεφάλαιο»):


Περί ανισότητας** (το "τέλος" του κόσμου....):



" ...Ο πρώτος που περιέφραξε ένα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει, αυτό είναι δικό μου... αυτός είναι ο πραγματικός ιδρυτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα, πόσους πολέμους, πόσους φόνους, πόσες αθλιότητες και από πόσα αίσχη θα είχε απαλλάξει το ανθρώπινο γένος, αυτός που βγάζοντας τους πασσάλους ή μπαζώνοντας το χαντάκι, είχε φωνάξει στους συνανθρώπους του: προσοχή, μην ακούτε αυτόν τον απατεώνα! Είστε χαμένοι αν ξεχάσετε πώς οι καρποί ανήκουν σε όλους και πώς η γη δεν ανήκει σε κανέναν... "

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και παρόλο που ήθελα να μιλήσω για donuts, για τον Michael και άλλα θέματα της επικαιρότητας.


* έργο του Gustave Courbet (1819-1877), "L’Origine du monde".

** Jean-Jacques Rousseau (1712–1778), "Discourse on Inequality" (1754), δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1755 στην Ολλανδία.


Υ.Γ. Πρώτη φορά κατάφερα να "ενσωματώσω" σε μία μου δημοσίευση δύο μου, καίριες "ανησυχίες". :-)

πφ.......πολιτικοί παιδί μου

Αποχή (η) 1. (α) η συνειδητή αποφυγή ενός πράγματος (αν δε μπορείς να το αποφύγεις, χαλάρωσε για να το απολαύσεις), το να μην υποκύπτει (ποτέ μην κύπτεις μπροστά σε ένα πολιτικό ποτέ δε ξέρεις…..ξέρεις τι είναι να πέσει πάνω σου π.χ. ο Πάγκαλος;) κανείς σε πειρασμούς (μη χαίρεσαι, διάβασε παρακάτω): ~ από κρέας / οινοπνευματώδη (δε σας τα είπα;) (β) (ειδικότ.) η συνειδητή αποφυγή κάθε σεξουαλικής δραστηριότητας (από εμάς, όχι από αυτούς): μερικοί πιστεύουν ότι είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης του AIDS (κολλάς Aids από ψηφοφορία; Ναι, αν μπερδέψεις τις σχισμές) (γ) η συνειδητή αποφυγή απολαύσεων (χαχαχαχα, μου αρέσουν οι χωρατζήδες), η εγκράτεια (καλά από δαύτη να δεις) που αποσκοπεί στη γαλήνη της ψυχής (ναι και στην αγάπη και γύρνα το μάγουλο σου και πλύνε και τον κώλο σου καλού κακού) και τη νηφαλιότητα του πνεύματος (Ο Πατήρ και ο Υιός, α ρε Μπάμπι πόσο μπροστά είσαι; ) 2. (α) η συνειδητή άρνηση συμμετοχής κάποιου σε συλλογική δραστηριότητα: ~ από συζήτηση / ψηφοφορία / την πολιτική (β) η εκούσια κύρια άρνηση των εκλογέων να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα: σε αυτές τις εκλογές (γ) η άρνηση συμμετοχής στα μαθήματα ως έκφραση διαμαρτυρίας (προσπάθησα να μην το καβλαντίσω, ήμουν σοβαρός) 3. το σημείο του βυθού όπου τελειώνει ένας βράχος ή μια πλάκα και αρχίζει αμμώδης ή χαλικιώδης βυθός (το πιάσατε το υπονούμενο ε; Scuba Diving με μια πέτρα….στο λαιμό).

Κάλπη (η) το (συνήθως ξύλινο, καλά μην ορκίζεσαι) κιβώτιο, μέσα στο οποίο ρίχνουν τα ψηφοδέλτια τους οι ψηφοφόροι (το κουτί της Πανδώρας…….εσύ ρίχνεις στην αρχή και μετά σου «ρίχνουν» αυτοί….συνήθως στα αυτιά λένε, αλλά νεότερες επιστημονικές έρευνες υποστηρίζουν ότι στοχεύουν πιο χαμηλά).

Μπανανία (η) (υποτιμ) τριτοκοσμική κυρ. χώρα, δικτατορία ή κατ’ επίφαση δημοκρατία (πόσα ξέρεις, πόσα ξέρεις), με εκτεταμένη επέμβαση του ξένου παράγοντα στα εσωτερικά της (πόσα δε μάθαμε, πόσα δε μάθαμε), αλλιώς δημοκρατία της μπανανίας (πόσα μαθαίνουμε, πόσα μαθαίνουμε).

Μπάνιο (το) 1. το πλύσιμο του σώματος με νερό και σαπούνι (νάτα και τα υπονούμενα….) ή αφροντούς // αφρόλουτρο (μπορούν να το κάνουν και αυτό; Πόσο έχει προχωρήσει η επιστήμη σήμερα;) κλπ 2. το δωμάτιο σπιτιού, ξενοδοχείου (προτιμώ το εκλογικό κέντρο, είμαι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας εξάλλου) κλπ που είναι διαμορφωμένο κατάλληλα (η φαντασία μου καλπάζει) ώστε να χρησιμεύει στην εξυπηρέτηση των προσωπικών αναγκών ( :-)) ) και στην προσωπική υγιεινή (θα τον πλύνω μην ανησυχείτε) 3. η επιμήκης (πόσο επιμήκης; Το μέγεθος μετράει τελικά ε?) λεκάνη για το πλύσιμο και την περιποίηση του σώματος (βρε μανία……ΘΑ ΤΟΝ ΠΛΥΝΩ ΕΙΠΑΜΕ) 4. (α) ομαδικές (τρελά γούστα που λέει και η φίλη μου η Λευκή) ημερήσιες εκδρομές (στις Τ.Ο. μη φαντάζεστε τίποτα άλλο) σε παραθαλάσσια μέρη (ένα θεματάκι με το νερό το έχουμε πάντως, βρε χαζά όταν σας λέμε βρωμιάρηδες δεν εννούμε αυτό), οργανωμένες (να οργανωθούμε γιατί εγώ ψηφίζω και αυτοί ...............) για να κάνουν μπάνιο άνθρωποι των λαϊκών στρωμάτων (μπάνια του λαού) (είμαι στη λίστα οκ) (β) η περίοδος (βρε ανώμαλοι, ακόμα και τότε?) του καλοκαιριού, όταν οι περισσότεροι εργαζόμενοι παίρνουν άδεια (το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις? Τι? Α συγνώμη δεν κατάλαβα. Μόνιμες άδειες εννοείς. Οκεκ then) και πηγαίνουν μαζικά (που? που? Μη με κρατάς σε αγωνία? Να πλυθώ? Γιατί δεν το είπες και ανησύχησα) για διακοπές στη θάλασσα (όλο υποσχέσεις είσαι….πφ......πολιτικοί παιδί μου) 5. (τα) λουτρά (αίματος? Σπλατσεριά πάλι?) σε ιαματικές πηγές για τη θεραπεία ρευματικών κυρ. παθήσεων (αν πονάει ο κώλος μου μπορώ να πάω ΑΙΔΗΨΟ?).

Φασισμός (ο) 1. ιδεολογία και πολιτικό σύστημα εθνικιστικού και ολοκληρωτικού χαρακτήρα, το οποίο εγκαθίδρυσε στην Ιταλία ο Μουσολίνι το 1922 2. οποιαδήποτε ιδεολογία ή πολιτικό σύστημα εθνικιστικού και ολοκληρωτικού χαρακτήρα, όπως στη χιτλερική Γερμανία 3. οποιαδήποτε σύστημα ή μορφή καταπίεσης, αυθαιρεσίας.

Μήνυμα (το) 1, 2, 3. το βαθύτερο (πόσο βαθύ?) νόημα γεγονότος, κατάστασης, λογοτεχνικού ή άλλου έργου (μεταμεσονύκτιου φαντάζομαι) 4,5……..6,7,8,9,10,……1440!!!!!!!!

(από Μπάμπι….όχι το ελαφάκι)

"Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε" (Winston Churchill)