πφ.......πολιτικοί παιδί μου

Αποχή (η) 1. (α) η συνειδητή αποφυγή ενός πράγματος (αν δε μπορείς να το αποφύγεις, χαλάρωσε για να το απολαύσεις), το να μην υποκύπτει (ποτέ μην κύπτεις μπροστά σε ένα πολιτικό ποτέ δε ξέρεις…..ξέρεις τι είναι να πέσει πάνω σου π.χ. ο Πάγκαλος;) κανείς σε πειρασμούς (μη χαίρεσαι, διάβασε παρακάτω): ~ από κρέας / οινοπνευματώδη (δε σας τα είπα;) (β) (ειδικότ.) η συνειδητή αποφυγή κάθε σεξουαλικής δραστηριότητας (από εμάς, όχι από αυτούς): μερικοί πιστεύουν ότι είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης του AIDS (κολλάς Aids από ψηφοφορία; Ναι, αν μπερδέψεις τις σχισμές) (γ) η συνειδητή αποφυγή απολαύσεων (χαχαχαχα, μου αρέσουν οι χωρατζήδες), η εγκράτεια (καλά από δαύτη να δεις) που αποσκοπεί στη γαλήνη της ψυχής (ναι και στην αγάπη και γύρνα το μάγουλο σου και πλύνε και τον κώλο σου καλού κακού) και τη νηφαλιότητα του πνεύματος (Ο Πατήρ και ο Υιός, α ρε Μπάμπι πόσο μπροστά είσαι; ) 2. (α) η συνειδητή άρνηση συμμετοχής κάποιου σε συλλογική δραστηριότητα: ~ από συζήτηση / ψηφοφορία / την πολιτική (β) η εκούσια κύρια άρνηση των εκλογέων να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα: σε αυτές τις εκλογές (γ) η άρνηση συμμετοχής στα μαθήματα ως έκφραση διαμαρτυρίας (προσπάθησα να μην το καβλαντίσω, ήμουν σοβαρός) 3. το σημείο του βυθού όπου τελειώνει ένας βράχος ή μια πλάκα και αρχίζει αμμώδης ή χαλικιώδης βυθός (το πιάσατε το υπονούμενο ε; Scuba Diving με μια πέτρα….στο λαιμό).

Κάλπη (η) το (συνήθως ξύλινο, καλά μην ορκίζεσαι) κιβώτιο, μέσα στο οποίο ρίχνουν τα ψηφοδέλτια τους οι ψηφοφόροι (το κουτί της Πανδώρας…….εσύ ρίχνεις στην αρχή και μετά σου «ρίχνουν» αυτοί….συνήθως στα αυτιά λένε, αλλά νεότερες επιστημονικές έρευνες υποστηρίζουν ότι στοχεύουν πιο χαμηλά).

Μπανανία (η) (υποτιμ) τριτοκοσμική κυρ. χώρα, δικτατορία ή κατ’ επίφαση δημοκρατία (πόσα ξέρεις, πόσα ξέρεις), με εκτεταμένη επέμβαση του ξένου παράγοντα στα εσωτερικά της (πόσα δε μάθαμε, πόσα δε μάθαμε), αλλιώς δημοκρατία της μπανανίας (πόσα μαθαίνουμε, πόσα μαθαίνουμε).

Μπάνιο (το) 1. το πλύσιμο του σώματος με νερό και σαπούνι (νάτα και τα υπονούμενα….) ή αφροντούς // αφρόλουτρο (μπορούν να το κάνουν και αυτό; Πόσο έχει προχωρήσει η επιστήμη σήμερα;) κλπ 2. το δωμάτιο σπιτιού, ξενοδοχείου (προτιμώ το εκλογικό κέντρο, είμαι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας εξάλλου) κλπ που είναι διαμορφωμένο κατάλληλα (η φαντασία μου καλπάζει) ώστε να χρησιμεύει στην εξυπηρέτηση των προσωπικών αναγκών ( :-)) ) και στην προσωπική υγιεινή (θα τον πλύνω μην ανησυχείτε) 3. η επιμήκης (πόσο επιμήκης; Το μέγεθος μετράει τελικά ε?) λεκάνη για το πλύσιμο και την περιποίηση του σώματος (βρε μανία……ΘΑ ΤΟΝ ΠΛΥΝΩ ΕΙΠΑΜΕ) 4. (α) ομαδικές (τρελά γούστα που λέει και η φίλη μου η Λευκή) ημερήσιες εκδρομές (στις Τ.Ο. μη φαντάζεστε τίποτα άλλο) σε παραθαλάσσια μέρη (ένα θεματάκι με το νερό το έχουμε πάντως, βρε χαζά όταν σας λέμε βρωμιάρηδες δεν εννούμε αυτό), οργανωμένες (να οργανωθούμε γιατί εγώ ψηφίζω και αυτοί ...............) για να κάνουν μπάνιο άνθρωποι των λαϊκών στρωμάτων (μπάνια του λαού) (είμαι στη λίστα οκ) (β) η περίοδος (βρε ανώμαλοι, ακόμα και τότε?) του καλοκαιριού, όταν οι περισσότεροι εργαζόμενοι παίρνουν άδεια (το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις? Τι? Α συγνώμη δεν κατάλαβα. Μόνιμες άδειες εννοείς. Οκεκ then) και πηγαίνουν μαζικά (που? που? Μη με κρατάς σε αγωνία? Να πλυθώ? Γιατί δεν το είπες και ανησύχησα) για διακοπές στη θάλασσα (όλο υποσχέσεις είσαι….πφ......πολιτικοί παιδί μου) 5. (τα) λουτρά (αίματος? Σπλατσεριά πάλι?) σε ιαματικές πηγές για τη θεραπεία ρευματικών κυρ. παθήσεων (αν πονάει ο κώλος μου μπορώ να πάω ΑΙΔΗΨΟ?).

Φασισμός (ο) 1. ιδεολογία και πολιτικό σύστημα εθνικιστικού και ολοκληρωτικού χαρακτήρα, το οποίο εγκαθίδρυσε στην Ιταλία ο Μουσολίνι το 1922 2. οποιαδήποτε ιδεολογία ή πολιτικό σύστημα εθνικιστικού και ολοκληρωτικού χαρακτήρα, όπως στη χιτλερική Γερμανία 3. οποιαδήποτε σύστημα ή μορφή καταπίεσης, αυθαιρεσίας.

Μήνυμα (το) 1, 2, 3. το βαθύτερο (πόσο βαθύ?) νόημα γεγονότος, κατάστασης, λογοτεχνικού ή άλλου έργου (μεταμεσονύκτιου φαντάζομαι) 4,5……..6,7,8,9,10,……1440!!!!!!!!

(από Μπάμπι….όχι το ελαφάκι)

"Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε" (Winston Churchill)

Ya basta*

Αφορμή για αυτή την δημοσίευση αποτέλεσε ένα σχόλιο του αγαπητού Rizobreaker στην προηγούμενη μου ανάρτηση, σύμφωνα με το οποίο «δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία (σύμφωνα με τους Ζαπατίστας)» και «Πως να αλλάξεις κάτι μέσα σε ένα σύστημα του οποίου τους θεσμούς ελέγχει από το 0 ως το 100 μια συγκεκριμένη τάξη (η αστική);»


Πριν ξεκινήσω να γράφω όσα γράφω, οφείλω να σας πω ότι την άποψη μου αυτή έχουν διαμορφώσει (και συνεχίζουν να διαμορφώνουν) πέντε πράγματα: α) η πραγματολογική ένδειξη ότι η Πολιτική και οι Πολιτικοί είναι διεφθαρμένη και διαφθαρμένοι με την εξουσία να «αναλαμβάνει» αυτό τον «μεταρρυθμιστικό» ρόλο, β) τα όλο και αυξανόμενα μαζικά και αντιεξουσιαστικά κινήματα ανά την υφήλιο, γ) το κίνημα των Ζαπατίστας, δ) το ομώνυμο βιβλίο του μαρξιστή Αμερικανού Καθηγητή, John Holloway** και ε) το τέλος του κρατικού μαρξισμού.


Ξεκινάμε λοιπόν από μία ανάγκη. Ποιά είναι αυτή; Μα να αλλάξουμε τον κόσμο μέσω μιας παγκόσμιας επανάστασης. Είναι καθαρά μαρξιστική μανία αυτή, η αλλαγή δηλαδή προς το καλύτερο που τις περισσότερες φορές απέτυχε (ως μαρξιστής δε τολμώ να πω ΟΛΕΣ) γιατί προσέκρουσε στον ύφαλο της εξουσίας που στο όνομα της υποτάχθηκαν ακόμα και οι πιο ιδεολόγοι από τους ιδεολόγους. Έχοντας λοιπόν ως γνώμονα όλα τα παραπάνω προσπαθώ να αντιστρέψω τη βασική αυτή μαρξιστική λογική και να δανειστώ τα λόγια του Holloway που αναφέρει σχετικά: «Ο μόνος τρόπος που μπορούμε να φανταστούμε σήμερα την επανάσταση δεν είναι ως κατάληψη της εξουσίας αλλά ως κατάλυση της εξουσίας». Εξάλλου η πολιτική και δη ο μαρξισμός είναι ζωντανά κύτταρα ενός συνεχώς μεταλλασσόμενου κοινωνικού ιστού και δεν «χωράνε» τελεολογίες και δογματισμοί του τύπου «αυτό είναι το σωστό, τελεία και παύλα Αλέκα (παράδειγμα) είσαι κ…α.». Ακούγεται αναρχικό; Ίσως. Ίσως είναι αναρχομαρξιστικό. Αλλά ας προσπαθήσουμε να μην το εντάξουμε κάπου.


Έχουμε λοιπόν από τη μια την εξουσία και από την άλλη όλους εμάς που είμαστε υπό την επήρρεια της. Η ανάγκη για αντίδραση είναι εμφανής. Το 99% των blogs σήμερα αυτό υποδηλώνουν άμεσα ή έμμεσα. Πάλι θα «δανειστώ» τη θεωρία του καθηγητή και θα πω ότι τα μαρξιστικά κινήματα που γνωρίσαμε ήταν αντικατοπτρισμοί της εξουσίας. Ένα αντί με σκοπό να γίνει επί. Αυτό έγινε λοιπόν και απέτυχε. Εδώ εισάγεται ο προβληματισμός να αλλάξουν λογική και οπτική τα σύγχρονα μαζικά κοινωνικά κινήματα. Η ανάγκη να κτιστούν σήμερα κοινωνίες που να λειτουργούν διαφορετικά από ότι οι καπιταλιστικές κοινωνίες είναι περισσότερο από εμφανής. Άλλο θέλω και άλλο έχω ανάγκη. Η ανάγκη μπορεί να κινητοποιήσει και πληθυσμούς που δεν έχουν ταξική ή πολιτική συνείδηση. Ο Holloway κάνει αναφορά σε αυτή την ανάγκη και λέει ότι εκδηλώνεται μέσω μιας κραυγής (ακραίο συναίσθημα έτσι; Η λογική υποτάσσεται στο συναίσθημα) και πιο συγκεκριμένα: «Δεν υπάρχει λόγος να περιορίσουμε την κραυγή σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Είναι μια κραυγή-ενάντια που υπάρχει μέσα σε όλους μας, εφόσον όλοι μας καταπιεζόμαστε από τον καπιταλισμό».


Η επανάσταση δεν έχει συνταγές. Κάνουμε αυτό και εκείνο με βασικό στόχο τι; Να γίνουμε σαν αυτούς που κοροϊδεύουμε; Έχουμε μάθει ως άνθρωποι να τα βάζουμε όλα σε κουτάκια με αρχή, μέση, τέλος, ίσως επειδή έτσι είναι η ίδια μας η ζωή. Ας προσπαθήσουμε να εντάξουμε αυτή τη λογική σε ένα πολυδιάστατο κόσμο. Ζούμε σε ένα κόσμο δυισμού. Έχουμε μάθει μόνο στο δίπολο εξουσία, αντιεξουσία. Το σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργούμε και αλληλεπιδρούμε μας ωθεί να διαλέξουμε πλευρά. Εξουσία ή αντεξουσία. Καταπιεστής ή καταπιεζόμενος. Έχουμε σκεφτεί ποτέ ότι η σχέση εξουσιαστή – αντεξουσιαστή είναι αμφίδρομη; Ο πρώτος δημιουργεί τον δεύτερο αλλά και ο δεύτερος κατοχυρώνει και επιβεβαιώνει τον πρώτο. «Η πάλη ενάντια στο κεφάλαιο είναι πάλη ενάντια στην ταυτοποίηση, ενάντια στην εξουσία που ταυτοποιεί για να υποτάσσει και να εντάσσει», υποστηρίζει ο Holloway που προκλητικά αρνείται την ένταξη μας σε κοινωνικές ομάδες μια και αυτές τις δημιουργεί το ίδιο το σύστημα με το περίφημο «Δεν παλεύουμε ως εργατική τάξη, παλεύουμε ενάντια στο να είμαστε εργατική τάξη, ενάντια στην ταξινόμησή μας. Αποτελούμε γνήσια τέκνα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής και αυτό επιθυμούμε να το αλλάξουμε».


Δεν έχει νόημα η επανάσταση αν δε ξεκινήσει πρώτα μέσα μας, αν δε συμπεριλάβει την επανάσταση της εφησυχασμένης και υποτελής συνείδησης, μιας συνείδησης που έχουν διαμορφώσει άλλοι με σκοπό να την ελέγχουν. Το ΕΓΩ υποτάσσεται στο ΕΜΕΙΣ, αφού πρώτα αυτοπροσδιοριστεί. Όλα αυτά μέσα από ένα δρόμο αξιοπρέπειας. Ρωτώ και εγώ ρητορικά με τη σειρά μου, μπορούμε να πετύχουμε όλες αυτές τις αλλαγές χωρίς την κατάληψη της εξουσίας; Ο Holloway υποστηρίζει ότι «δεν ξέρουμε προκαταβολικά τις τροπές που θα πάρει ένας τέτοιος αγώνας. Πρέπει να αποδεχτούμε τις ανομοιομορφίες, τα κενά και τις ασυνέχειες. Η ώθηση προς τον αυτοπροσδιορισμό είναι η μόνη πραγματική δύναμη, που δίνει το μέτρο και τη βάση στο όραμα της χειραφέτησης». Είναι επιτακτική ανάγκη και όχι απλά επιθυμία η δημιουργία ενός «νέου κόσμου» όσο ελαττώνονται και οι επιλογές δημιουργίας του.


«Ο θάνατος του καπιταλισμού δεν θα είναι το αποτέλεσμα μιας μαχαιριάς στην καρδιά, θα προκύψει από ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας. Αυτά τα τσιμπήματα είμαστε εμείς.» αναφέρει ο καθηγητής.


Rizobreaker δεν ξέρω αν ο Holloway είναι ο σύγχρονος Μαρξ (συγνώμη για την ιεροσυλία) αλλά σίγουρα μας δείχνει μια νέα οπτική που σου ζητεί να την προσεγγίσεις αρχικά με ένα ακραίο συναίσθημα (οργή, κραυγή που πρέπει να συνεχιστεί) και μετέπειτα με τη λογική (ως ένλογα όντα) απομακρυσμένοι από απολυτότητες και πολιτικούς μανιχαϊσμούς.

«Ας περπατήσουμε ρωτώντας» (και το αντίστροφο φυσικά) επισημαίνει ο καθηγητής.


Δε μένει παρά να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει κάποιος μαζί του.


Υ.Γ. Στο περιοδικό ΑΛΑΝΑ υπάρχουν πάρα πολλά ενδιαφέροντα άρθρα του Holloway μεταφρασμένα από την κόρη του Anna, που αξίζει να διαβάσετε.

Εικόνες (από πάνω προς τα κάτω):

1. Ένα πιτσιρικάκι με full face κουκούλα του EZLN*** (επαναστάτης από κούνια….αυτό που φοβάται η εξουσία….πιτσιρίκια με κουκούλες αντί για playstation και άλλους μηχανισμούς αποχαύνωσης)

2. Zapatistas

3. Ο Καθηγητής John Holloway

4. Η Κατάληψη της Βαστίλης

5. Γαλλική Επανάσταση

6. Οι περίφημοι Sans-culotte (πάλι Γαλλική Επανάσταση…..η μητέρα των Επαναστάσεων). Αν θέλετε να μάθετε για αυτούς, πατήστε εδώ

7. Επανάσταση στο Βερολίνο (1848)

8. Μπολσεβίκοι ( από την Οκτωβριανή Επανάσταση)

9. Οδοφράγματα στο Αλγέρι (1960). Από τον Γαλλοαλγερινό πόλεμο

-------------------------

* Ya basta = Φτάνει πια φτάνει (ισπανική φράση που έγινε σύνθημα στα χείλη των επαναστατημένων Zapatistas και που στα αγγλικά μεταφράζεται ως "Enough is enough!").

**Ο John Holloway είναι καθηγητής κοινωνιολογίας στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών της Puebla του Mexico.

*** EZLN = Zapatista Army of National Liberation (Ejército Zapatista de Liberación Nacional)

Κατάθλιψη στη μπλογκόσφαιρα

Αυτή βίωσα Κοι και Κες τον τελευταίο μήνα και για αυτό δεν ήθελα να γράψω. Θέλεις το κοινωνικό blogging που ενεπλάκη τον τελευταίο καιρό, θέλεις ότι ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρωτάθλημα, το overdose των πληροφοριών, οι εξελίξεις στην Ελληνική πραγματικότητα που ως πολίτης τις παρακολουθώ αλλά ως blogger ΑΔΥΝΑΤΩ να τις σχολιάσω, θέλεις η ματαιότητα με την οποία πολλές φορές αντιμετωπίζω το blogging ως μία μόδα και όχι ως κάτι το ουσιαστικό (σίγουρα λανθάνω, σίγουρα είναι «εργαλείο», απλά αναφέρομαι στην «αίσθηση» και όχι στην ουσία), το γεγονός ότι πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να προδίδει τις όποιες αρχές έχω, με απομάκρυναν από το αγαπημένο μου «σπορ».

Λευκή μου σου χρωστάω μια απάντηση. Έγραψες ένα σχόλιο την τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε και το οποίο μου είχε δώσει αφορμή για σκέψη και για προβληματισμό. Είχες γράψει ότι: «Μα ακόμα και ο λαός όταν παίρνει την εξουσία (και μέσω επανάστασης) γίνεται ένα και το αυτό με τους εξουσιαστές-εξουσιόκαυλους. Υπάρχει άραγε χρυσή τομή?». Ήθελα να σου γράψω πολλά αλλά είμαι σε συγγραφική απραξία όπως θα έχεις καταλάβει. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι ο λαός δεν πήρε πραγματικά την εξουσία σε πολλές από τις επαναστάσεις που έλαβε μέρος. Κάποιοι άλλοι καπηλεύτηκαν τους αγώνες του. Θα ήταν άδικο βέβαια να ισοπεδώναμε τα πάντα, καθώς υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων που επαναστάτησαν ενάντια στο κατεστημένο απέκτησαν εξουσία και μετά τα μοίρασαν όλα στον λαό. Διάβασε όποτε έχεις όρεξη για τον Μπελογιάννη, τον Βελουχιώτη, τον Che, τον Ζαπάτα, διάβασε για το κίνημα των Ζαπατίστας που ευαγγελίζονται το περίφημο «μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία». Στο τελευταίο προσωπικά «ποντάρω» για αυτό στεναχωριέμαι όταν βλέπω ενεργοποίηση του κόσμου ΜΟΝΟ για φιλοζωικά ή οικολογικά θέματα και όχι για κοινωνικά (εξού και η προηγούμενη μου δημοσίευση). Γιατί? Μα γιατί κάνουν τζιζ. Γιατί μπορεί να βρεθείς ενάντια και στον ίδιο σου τον εαυτό. Ενώ για να σώσεις μια χελώνα ή τη Γη από την ενεργειακή κρίση, δεν έχεις να βρεθείς αντιμέτωπος με τους προσωπικούς σου δαίμονες (και ουχί μόνο).

Καλά να περάσετε.

Επιλεκτική Επανάσταση?

"Ώρα της Γης το Σάββατο 29 Μαρτίου και η οργάνωση WWF μας καλεί να σβήσουμε τα φώτα από τις 8 έως τις 9 το βράδυ και να απενεργοποιήσουμε όλες τις ηλεκτρικές συσκευές.

Στην κίνηση που ξεκίνησε από την πρωτοβουλία του WWF της Αυστραλίας, μετέχουν πόλεις όπως το Σαν Φρανσίσκο, το Σικάγο, το Σίδνεϊ, το Δουβλίνο και το Τελ Αβίβ.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε πέρυσι στην Αυστραλία, όταν στις 31 Μαρτίου 2007, πάνω από δύο εκατομμύρια κάτοικοι και 2.100 επιχειρήσεις στο Σίδνεϊ έσβησαν τα φώτα για μία ώρα.
Η κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος μειώθηκε κατά 10,2%, μέγεθος που ισοδυναμεί με την απομάκρυνση 48.000 αυτοκινήτων από το δρόμο για μία ώρα.

Η Γη εκπέμπει SOS και 30 μεγάλες πόλεις προγραμματίζουν εκδηλώσεις που εστιάζονται στην αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών."

--------------------------------------------------------------
ΣΥΜΦΩΝΩ, ΕΓΚΡΙΝΩ ΚΑΙ ΕΠΑΥΞΑΝΩ.

Φτάνει όμως αυτό? Γιατί υπάρχουν χώρες που δεν έχουν επικυρώσει ακόμη το πρωτόκολλο του Κυότο. Και όλως τυχαίως αυτές οι χώρες έχουν βιομηχανίες που καίνε τα κερατά τους. Ε ας γίνω λίγο ρουφιάνος. Οι ΗΠΑ είναι.

Πόσο θα ήθελα όμως την ίδια ευαισθητοποίηση/κινητοποίηση και για κοινωνικά θέματα.

Βλέπετε εκεί δεν έχουμε αφιλοκερδείς Διεθνείς οργανισμούς αλλά κόμματα.

Και δικαίως επικρατεί δυσπιστία.

Μήπως λοιπόν κρίνεται απαραίτητη η δημιουργία οργανισμών με ουμανιστικές ανησυχίες? Το ξερω ότι υπάρχουν αλλά εμπλέκονται στα "γρανάζια" της εφαρμοσμένης πολιτικής και δεν εστιάζουν στην πηγή του προβλήματος που είναι το ίδιο το σύστημα.

Δείτε τις οργανώσεις για την προστασία των ζώων. Αν υπήρχε η αντίστοιχη ευαισθητοποίηση για τους ανθρώπους θα είχαμε κάνει πολλά βήματα μπροστά (μην παρεξηγηθώ, είμαι υπέρ αυτών των οργανώσεων).

Νομίζω πως αυτές οι κινήσεις μας δείχνουν το δρόμο πως με τη συμμετοχή όλων μας μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία. Δεν αναφέρομαι σε «φιλανθρωπίες» αλλά σε πολιτικές κινήσεις χωρίς όμως πολιτικά καπελώματα. Η πλειοψηφία εξάλλου στο ίδιο "καζάνι βράζει". Ο Μαρξ έλεγε ότι μια "επανάσταση" είναι εφικτή όταν αυτό που διακυβεύεται είναι μόνο οι αλυσίδες μας". Ε σε μας ας είναι τα νέα προϊόντα ομορφιάς της Clinique ή η 42'' Plasma της Sony. ;-)

Α, και όταν κάνουμε επανάσταση, είναι για όλα τα πράγματα.

Αλλιώς είναι επιλεκτική απολιτίκ επανάσταση.

Πες τα βρε Tracy:



Tracy Chapman - Talkin' Bout A Revolution

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper
Don't you know they're talking about a revolution
It sounds like a whisper

While they're standing in the welfare lines
Crying at the doorsteps of those armies of salvation
Wasting time in unemployment lines
Sitting around waiting for a promotion

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper

Poor people are gonna rise up
And get their share
Poor people are gonna rise up
And take what's theirs

Don't you know you better run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run
Oh I said you better run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run

Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution
Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no

While they're standing in the welfare lines
Crying at the doorsteps of those armies of salvation
Wasting time in unemployment lines
Sitting around waiting for a promotion

Don't you know you're talking about a revolution
It sounds like a whisper

And finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution
Finally the tables are starting to turn
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no
Talking about a revolution oh no

Μυστικό Μήνυμα

Διαβάζω σήμερα στο cosmo.gr:

“Μυστικό μήνυμα στο ρολόι του Άμπρααμ Λίνκολν

Το ρολόι του προέδρου των ΗΠΑ, Άμπρααμ Λίνκολν περιείχε ένα κρυφό πολεμικό μήνυμα, για το οποίο ο ίδιος ο πρόεδρος που το φορούσε δεν γνώριζε τίποτα. Ο μόνος που ήξερε για το μήνυμα αυτό, ήταν ο ωρολογοποιός Τζόναθαν Ντίλον, ο οποίος είχε επισκευάσει το ρολόι το 1861 και το είχε χαράξει. Η ανακάλυψη έγινε από το μουσείο Smithsonian, στο οποίο από τον Ιανουάριο φιλοξενείται έκθεση αφιερωμένη στη ζωή του πιο σημαντικού προέδρου των ΗΠΑ, με τον τίτλο «Abraham Lincoln: An Extraordinary Life». Οι υπεύθυνοι του Μουσείου ενημερώθηκαν ότι είναι πολύ πιθανό το ρολόι να περιέχει μία μυστική επιγραφή, από τον έναν δισέγγονο του ωρολογοποιού. Ο John Stiles αποκάλυψε ότι ο προπαππούς του είχε χαράξει το ρολόι του προέδρου και οι υπεύθυνοι θέλησαν να το ελέγξουν.


Πραγματικά, όταν άνοιξαν το ρολόι βρήκαν μέσα μια επιγραφή με ημερομηνία «13 Απριλίου 1861» και την επιγραφή"……………η συνέχεια επί της εικόνας. :-)))



Όλο το άρθρο, εδώ. ;-)

Ο πληθυντικός της "φωνής"

Ένας φίλος, ο GT, που συμμετέχει τακτικά στις συζητήσεις στο blog τον τελευταίο καιρό, έκανε μια δημοσίευση στα σχόλια του προηγούμενη θέματος που με «αναγκάζει» να το αναρτήσω στην κεντρική σελίδα - δίνοντας του όλα τα credits φυσικά – μια και λέει όσα θα ήθελα να πω και εγώ κάποια στιγμή, (ίσως και καλύτερα), μια και κάνει μια σύνοψη των σκανδάλων της τωρινής κυβέρνησης σε ένα πολύ καυστικό, εύστοχο και αρκετά κυνικό κείμενο. Το παραθέτω λοιπόν αυτούσιο με μεγάλη μου χαρά για τη συμμετοχή την οποία θεωρώ πολύ σημαντική:

«Ο κ. πρωθυπουργός ζητάει συναίνεση.
Δεν διευκρινίζει όμως σε τι.

Για να τον διευκολύνω, του θέτω μερικά θέματα τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο συναίνεσης.

- Το τελείωμα της ανέγερσης του αναψυκτηρίου του Μαγγίνα.

- Η συνέχεια των εργασιών της off-shore του Βουλγαράκη, αφού πρώτα αυτομαστιγωθεί στο Σύνταγμα. (το νόμιμον είναι και ηθικόν ?).

- Η συνέχεια της εύρυθμης λειτουργίας των νοσοκομείων υπό την εμπνευσμένη καθοδήγηση του Αβραμόπουλου.

- Η συνέχεια των εργασιών της εταιρείας real-estate Ρουσόπουλου-Εφραίμ & πλείστων λοιπών συνεργατών.

- Η συνέχεια της κερδοφόρου επένδυσης των αποθεματικών των Ταμείων σε τοξικά ομόλογα
(ότι έχει μείνει πλέον), μετά την διαχείριση Σημαιοφορίδη και λοιπών, οι οποίοι με άνωθεν εντολές έκαναν γιάμα τα αποθεματικά).

- Η συνέχεια της παρακολούθησης των τηλεφωνικών κυκλωμάτων ( Vodafon, Τσαλικίδη κλπ
- άκλαφτο πήγε το παλικάρι - υποσημείωση: ο δικηγόρος του, προβιβάσθηκε σε δικηγόρο του Εφραίμ ).

- Στην μονιμοποίηση του Μαρκογιαννάκη, στην θέση του υφυπουργού δημ. τάξης, ως επιβράβευση για την εξαιρετική αντιμετώπιση των Κρητών αγροτών άμα τη αφίξει των στο λιμάνι του Πειραιά.

- Στην αυστηρή τιμωρία των κουμπάρων, που κυκλοφορούν ελεύθεροι, αναβαθμίζοντας τα κονέ τους.

- Στην μείωση των συντάξεων που φαίνεται στον ορίζοντα, ή στην κατάργηση του εφ' άπαξ
που και αυτή φαίνεται στον ορίζοντα !

Ήδη μακρηγόρησα. Θα μπορούσα να γράφω έως αύριο το πρωί.

Ρίχνοντας μία ακόμα ιδέα να πω,

Θα μπορούσε να ζητήσει συναίνεση από τον Σημίτη, διότι αυτός έχει το know-how,
αφού ρευστοποιήθηκε με εντολή του χρυσός από το δημόσιο απόθεμα,
(όταν ήταν χαλίφης στην θέση του χαλίφη)

και συν τοις άλλοις, χειραγώγησε μαζί με τον Παπαντωνίου τούς ανίδεους, οι οποίοι έτρεχαν να επενδύσουν αποταμιεύσεις χρόνων στο χρηματιστήριο, διότι όπως τους έλεγαν
η άνοδος του χρηματιστηρίου ήταν απόδειξη της σφρυγηλότητας της ελληνικής οικονομίας,
ακριβώς όπως και οι τωρινοί μιλούν για θωρακισμένη οικονομία.

Στην πραγματικότητα, Δεν ψάχνουν για συναίνεση.

Κάλυψη ζητούν για τα μέτρα που θα πάρουν.

Τις ανομίες και την κακοδιαχείριση.
Πάνε να τις φορτώσουν στις πλάτες μας.

Αλίμονό μας.

Αν σας κούρασα ζητώ συγνώμη.
Ήταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα.

Καλό βόλι αδέλφια»

Δεν μας κούρασες GT. Οι "οάσεις" ποτέ δεν κουράζουν.

Εύχομαι τον GT να μιμηθούν και άλλοι αναγνώστες. Είναι πολύ σημαντικό να ενώσουμε τις φωνές μας. Είναι πολύ σημαντικό ο ένας να γίνει δύο, τρεις, κλπ κλπ. Είναι αυτό που φοβούνται οι έχοντες την εξουσία. Όποιος θέλει να δημοσιεύσει κείμενο του (αν είναι για τη Στέλλα Μπεζεντάκου ας συνοδευτεί και με τις αντίστοιχες φωτογραφίες παρακαλώ) μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου στο mavrosaggelos@gmail.com

Κλείνω με μια ατάκα του GT, που μου αρέσει πολύ:

ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ;-)



(μερικά πράγματα είναι «διαχρονικά» και ας προσπαθούν μερικοί να τα απομυθοποιήσουν. Οι αγώνες των λαών δεν υποβιβάζονται στο επίπεδο της νεοελληνικολαικοκουλτούρας και της κατευθυνόμενης μαζικής αποχαύνωσης)

Ένα e-mail.....

Έλαβα από μία πολύ αγαπημένη φίλη λοιπόν το παρακάτω mail:

" *Sent:* Sunday, February 22, 2009 3:53 PM
Subject:* Fw: Πώς γίνεσαι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών !!

AMA DEN SE LENE *********, XESE MESA,.....

"Κύριε Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών απαντήστε.

Στο τμήμα ************* του Πανεπιστημίου ****** κοσμήτωρας είναι η ******* *********, καθηγητής ο *********. Από κει και πέρα παρακολουθήστε την πορεία της οικογένειας:

Η κόρη********** έλαβε διδακτορικό τον Αύγουστο του 2004 από τον πατέρα της ************ τότε Πρόεδρο του Τμήματος που ήταν επιβλέπων του διδακτορικού της, έχοντας αποτύχει στις προσπάθειές της για διδακτορικό στη Νομική Αθηνών και στη Νομική Θράκης. Σε λίγους μήνες εκλέγεται... κατ΄ ευθείαν επίκουρη καθηγήτρια, παρακάμπτοντας το νόμο που απαιτεί κάποια χρόνια διδασκαλίας σε ΑΕΙ μετά την απόκτηση του διδακτορικού. Χαρακτηρίστηκε διεθνούς κύρους επιστήμων!!! και άκουσον άκουσον μέσα σε τρία χρόνια το 2008 σε ηλικία 35 ετών γίνεται τακτική ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ!!!, παρακάμπτοντας πάλι το νόμο.

Στη συνέχεια ο γαμπρός ********* και σύζυγος της ************ εκλέγεται επίκουρος καθηγητής στο ίδιο Τμήμα. Ο αδελφός του γαμπρού *************** ετοιμάζεται και αυτός για άλλη θέση στο ίδιοΤμήμα.

Η άλλη κόρη του *******, ***********, ετοιμάζεται και αυτή για τη
Σχολή και πήρε θέμα διδακτορικού με επιβλέπουσα την αδελφή της, ***********.

Ο άλλος γιός ***********, ***********, πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας, δάσκαλος στην Κύπρο, χωρίς πτυχίο Θεολογίας και χωρίς μάστερ που είναι απαραίτητο, γίνεται και αυτός υποψήφιος διδάκτωρ και στην επιβλέπουσα επιτροπή ορίζεται πάλι ο καθηγητής **********.

Κύριε Πρύτανη τι έχετε να πείτε στους φοιτητές που αξίζουν και αγωνίζονται
τίμια αλλά δεν έχουν το προνόμιο να είναι παιδιά καθηγητών;

Τι έχετε να πείτε στους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς;

Γιατί συμφωνείτε με την προκλητική συμπεριφορά της οικογένειας **********;"

Λαμβάνω συχνά διάφορα ενημερωτικά mail με θέματα που αφορούν την επικαιρότητα και έχω την κακή συνήθεια να τα σχολιάζω στέλνοντας την απάντηση μου σε όλους, ευελπιστώντας σε ένα δημιουργικό διάλογο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ένιωσα την ανάγκη να απαντήσω αυτό:

"******** μου καταρχήν σε ευχαριστώ για την πληροφόρηση.

Σίγουρα όλοι όσοι διαβάσαμε το email σου θα αισθανθήκαμε λαλάκες που προσπαθούμε να ανελιχτούμε στις κοινωνικές βαθμίδες χρησιμοποιώνας μόνο ένα κομμάτι ξύλου με έναν τύπο πάνω. Είμαι δε σίγουρος ότι αυτή η περίπτωση (δεν είναι μόνη μία και έχει δημοσιευτεί και μια άλλη που αφορά την ******* και φυσικά θα υπάρχουν μυριάδες ακόμη) θα μας έκανε αρχικά να αισθανθούμε οργή για το περιστατικό και μετά θα ενεργοποίησε το συναίσθημα του φθόνου που δεν είμαστε η **********. Και φυσικά θα σπεύσουμε στις επόμενες εκλογές να ψηφίσουμε τους ίδιους λαλάκες που διατηρούν αυτή τη σαπίλα εδώ και χρόνια.

Τα βλέπω πολύ απλά τα πράγματα.

Όλα εξαρτώνται από εμάς.

Ή ανατρέπουμε το σύστημα που διατηρεί τους/τις ********** αυτού του κόσμου ή γινόμαστε και εμείς.........********* στον τομέα μας.

Επιλέγουμε ανάμεσα στον δρόμο της κάθαρσης ή τον δρόμο τη ντροπής (κάποιοι το ονόμασαν και επιβίωση και ίσως να έχουν δίκιο).

Παρά τα θρυλούμενα έχουμε ακόμη δύναμη. Απλά δεν τη χρησιμοποιούμε.

Τις καλημέρες μου σε όλα τα παιδιά και συγνώμη για την παρέμβαση μου.

Πάντα φιλικά,

********"

Ζητώ συγνώμη για την προσβολή από τους αστερίσκους.