Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009

Οι Μικροί Πρίγκιπες και οι Μεγάλοι Υπήκοοί τους


Δε συνηθίζω να «εκθέτω» την προσωπική μου ζωή μέσω αυτού χώρου, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που κρίνω ως άξια αναφοράς. Αφορμή για αυτή την ανάρτηση αποτέλεσε μια δημοσίευση της αγαπητής (συγνώμη για τη ρουφιανιά) Συνοδοιπόρος* σχετικά με τα παιδιά μας.



Για να σας βάλω στο κλίμα χωρίς να σας κουράσω, η συζήτηση μας κινήθηκε γύρω από το πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά τον κόσμο. Ανέφερε η Συνοδοιπόρος ένα προσωπικό παράδειγμα, απάντησα εγώ με ένα «δικό» μου (ζητώ συγνώμη από τα παιδιά μου για την αυθαίρετη καπηλεία) και «πήγε λέγοντας».

Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παιδιών θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της ανάρτησης, για τον οποίο πολλά έχουν γραφτεί και πολλά θα γραφτούν. Είναι ένα κόσμος που πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να "φθονεί".


Αυτή την εποχή, τα τέκνα μου γνωρίζουν τη λογοτεχνία και επειδή είχαν συνηθίσει να τους διαβάζω διάφορα παραμύθια τα βράδια, «μαζεύω» (πραγματικό παιδομάζωμα) και τους τρεις μπόμπιρες, παίρνω στα χέρια μου τον "Μικρό Πρίγκιπα" και του «δίνω και καταλαβαίνει». Μια κάνω τον Πιλότο, μια το γεροσοφό Βασιλιά, την άλλη το άνθος κλπ κλπ και αυτά το απολαμβάνουν. Στα μάτια τους καθρεπτίζεται η ψυχή τους. Η διάθεση, η λαχτάρα να εξερευνήσουν και να μάθουν τον κόσμο. Η ευαισθησία που επιδεικνύουν (δακρύζουν πχ με το μικρό άνθος στον αστεροειδή του Μικρού Πρίγκιπα) κλπ κλπ είναι αξιομνημόνευτη και αξιοπερίεργη για ένα μεγάλο. Τι να μας πουν τα συναισθήματα; Ο κόσμος της λογικής τα έχει καλύψει, τα έχει απονευρώσει όλα. Αλλά όχι μόνο. Και οι ρυθμοί της σύγχρονης ζωής. Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε για να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι πραγματικά ζούμε μόλις σταματάμε. Τότε, εν ηρεμία φιλοσοφούμε, γνωρίζουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους άλλους. Τότε ερωτευόμαστε. Τότε ενεργοποιούμαστε κοινωνικά. Τις υπόλοιπες φορές απλά παίζουμε ένα παιχνίδι με τον πανδαμάτωρ χρόνο. Μη ρωτήσετε ποιος είναι ο ηττημένος. Το λέει η ίδια η λέξη. Πανδαμάτωρ είναι ο χρόνος που η επίδραση του είναι καταλυτική. Ο απόλυτος (θηριο) δαμαστής.



Αλλά το θέμα μας είναι τα παιδιά ΣΥΓΝΩΜΗ.



Βλέποντας τα, σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να μπορώ να αφουγκράζομαι τον κόσμο έτσι. Απλοϊκά μεν, ευαίσθητα δε. Είναι μάθημα ζωής για έναν μεγάλο ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο ένα παιδί. Τα κοιτώ και σκέφτομαι πως είμαι ένας ημιμαθής ξερόλας. Ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί πολύ τη λογική του (ή έτσι νομίζει) και τις γνώσεις του (επίσης έτσι νομίζει) και πολύ λίγο τα συναισθήματα που τον λούζουν καθημερινά με τη δικαιολογία της έλλειψης χρόνου ή των μεγαλεπήβολων σχεδίων (τα νεκροταφεία είναι γεμάτα ανθρώπους με μεγαλεπήβολα σχέδια). Μεγάλο μάθημα, ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ.



Μικρός Πρίγκιπας: "Αχ αυτοί οι μεγάλοι, αντιλαμβάνονται τον κόσμο μόνο με αριθμούς".

"Μπαμπά πόσο ακόμη θα μας διαβάσεις; Θα μας διαβάσεις μέχρι που επισκέπτεται τον επόμενο αστεροειδή; τι απέγινε το άνθος;"

"Θα σας διαβάσω......μέχρι τη σελίδα....41"

;-)

* Το blog της Συνοδοιπόρος είναι ένα θαυμάσιο blog (επισκεφτείτε το και θα καταλάβετε το γιατί) στο οποίο μπορεί να μη σχολιάζω όσες φορές θα ήθελα, αλλά επισκέπτομαι σχεδόν καθημερινά. Ζητώ συγνώμη από ΟΛΟΥΣ τους συνbloggers (sic!!!) που δεν έχω στο ιστολόγιο μου το Blogs I Follow. Θα οδηγηθώ και εγώ στη δημιουργία μιας αντίστοιχης λίστας για κοινωνικούς κυρίως λόγους αλλά και για λόγους ευγένειας. Δε θα παρεξηγήσω δε, κανέναν που θα αποφασίσει να μην «με» έχει στη «λίστα» του. ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ. Τα blogs που πραγματικά διαβάζω είναι αυτά που κατά καιρούς κάνω αναφορά.

6 σχόλια:

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Καλημέρα για σένα,καληνύχτα για μένα λόγω διαφοράς ώρας!!
Έχεις δίκιο με τα προσωπικά μας,οσο το δυνατόν λιγότερα βγαίνουν στον αέρα τόσο καλύτερα,μιλάω εκ πείρας!
Αλοίμονο στους ηλίθιους του φάτσαμπούκ!!
Αλλο το θέμα μας,τρείς μπόμπιρες έ?
Να τα χαίρεσαι και ν'απολαμβάνεις με τη ψυχή σου κάθε στιγμή μαζί τους,είναι εμπειρία ζωής τα παιδιά.
Εγω βέβαια δεν έχω ακόμη,αλλά έχω έναν αδελφούλη,εννέα χρονών το μικρότερο απο τα πέντε μας,ο οποίος μέχρι πρότεινος δήλωνε.....ερωτευμένος μαζί μου!!
Μέσα απο τα ματάκια του και τη φαντασία του,πλάθει ιστορίες οτι είναι ο μικρός πρίγκηπας ο οποιος περιμένει να μεγαλώσει να πάει μετά να βρεί την αγαπημένη του πριγκήπισσα(εμένα!!)και να τη πάρει στο πύργο του να ζήσουν ευτυχισμένοι!
Αθώες παιδικές ψυχούλες,άδολα ματάκια που βλέπουν το κόσμο σα παιχνίδι,σα παραμύθι.
Θα ήθελα να κάνω αναρτήσεις για τον μικρούλη μου,αλλά με τις ιστολογικές περιπέτειες που έχω αμφιβάλω.
Νάσαι καλά φίλε μου,νοστάλγησα τη φωνούλα του κι είναι ευκαιρία να του τηλεφωνήσω.
Καλημέρα απο τη καρδιά του καπιταλισμού!NEW YORK!!!

Συνοδοιπορος είπε...

Α πα πα πα πα, διαφήμιση!
Ούτε πληρωμένο να σε είχα
(δεν πιστεύω να με χρεώσεις πολλά) ;)
Ευχαριστώ για τα τόσο (μέχρι υπερβολής) καλά λόγια!

Εμείς περάσαμε σε άλλα κόλπα τελευταίως. Διαβάζουμε μαζί και μοιραζόμαστε τους ρόλους. Εγώ παίρνω αυτούς που θέλουν πιο μπάσα φωνή κι εκείνη τους υπόλοιπους.
Γίνεται τρελό γλέντι στην παράσταση. Δοκίμασέ το και θα με θυμηθείς :)))))

Blackangel είπε...

Γεια σου Νεουρκέζα και πολυταξιδευμένη Νάντια. ;-)

Συμφωνώ για τα προσωπικά αλλά όταν διατηρείς ένα προσωπικό ιστολόγιο δε μπορείς να το αποφύγεις. Εξάλλου όσα γράφεις είναι η δική σου οπτική, κάτι προσωπικό λοιπόν.

Είμαι σίγουρος πως όταν θα έρθει η ώρα θα είσαι μια θαυμάσια μητέρα μια και έχεις προυπηρεσία (βλ. και αδελφό). :-))

Καλά να είσαι και εσύ Νάντια κα κυρίως να περνάς καλά. ;-)

Blackangel είπε...

Συνοδοιπόρος είναι ωραία να αμοίβεσαι για κάτι που σε ευχαριστεί. Μη μου βάζεις ιδέες λοιπόν. :-))))

Χαχαχα καλό, αλλά πρακτικά πως γίνεται η ομαδική ανάγνωση;

Συνοδοιπορος είπε...

Είναι απλούστερο απ' ό,τι φαντάζεσαι.
Κάθεσαι δίπλα δίπλα με τα παιδιά και το βιβλίο είναι ορατό από όλους. Έτσι ο καθένας διαβάζει τα λόγια του δικού του ρόλου.
Το καλύτερο της ιστορίας είναι οι αυτοσχεδιασμοί με βάση το κείμενο. Τρελό γέλιο! :))

Blackangel είπε...

Μάλιστα. Αυτοσχέδια παιδική θεατρική σκηνή λοιπόν. ;-)

Thanks for the tip. :-))