Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2007

O Blackangel στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή (θα προτιμούσε βέβαια στης Μόνικας)



Το ξέρω, εδώ ο κόσμος καίγεται και εγώ….ξαπλώνω. Έχετε δίκιο αλλά πρέπει να κοιτάξω και την ψυχική μου υγεία. Και επειδή οι καιροί είναι χαλεποί και περίεργοι, αναθέτω σε εσάς στους φίλους μου (αλλά και στους εχθρούς μου) αυτό τον ρόλο. Σε όσους από εσάς θέλετε να συμμετάσχετε βέβαια. Πριν ξεκινήσω ας σας πω μερικά πράγματα για μένα.

Από μωρό παιδί, από τότε δηλαδή που ο άνθρωπος δεν έχει μνήμες ήμουν ένα πλάσμα περίεργο (η μαμά μου το λέει και εφόσον το λέει αυτή έχει δίκιο). Ποτέ δεν έκανα το «σωστό».

Όσο ήμουν κάτω από την οικογενειακή θαλπωρή κανένα πρόβλημα. Μου γινόντουσαν όλα τα χατίρια και όλα καλά (μεταξύ μας τέλεια ήταν). Μοναχοπαίδι βλέπετε. Κακομαθημένος λέγανε οι επαΐοντες. Καλομαθημένος τους διόρθωνα εγώ.

Το «πρόβλημα» αναδείχθηκε όταν πια ένεκεν η ώρα να κοινωνικοποιηθώ.

Πρέπει να ήμουν το μοναδικό παιδί παγκοσμίως που διώξανε από παιδικό σταθμό. Ο λόγος? Δάγκωνα τις συμμαθήτριες μου στο μαλακό μέρος του εσωτερικού του ποδιού τους (ακόμα μου έχει μείνει η συνήθεια να πω την αλήθεια, αλλά σε κοριτσάκια καμιά 20αριά χρόνια «τουλάχιστον» μεγαλύτερα).

Στο δημοτικό, ξύλο και των δασκάλων. Το πιο ζωηρό και ανένταχτο παιδί. Η κακομοίρα η μάνα μου είχε βρει τον μπελά της με τον κανακάρη της.

Στο γυμνάσιο οι πρώτες αποβολές. Αιτία? Τα πολύ μακρυά μαλλιά κυρίως.

Τα νεύρα μου είχαν αρχίσει να γίνονται σμπαράλια. Δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα τον κόσμο.

Καλοκαίρι του ’79, λίγο πριν πάω πρώτη λυκείου μου δανείζει μία φίλη να διαβάσω Μαρξ. Τότε, ΟΛΑ αρχίζουν να αποκτούν νόημα. Αρχίζω και ψάχνομαι. Αρχίζω και φιλοσοφώ τη ζωή μου και προσπαθώ να δω την πραγματική διάσταση των πραγμάτων. Ή εγώ φταίω, ή όλοι οι άλλοι πάνε ανάποδα. Το πρώτο μου είδωλο κοσμεί το δωμάτιο μου. Η αφίσα του Che, σε κυρίαρχη θέση. Κάθε βράδυ Τον ευχαριστούσα για την ύπαρξη του, όπως κάνουν όλα τα καλά χριστιανάκια με τον Jesus Christ. Για μένα, ο δικός μου Χριστός και η δική μου θρησκεία είχε βρεθεί. Όλα ήταν ξεκάθαρα μπροστά μου. Η ίδια φίλη (ένα χρόνο μεγαλύτερη) με ξεπαρθενεύει και τότε ανακαλύπτω τι έχω μέσα στο βρακί μου αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τότε παίρνει αληθινή διάσταση το “No Revolution Without Sex”. Το τηρώ ευλαβικά μέχρι σήμερα.

Χειμώνα του 1979-1980 οργανώνομαι στη ΚΝΕ και αρχίζει το πάρτυ. Έντονη πολιτική δράση, αφισοκολλήσεις, ξύλο με τους Οννεδίτες και άλλα ωραία. Σημειωτέον, περίεργα πολιτικά χρόνια. Μεταπολίτευση μεν αλλά το γνωστό αστυνομευμένο κράτος της Ν.Δ. Το Λύκειο γίνετε ο χώρος που μεταφέρετε η δράση. Μεγάλη πλάκα. Η πλήρη απομυθοποίηση καθηγητών και θεσμών. Σεβασμός ουδείς καθώς πέφτουν οι μάσκες. Καθηγητές/ριες καρφώνουν στον φασίστα Λυκειάρχη τους αριστερούς μαθητές. Πράγμα αδιανόητο για μένα να μπαίνεις σε μια ευαίσθητη ηλικία στο μάτι του κυκλώνα και να διώκεσαι ουσιαστικά για τις ιδέες σου. Ο Λυκειάρχης τον Νοέμβρη του 1980 σπάει τα στεφάνια που είχαμε ετοιμάσει για τη γιορτή του Πολυτεχνείου και ρίχνει αποβολές σε όλους όσους από εμάς τολμάμε να πηδήξουμε τη μάντρα και να πάμε στην Πατησίων. Την επόμενη χρονιά γίνετε το θαύμα. Βγαίνει το ΠΑΣΟΚ και ένας αέρας δημοκρατίας αρχίζει να πνέει. Τα πάντα αλλάζουν προς το καλύτερο τουλάχιστον όσον αφορά την έκφραση της δημοκρατίας. Δεν είμαι ΠΑΣΟΚ, ποτέ μου δεν τους ψήφισα αλλά η πρώτη γενιά ήταν απίστευτη. Σήμερα πλέον δεν μπορείς να τους ξεχωρίσεις από τους άλλους, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Επιστρέφω στο Λύκειο για να περιγράψω το πλέον τραγελαφικό σκηνικό. Ο Λυκειάρχης – για να σώσει το τομάρι του – στη γιορτή του πολυτεχνείου (έχει γίνει εθνική εορτή από τους πασόκους πλέον) συμμετέχει στη γιορτή του πολυτεχνείου χορεύοντας αντάρτικα στην αυλή. Μου ερχόταν να ξεράσω.

Τότε ορκίστηκα να μην ξευτιλιστώ ποτέ. Να μην πέσω τόσο χαμηλά. Πιστεύω πως τα κατάφερα (έτσι λέει η μαμά μου και η μαμά μου έχει πάντα δίκιο) με εξαίρεση όταν έπεσα μια χρονιά γονυπετής στα πόδια μιας γκόμενας αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Αργότερα, ως εργασία επέλεξα ένα ελεύθερο επάγγελμα ώστε να μην έχω αφεντικά πάνω από το κεφάλι μου. Πλέον έφτασα σε ένα σημείο να ανεξαρτοποιηθώ οικονομικά και χωρίς να είμαι πλούσιος δεν χρειάζεται να εργάζομαι για να ζήσω.

Πρόσφατα πήγα με τη γυναίκα μου ένα ταξίδι το Παρίσι. Έκανα και εγώ το καπιταλιστικό μου ταξίδι σε μια δυτική πρωτεύουσα της Ευρώπης όπως επιτάσσουν οι προσταγές του σύγχρονου μεσοαστού. Η πόλη του φωτός έχει 300.000 άστεγους παρακαλώ. Δεν συζητάμε ότι στις χειρότερες δουλειές βλέπεις μόνο μετανάστες. Όλο το γκρουπ τράβαγε φωτογραφίες τα τουριστικά αξιοθέατα και εγώ όταν επιστρέψαμε είδα ότι είχα τραβήξει ένα ολόκληρο φίλμ με άστεγους, μετανάστες και γενικά φτωχούς και ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Καλά που ήταν η γυναίκα μου και έχω μερικά αξιοθέατα αποτυπωμένα σε φιλμ.

Σε όλη μου τη ζωή υπήρξα ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος. Εδώ μπαίνει και το εξής παράδοξο. Παρόλο που είμαι άκρα κοινωνικός, η συμπεριφορά μου με καθιστά αντικοινωνικό. Να το προσέξω γιατροί μου?

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει οι άνθρωποι να μην μπορούμε να πούμε αυτό που αισθανόμαστε ακόμα και αν αυτό πονάει. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι δήθεν και οι ψωνάρες. Πάντα μου άρεσε να τους σατυρίζω και να τους ξεσκεπάζω. Α και το πιο βασικό. ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Σιχαίνομαι τον κάθε απαίδευτο βλάκα που έχει ένα πόστο και ασκεί εξουσία και το πράττει αυθαίρετα. Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα. ΔΥΣΤΥΧΩΣ!!!!

Νιώθω ελεύθερος άνθρωπος αλλά πληρώνω το τίμημα μου για αυτό. Έχω λίγους φίλους αλλά καλούς. Να είναι καλά που με αντέχουν.

Τι λέτε αδέλφια? Πρέπει να συμβιβαζόμαστε και να ακολουθούμε κανόνες που θεσπίζουν άλλοι για εμάς ή να κάνουμε ότι μας προστάζει η καρδούλα μας? Αυτοί που ακολουθούν πιστά τους κανόνες το κάνουν γιατί φοβούνται? από συμφέρον? ή έχουν πειστεί ότι όλα γίνονται για το καλό τους?

Σας παρακαλώ μην ακούσω ηθικολογίες του στυλ «πρέπει να σεβόμαστε τον συνάνθρωπο μας» και άλλες παπαριές. Θα το δεχτώ ως άποψη, απλά θα ξύνω τα απαυτά μου όταν θα τα διαβαζω. Θα ήθελα να ακούσω ουσιαστικές προτάσεις.

Ο λόγος σε εσάς.


*1η Φωτό = Παράνομη τσάρκα με μηχανή στα 17 μου. Πίσω μου κάθεται μία φίλη. Η Στέλλα. Μπροστά από τον Λέντζο τη θρυλική καφετέρια του Παγκρατίου. Δεν σας θυμίζει η φωτό, ΡΟΔΑ ΤΣΟΝΤΑ ΚΑΙ ΚΟΠΑΝΑ? Χεχεχε, θρυλικά 80's.

**2η Φωτό = Το θρυλικό καλοκαίρι του 1979 στη βεράντα του πατρικού μου (άρε νιάτα) :-(

*** 3η Φωτό = 18 χρονών (στα δεξιά, φτου) με τον ξάδελφο Λεό (στα αριστερά, ΟΛΕ). :-)

**** 4η Φωτό = Ο Blackangel στο Παρίσι. Θα προτιμούσε να είναι τον Μάη του '68 βέβαια!!!!

***** 5η Φωτό = Ο Blackangel σήμερα. Συνεχίζει να παλιμπαιδίζει και να είναι πειραχτήρι και κωλοπαιδάκι στα 42 του. Αλλάχ φυλάξει τους οχτρούς του.

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μητσάρα! Είμαι ο Στέλιος (WildRiver) έχασα το blog password μου κι έτσι θα κάνω publish to μήνυμα μου σαν ανώνυμος... σύντομα όμως θα το βρω και θα μπαίνω κανονικά.

Χαίρομαι πολύ που από το blog σου θα μας δοθεί η ευκαιρία να συνομιλήσουμε αλλά και όπως το λες να "καβλαντίσουμε" κιόλας...

Είναι γεγονός ότι το εαπ-φόρουμ δεν είναι, δεν αντέχει τις ισορροπίες του χιούμορ και της διάθεσης σου/μας.


Αλλά ας έρθω στο κυρίως σχόλιό μου για το θέμα που προτείνεις.

Προσωπικά έζησα… (το έχουμε ξανασυζητήσει) μια ζωή τελείως διαφορετική από την ζωή που έζησες εσύ, σε μια πολύτεκνη οικογένεια χωρισμένων γονιών…

Από μικρό παιδί ήμουν στο πεζοδρόμιο χωρίς ουσιαστική και πρακτική γονική προστασία. Αυτό που λέμε αυτοφυείς σαν τα μανιτάρια. Από τα 16-17 μου έπρεπε να εργάζομαι στην οικοδομή τα καλοκαίρια για να πάω διακοπές με τους φίλους μου, ή για να αγοράσω ένα καινούργιο Jean. Tους χειμώνες παράλληλα με το σχολείο έκανα και κανένα μεροκάματο, εδώ και εκεί… τις Κυριακές, τις αργίες… γιατί η λέξη χαρτζιλίκι ήταν άγνωστη για μένα.

Τελειώνοντας το λύκειο με πήρανε στρατό… Μετά λόγω του επαγγελματικού αδιεξόδου που αντιμετώπισα φοίτησα στο απογευματινό τμήμα μιας ιδιωτική σχολής ηλεκτρονικών υπολογιστών (τότε το ’86-’87 ήταν σε άνθιση αυτά τα επαγγέλματα) γιατί έπρεπε να δουλεύω το πρωί σε φορτο-εκφορτώσεις για να πληρώνω τα δίδακτρα. Τελειώνοντας τη σχολή άρχισα την εντατική δουλειά σε 1 σε 2 αλλά και σε 3 δουλειές ταυτόχρονα, μέχρι σήμερα συνεχίζω την πολύωρη εργασία σε μια μεγάλη επιχείρηση, χωρίς ούτε μέρα ανάπαυλας.

Από τότε… μέχρι σήμερα… έχουν περάσει… πολλά-πολλά χρόνια, ωστόσο παντρεύτηκα, έχτισα σπίτι και έκανα δυο γιους που σήμερα είναι 10 και 13 χρόνων. Κι όλα αυτά ΕΚ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ!

Κανείς ποτέ δεν μου χάρισε το ελάχιστο. Κανείς ποτέ δεν μου πρόσφερε στην πράξη τίποτα. Ότι κέρδισα το κέρδισα επειδή το στόχευσα… και το κατέκτησα.

Αλλά μάλλον έγινα μελό… ε;

Τέλος πάντων… συνεχίζω σύντομα…

Όλα τα παραπάνω, όμως φίλε μου άφησαν κάποια «κουσούρια», όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια που ήμουν μεταξύ σφύρας και άκμονος μου δημιούργησαν άμυνες και εξόπλισαν τα αμυντικά μου συστήματα με μέσα τα οποία μου επέτρεψαν να επιβιώσω.

Μερικά από αυτά ήταν και ότι έμαθα καλώς ή κακώς να κάνω συμβιβασμούς. Συμβιβασμούς που ήταν απαραίτητοι για την επιβίωση τη δικιά μου αρχικά και κατόπιν και της οικογένειάς μου.

Κι όταν λέω συμβιβασμούς μην εννοήσουμε ότι έσκυβα το κεφάλι στην κάθε μορφή εξουσίας ή στον κάθε «ισχυρό»… πχ τις κοινωνικές και εργοδοτικές σφαλιάρες… τις δεχόμουν κατά πρόσωπο με αποτέλεσμα από τον «πόνο» να μάθω από ένα σημείο και μετά να ελίσσομαι… να γίνομαι διπλωμάτης… (όχι διπρόσωπος) και να πολεμώ με τα δικά μου μέσα μια που η κατ’ ευθείαν σύγκρουση με οδηγούσε συχνά στην ήττα, με την έννοια ότι τα επιχειρήματα και η θεωρία μου αποδεικνύονταν ανίσχυρα μπροστά, στην πρακτική δύναμη των ισχυρών. Λόγω αυτής της διαφοράς αναγκάστηκα να εφεύρω τρόπους που θα μπορούσα να πολεμήσω το σύστημά τους εκ των έσω. Μια που είδα ότι είμαι κι εγώ ένα γρανάζι αυτής της μηχανής, και το δέχτηκα, προσπαθώντας έστω και σε ανύποπτους χρόνους να περνάω και τη δικιά μου άποψη στο και για το σύστημα.
Έτσι μοιραία έμαθα να μπορώ πλέον να «χειρίζομαι» με την καλή έννοια, τους ανθρώπους και να τους λέω αυτά που μπορούν να ακούσουν και μπορούν να καταλάβουν χωρίς ποτέ βέβαια να χάσω την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό μου ή να τους κοροϊδεύω.

Προσπάθησα να δω συνειδητά από την δικιά τους οπτική γωνία και να νιώσω όπως νιώθουν αυτοί… ανακαλύπτοντας έτσι τα «τρωτά» τους σημεία, ώστε η μάχη της αντιπαράθεσης να δίνετε στο πεδίο που συμφέρει εμένα και όχι αυτούς.

Από νωρίς έμαθα ότι όλοι οι άνθρωποι γύρω μας δεν έχουμε το ίδιο βεληνεκές, στην σκέψη και τη διάνυα μας. Όλοι οι άνθρωποι δεν είμαστε ίδιοι. Ποικίλουμε… και αυτή η ποικιλία εξαρτάτε από πολλούς παράγοντες για τους οποίους πολλές φορές δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Λοιπόν όμως, αυτή η διαφορετικότητα είναι γοητευτική. Ξέρω, μετά από την πορεία μου στη ζωή, καταλαβαίνω πια γρήγορα ή νιώθω από ένστικτο το τι μπορεί περίπου να καταλάβει ο καθένας που έρχομαι σε επαφή και προσπαθώ τα λόγια μου οι πράξεις μου να είναι κατά κάποιον τρόπο «συμβατά» με αυτόν που έχω απέναντί μου, ώστε να έχουμε επιτυχημένη επικοινωνία. Προσπαθώ μ’ αλλά λόγια, να λέω στον καθένα αυτά που μπορεί εν τέλει να καταλάβει… και όχι ακαταλαβίστικα γι’ αυτόν πράγματα προσπαθώντας να του περάσω τις ιδέες και τα πιστεύω μου και εν τέλει να τον πείσω, με ένα κοινό πρωτόκολλο επικοινωνίας.

Κατάλαβα σύντομα λοιπόν ότι η ζωή μου θα ήταν μια σειρά από συμβιβασμούς, και προσπάθησα αυτοί οι συμβιβασμοί να έχουν αντικειμενικά, ορθολογικά αλλά και ανθρώπινα για μένα αλλά και για τους άλλους το δυνατόν λιγότερο κόστος.

Όλα στη ζωή μας φίλε μου Δημήτρη είναι ένας μεγάλος ή μια σειρά από πιο μικρούς συμβιβασμούς. Γιατί ζούμε σε μια κοινωνία διαφορετικών εν γένει ανθρώπων. Η οποία κοινωνία διέπεται από κανόνες και νόμους. Καλώς ή κακώς. Τα υπόλοιπα είναι ουτοπία. Οι κοινωνίες χωρίς κανόνες… ανήκουν μάλλον στο πολύ μακρινό μέλλον.

Στο χέρι στην υπομονή και στην επιμονή μας είναι να αλλάξουμε τους όρους του παιχνιδιού και να κάνουμε τους κανόνες αυτούς αν θέλεις πιο αντικειμενικά ανθρώπινους. Δίνοντας εμείς οι ίδιοι πρώτοι το παράδειγμα κάνοντας ναι μεν αυτό που λέει η καρδούλα μας τηρώντας ταυτόχρονα και μερικά «πρωτόκολλα» επικοινωνίας που θα μας επιτρέψουν να είμαστε θετικά ενεργοί μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο και όχι στο περιθώριο ανενεργοί.

Ο φίλος σου Στέλιος

Ανώνυμος είπε...

Ο λόγος σε εσάς….
Συ είπας ...
Καλή Αρχή! Αλήθεια … έχεις αποφασίσει τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις?


- "Από μωρό παιδί, από τότε δηλαδή που ο άνθρωπος δεν έχει μνήμες ήμουν ένα πλάσμα περίεργο (η μαμά μου το λέει και εφόσον το λέει αυτή έχει δίκιο). Ποτέ δεν έκανα το «σωστό»... Vote to mama

-"Πρέπει να ήμουν το μοναδικό παιδί παγκοσμίως που διώξανε από παιδικό σταθμό". ... Διατηρείς έως σήμερα το αποκλειστικό δικαίωμα στην ΑΠΟΒΟΛΗ.

- "...και τότε ανακαλύπτω τι έχω μέσα στο βρακί μου αλλά αυτό είναι άλλο θέμα." ... Πάνω που αρχίζεις να το κάνεις ενδιαφέρον το θέμα … μας τα σκάτωσες!

- "Παρόλο που είμαι άκρα κοινωνικός, η συμπεριφορά μου με καθιστά αντικοινωνικό. Να το προσέξω γιατροί μου?"... Αυτό που, μάλλον, χρειάζεται περισσότερη ώρα στον «καναπέ» και ανάλυση είναι το ότι καταφέρνεις και διατηρείς φίλους, παρόλα τα «αντισυμβατικά» (όπως τα χαρακτηρίζεις εσύ) ή «αλλοπρόσαλλα» (όπως τα χαρακτηρίζω εγώ) πράγματα που κάνεις!

- "Έχω λίγους φίλους αλλά καλούς. Να είναι καλά που με αντέχουν." ... Ευχαριστούμε, μην το κάνεις θέμα! Στην πρώτη ευκαιρία θα μας το ξεπληρώσεις.

- "...Θα το δεχτώ ως άποψη, απλά θα ξύνω τα απαυτά μου όταν θα τα διαβάζω."... Ξεκίνα, κι έχω και προδέρμ όταν θα ματώσεις.

- "Πρέπει να συμβιβαζόμαστε και να ακολουθούμε κανόνες που θεσπίζουν άλλοι για εμάς ή να κάνουμε ότι μας προστάζει η καρδούλα μας?" ... Στο βαθμό που ΜΠΟΡΟΥΜΕ … ΝΑΙ, στο βαθμό που ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ τις πληγές που θα δημιουργηθούν ΝΑΙ, στο βαθμό που αυτά που λέει η καρδούλα μας ΔΕΝ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΠΟΝΟ στους συνανθρώπους μας ΝΑΙ. Μην ξεχνάς όμως ότι κάποιοι δεν «επέλεξαν» … γιατί πολύ απλά δεν είχαν αυτή την ευκαιρία ! (σε παραπέμπω στο δικό σου « Αργότερα, ως εργασία επέλεξα ένα ελεύθερο επάγγελμα ώστε να μην έχω αφεντικά πάνω από το κεφάλι μου»)

Η (μην το πείτε πουθενά) φίλη σου Γωγώ

Ανώνυμος είπε...

Μαύρο μου αγγελάκι(έτσι θα σε αποκαλώ) καλησπέρα!Είμαι η Φαίδρα.Χαίρομαι απίστευτα το ότι θα μπορούμε να μιλάμε εδώ!
Θα κάνω και γω μία σύντομη αναδρομή στα παιδικά μου χρόνια.Εγώ ανήκω δυστυχώς στην γενιά του 80.Να ζηλεύεις είμαι μικρή!Βέβαια θα ήθελα πολύ να είμαι παιδί της γενιάς του 70.Δεν ΄ξερω για ποιο λόγο όμως.

Όμορφα παιδικά χρόνια.Με μεγάλωσαν δύο υπέροχοι γονείς δίχως να στερηθώ πράγματα, αλλα και δίχως να ζητώ τα ακατόρθωτα.Μου μάθαν στη ζωή ότι για να απολαμβάνω θα πρέπει να μάθω να τα αποκτώ πρώτα.

Τα καλύτερα στο γυμνάσιο.Τρέλα και ξεγνιασιά.Ήμουν και γω παιδί που αυτό που ήθελα το αποκτούσα.Είχα τσαμπουκά δίχως όμως να προβληματίζω τους γύρω μου.

Στο λύκειο.Εκεί τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν.Μπαίνω σιγά σιγά στα γρανάζια του συστήματος.Το μόνο μου όπλο;Τα όνειρά μου.Ονειρευόμουν έναν κόσμο όμορφο δίχως προβλήματα.Αυτά κανείς δεν μπόρεσε να μου τα στερήσει.Έτσι τουλάχιστον ήθελα να πιστεύω.Η ζωή όμως πολλές φορές εναντιόνεται σ'αυτά.Η ξαφνική αρρώστια της μαμάς με προσγειώνει πολύ ανόμαλα στη ζωή.Πολλά χρόνια μέσα στα νοσοκομεία όσπου μια μέρα την χάνω.Και κει νιώθω ότι χάνω τον κόσμο όλο. Και κει γίνομαι το άτομο που ξαφνικά όλοι στιρίζονται πάνω του.Που περιθώρια να ονειρευτείς...

Αυτό όμως με κανε πιο δυνατή και πιο συνηδητοποιημένη για τη ζωή.(Τι να μας πουν και μερικοι άλλοι που τα χουν όλα και μας το παίζουν δήθεν).
Κάποια στιγμή όμως ορθοποδείς και λες φτάνει ώρα να ζήσω και γω!Συνεχίζεις λοιπόν απο τη στιγμή που σε διέκοψαν, σαν να μην πέρασε μια μέρα.Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να ονειρεύομαι και πάλι, να αντιδρώ για το τι συμβαίνει γύρω μας, να υψώνωτην φωνή και να διαμαρτύρομαι!
Καλέ μη μ'αφήνεται να μιλώ τόσο πολύ...στο τέλος θα γίνω κουραστική θα με βαρεθείτε και δεν θα με κάνετε άλλο παρέα....

πολλά φιλιά και χαίρομαι ειληκρινά που βρήκα τέτοιους ανθρώπους στο δρόμο μου.Αν και τίποτε δεν είναι τυχαιο στη ζωή. Ότι γίνεται πάντα υπάρχει κάποιος λόγος για την ύπαρξή του...

Blackangel είπε...

Στελάρα μου συμφωνώ με πολλά από όσα λες. Στο μόνο που – όχι διαφωνώ – έχω διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων ή αν θες στάση ζωής είναι στο πως χειριζόμαστε – όχι τους φίλους μας – αλλά τους μαλάκες. Εγώ τους επιφυλάσσω εκπλήξεις και φωτιά με σίδερο. No Mercy στους μαλάκες. Δεν είμαι και πολύ διαλλακτικός σε αυτό δυστυχώς. Άλλο συμπέρασμα που πηγάζει από όλα όσα είπες είναι ότι οι βιωματικές εμπειρίες καθορίζουν σε απόλυτο βαθμό τη συμπεριφορά του ατόμου στη κοινωνία. Καλώς ή κακώς. Τελικά κανείς δεν είναι αυτοφυής σε αυτό τον μάταιο κόσμο μια και εσύ καθόρισες τη συμπεριφορά σου και τη ζωή σου με «πυξίδα» όσα έζησες μέχρι τη στιγμή που χάραξες τη δική σου πορεία. Αυτό είναι καλό παράδειγμα για εμάς που αποτελούμε γονείς ώστε να «εξοπλίσουμε» τα παιδιά μας όχι με χριστιανικές και άλλες μαλακισμένες ηθικές αξίες αλλά με πραγματικές αξίες και κοινωνική ευθύνη χωρίς να προκαθορίσουμε ή να «μπλοκάρουμε» τίποτα, ίσα ίσα να γίνουμε αρωγοί των προσπαθειών τους και να τους διδάξουμε να κυνηγήσουνε το όνειρο τους. Πάνω από όλα είδες χρειάζεται ασπίδα και αγάπη.


Γογώ μου το πιστεύεις ότι εντόπισες κάτι που πάντα αναρωτιέμαι? Τι θα ήθελα πραγματικά να γίνω και να με κάνει ευτυχισμένο? Αυτό νομίζω λέγεται «νόημα της ζωής» και χαίρομαι που δεν το έχω βρει ακόμα από τη μια αλλά και ότι έχω το χρόνο να το ψάχνω από την άλλη. Από πολύ μικρός το αναζητώ και εύχομαι να πεθάνω αναζητώντας το, γιατί είναι ένα θαυμάσιο ταξίδι.

θα επανέλθω στα γαργαλιστικά θέματα που θες να ακούσεις. Είναι κάτι που έχω την ανάγκη να κάνω. Τώρα για το θέμα «αντοχής» που πρώτος εγώ έθιξα και πολύ σωστά εσύ συνέχισες τι να πω? ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!

Φαίδρα μου, γλυκό μου κορίτσι, σε ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου. Είναι υπέροχο να περιτριγυρίζεσαι από καλούς φίλους.

Λυπάμαι πραγματικά για το δυσάρεστο γεγονός στη ζωή σου :-(

Χαίρομαι που έζησες «όμορφα» χρόνια από την άλλη. :-)

Πιο πολύ χαίρομαι όμως που υψώνεις τη φωνή διαμαρτυρίας. Νισάφι πια με τους συμβιβασμούς. Σίδερο και αμόνι πλέον σε ότι μας ενοχλεί και μας σκοτώνει. Υπάρχει μια έκφραση που γράφουν οι αναρχικοί στους τείχους και λατρεύω να διαβάζω: “Μην αφήσεις να σε χορτάσει ότι σε τρώει”.

Συνέχισε να ονειρεύεσαι, να αναζητάς και να είσαι «ανήσυχη». Όταν σταματήσεις να τα κάνεις αυτά θα γίνεις σαν τους στρατόκαβλους διαχειριστές του φόρουμ που δεν βγάλανε ποτέ τον στόκο από το κεφάλι τους και θα ζήσουν έτσι μια ζωή. Ζωντανοί-Νεκροί. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, Μη γίνεις ποτέ πτωχή στο πνεύμα. Η πόλη του Παρισιού έχει ως έμβλημα ένα ιστιοπλοϊκό καράβι σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και σαν μότο το εξής: «Αμφιταλαντεύεται και δεν βυθίζεται». Ελεύθερη μετάφραση: Επειδή αμφιταλαντεύεται δεν βυθίζεται. Εμείς λέμε, «πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει». Τέτοια «πέτρα» σου εύχομαι να είσαι μια ζωή.

Και εγώ χαίρομαι που είσαι φίλη μου. Σε ευχαριστώ για αυτό.

Blackangel είπε...

Makmouri φοβερή στίχοι θενκς.

Έκανα μια μαλακία και ενεργοποίησα κατά λάθος την επιλογή "Moderation Comment". Τωρά ποστάρετε άνετα, σόρυ.

Ανώνυμος είπε...

Προβληματισμένε φίλε , Μαύρε Άγγελε,

Κατ’ αρχή σ’ ευχαριστώ για τη δυνατότητα που παρέχεις μέσα από το blog σου να μπορούμε να εκφραζόμαστε «ελεύθερα». Τα εισαγωγικά χρησιμοποιούνται διότι τη λέξη «ελευθερία» δυστυχώς υπόκειται εδώ και αιώνες σε πολλές και διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με το ήθος, το σθένος και την πνευματική ευρύτητα του κάθε μυαλού.
Ένιωσα ότι η αρχή του κειμένου σου με προκάλεσε να ξαπλώσω και ’γω στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή και να αναφέρω κάποια πράγματα για την εποχή της παιδικής και νεανικής μου φάσης. Δεδομένου ότι η κουβέντα μας είναι δημόσια και οι προσωπικές εμπειρίες ενός αγνώστου δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους επισκέπτες αυτής της σελίδας, δεν θα ήθελα να μπω σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Θα ήθελα μόνο να πω ότι αν η πλειοψηφία των ανθρώπων είχαν ανατραφεί στο περιβάλλον που ευτύχησα να μεγαλώσω, τότε ίσως όλοι να ήμασταν πιο «χορτασμένοι» από τη ζωή και πιο ευγενείς με τους συνανθρώπους μας. Η αγωγή και η τρυφερότητα χαρακτήρισαν όλη μου τη νιότη και θεωρώ ότι θέλοντας και μη είμαστε όλοι προϊόντα της οικογένειάς μας.
Τώρα βέβαια θα αναρωτιέσαι πώς συνδέεται η παιδική μου ηλικία με τον προβληματισμό που θέτεις στο τέλος του κειμένου σου….υπομονή και θα καταλάβεις παρακάτω.:
Θίγεις την έννοια της «ελευθερίας», του «συμβιβασμού» με τις κοινωνικές επιταγές, της «συμμόρφωσης» αναφορικά με το φόβο ή την εξυπηρέτηση των συμφερόντων. Δύσκολα θέματα αναδεικνύεις και οπωσδήποτε οι απόψεις ποικίλουν. Και για να συνδέσω τον προβληματισμό σου με την παιδική μου ηλικία θα σου πω ότι όταν ήρθε η ώρα να εγκαταλείψω την πατρική μου εστία οι γονείς μου, μου έκαναν τη μεγαλύτερη προσφορά που ήταν δυνατόν να υπάρξει, μου απάντησαν σε αυτά τα ίδια ερωτήματα που θέτεις εσύ τώρα, δίνοντάς μου ένα ποίημα του Καβάφη (νομίζω).
Ελπίζω διαβάζοντάς το να καθιστώ σαφή την άποψή μου για την ελευθερία, την περηφάνια και την αξιοπρέπεια που για μένα είναι μη διαπραγματεύσιμα χαρακτηριστικά της ζωής μου.

«Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου,
ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουνε να δω
Τον ήλιο με άλλα μάτια,
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω

Μέσα στου βούρκου τα νερά
Ποια γλώσσα μου μιλάνε,
Αυτοί που μου ζητάνε
Να χαμηλώσω τα φτερά;»

Παρακαλώ τους θιασώτες της θεωρίας των «ευγενών συμβιβασμών» να μου απαντήσουν στα ακόλουθα:
Θεωρείτε ότι σε θέματα ελευθερίας υπάρχουν συμβιβαστικές λύσεις?
Πιστεύεται ότι στο βωμό της «καλής ποιότητας ζωής» έχετε το δικαίωμα να θυσιάσετε αρχές για τις οποίες έχουν χυθεί ποτάμια αίματος και μελάνης?
Νομίζετε ότι οι νεότεροι που μας κοιτούν αντλώντας από εμάς παράδειγμα θα μπορέσουν ποτέ, έχοντας τα πρότυπα του «κακομοίρη», του «φοβισμένου» να διεκδικήσουν για τους εαυτούς τους αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια?
Τελικά μήπως θα μπορούσε κάποιος οπαδός αυτής της «συμβιβαστικής» θεωρίας να μου λύσει την απορία: τι ορίζεται ως «ποιότητα ζωής» σύμφωνα με αυτή την άποψη?

Σας ευχαριστώ όλους όσους μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε τον προβληματισμό μου.

Μετά τιμής,
Noir

Blackangel είπε...

Noir said:...........
-----------------------------------

Noir Καλώς ήρθες στη παρέα μας.

Θαυμάσια χειρονομία εκ μέρους των γονιών σου να σου δώσουν το ποίημα του Καβάφη, οι στίχοι του οποίου δίνουν απαντήσεις σε πολλά από τα ερωτήματα που έθεσα.

Συφμωνώ μαζί σου μέχρι παρεξήγησεως. Κορυφαία σου στιγμή το: "Νομίζετε ότι οι νεότεροι που μας κοιτούν αντλώντας από εμάς παράδειγμα θα μπορέσουν ποτέ, έχοντας τα πρότυπα tου «κακομοίρη», του «φοβισμένου» να διεκδικήσουν για τους εαυτούς τους αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια?"

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο μετά από αυτό.

Ένα θα σου πω:

ΣΥΜΠΛΕΟΥΜΕ. Είμαστε στο ίδιο σκάφος και χαίρομαι για αυτό.

Μείνε όπως είσαι φίλε/η.






Σε ευχαριστώ.